Een paar jaar geleden heb ik een boek van James Herbert gelezen, waar het verhaal werd verteld vanuit het perspectief van een hond.
Fluke - James Herbert (1977)
Dat vond ik een goed geschreven boek, en toen ik dit boek laatst op internet tegenkwam heb ik hem besteld, en ben er ook gelijk mee begonnen.
Het boek is, zover je van controversieel kunt spreken, hard. Hard als de natuur is.
Het is vanuit het oogpunt van een rat, een over het algemeen gehaat dier, beschreven.
Bij het lezen van de eerste zintuigen van de rat en zijn eerste voorzichtige stappen in de buitenwereld, leef je gelijk mee.
Het is voor de rat een zeer vijandige wereld en geeft je een goed beeld hoe een rat moet overleven. Veel kan fataal zijn; katten, vogels, gif, kou, honger, klemmen, kannibalisme, vertrapping, verwondingen etc. etc.
De rat ziet talloze andere ratten op allerlei manieren gedood worden. Heeft nestdrift, is gewelddadig naar andere ratten, anderen naar hem. Hij jaagt in groepen, wordt door groepen opgejaagd en is altijd onderweg. Je leest alle zintuiglijke waarnemingen.
Natuurlijk is het waarnemingsvermogen van de rat als verteller niet helemaal waarheidsgetrouw met hoe echte ratten alles ervaren, al zullen we dit echter nooit weten.
Ik ervaarde compassie met de rat. Het verhaal is erg beeldig. Het stuk dat "de rat" muziek hoort en alle dreiging om hem heen deed vergeten, en hem naar de bron dreef. Dit net als alle andere ratten, deed me denken aan het bekende sprookje, maar als de muziek stopt, ervaart de rat een groot gemis voor langere tijd. Wat hij ook onthoud. Dit vond ik mooi en bijzonder, al zal een rat dit in het echt waarschijnlijk niet zo ervaren. Misschien ook wel, ik weet niet wat voor research de auteur heeft gedaan.
Dit boek is bijzonder. Eist enig inlevingsvermogen. Het is hard, rauw en zelfs smerig.
Je beeld bij ratten en benadering zal misschien veranderen na het lezen.