menu

Spūtniko no Koibito - Haruki Murakami (1999)

Alternatieve titels: Spoetnikliefde | Sputnik Sweetheart | スプートニクの恋人

mijn stem
3,76 (139)
139 stemmen

Japans
Sociaal

229 pagina's
Eerste druk: Kodansha, Tokio (Japan)

De 22-jarige Sumire is verliefd op de zeventien jaar oudere Mui. Maar waar Mui aantrekkelijk en succesvol is, is Sumire een beginnende schrijver die zich kleedt als een figuur uit een Kerouac-roman. Verrast dat ze lesbisch blijkt te zijn, belt Sumire uren met haar beste vriend K over de grote vragen van het leven: wat is seksuele aantrekkingskracht en moet zij Mui vertellen wat ze voor haar voelt? Gefrustreerd met zijn eigen verliefdheid voor Sumire, spendeert K zijn tijd met een affaire met de moeder van een van zijn leerlingen. Dan ontvangt hij een wanhopig telefoontje van Mui vanaf een Grieks eiland. Ze vraagt hem of hij haar kan helpen, want er is iets vreemds aan de hand met Sumire.

zoeken in:
avatar van IchBinEinOiseau
4,5
Ik heb heel veel goede dingen gehoord over deze roman en daarmee was het ook het boek van Murakami waarnaar ik het meest heb uitgekeken om het te lezen, maar eerlijkgezegd vond ik niet dat Spoetnikliefde uitsprong boven de andere werken van Murakami. Edoch, het blijft een prachtig boek.
Ik hoopte stiekem dat K. zelfmoord zou plegen op het einde van de roman, maar helaas. Het liep allemaal veel te goed af naar mijn zin.

avatar van eRCee
3,5
Onderhoudend boek en nog wel iets meer dan dat. Het verhaal heeft spanning, een vleugje magie en leest lekker weg. Dat is denk ik de kracht van het boek. Toch blijf ik Murakami als schrijver behoorlijk gehyped vinden. Aan de schrijfstijl kan ik niets bijzonders ontdekken, behalve dat sommige beelden erg geforceerd overkomen. Veel inhoud heeft het allemaal ook niet. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb geboeid zitten lezen. Net 3,5*.

avatar van thomzi50
3,0
IchBinEinOiseau schreef:
Het liep allemaal veel te goed af naar mijn zin.

Inderdaad, wat een verschrikkelijk einde zeg.
Op de achterkant van het boek stond overigens vermeld dat tijdens K's zoektocht droom en realiteit niet meer goed waren te onderscheiden, maar dat viel wel mee?

Verder een sfeervol boek, maar niet meer dan dat. Aardig verhaaltje, prima uitgedacht, leuk beschreven, rampzalig einde. Nipte 3,5*

Gajarigon
Eerste kennismaking met (het werk van) de heer Haruki Murakami, en zeker niet onaangenaam. Een beetje een stroeve vertaling (kan de man vanzelfsprekend niets aan doen) en een nogal flauw einde (daar dan weer wel) waren de minpuntjes.

avatar van thomzi50
3,0
Hoezo was de vertaling stroef?

Gajarigon
thomzi50 schreef:
Hoezo was de vertaling stroef?

Ik zal een voorbeeld geven:
Op de allereerste bladzijde van de roman:

Sumire was op dat moment letterlijk aan het worstelen om schrijfster te worden. Hoeveel mogelijkheden er in deze wereld ook openlagen voor een mens, er was voor haar maar één weg: schrijver worden.

Eerst en vooral: wil ze nu schrijfster worden of schrijver? Misschien is schrijver zo'n woord dat je in dit geval voor de twee geslachten mag gebruiken, maar de combinatie van beide werkt nogal verwarrend.

Verder: hoe kan je nu letterlijk worstelen om schrijfster te worden? Als je letterlijk worstelt, dan ben je toch aan het vechten?

avatar van Micha
3,5
Gajarigon schreef:
(quote)

Ik zal een voorbeeld geven:
Op de allereerste bladzijde van de roman:
(quote)

Eerst en vooral: wil ze nu schrijfster worden of schrijver? Misschien is schrijver zo'n woord dat je in dit geval voor de twee geslachten mag gebruiken, maar de combinatie van beide werkt nogal verwarrend.

Verder: hoe kan je nu letterlijk worstelen om schrijfster te worden? Als je letterlijk worstelt, dan ben je toch aan het vechten?


Dat lijkt me inderdaad geen schitterende vertaling. Heb dat boek hier in de kast en vraag me af of het nog wel de moeite is om te lezen. Weet er iemand of er misschien nog een andere Nederlandse vertaling van in de handel is? De mijne komt uit de reeks "Humo's klassiekers van nu".

avatar van thomzi50
3,0
Ik heb ook die uit de reeks en, heb het net even nageslagen, die heeft inderdaad dezelfde, vreemde vertaling. Maar ik denk niet dat de vertaler woorden als letterlijk vertaalt als ze niet in het origineel staan?

Dit boek van Murakami is me het meest bijgebleven . Het boek ademde een filmische sfeer uit die me echt boeide. Ik begrijp verder niet echt waarom deze schrijver zo hoog gewaardeerd wordt, maar dat is redelijk offtopic.

avatar van Donkerwoud
4,0
De ik-persoon verhaalt over hoe het meisje waar hij verliefd op is - de amateur-schrijfster Sumire - gepassioneerd verliefd is op een oudere vrouw.

Schitterende parabel, die gevoelig verwoordt hoe het is als het verlangen naar een ander niet wederzijds blijkt. Het voelt iets minder absurdistisch aan dan bij andere romans van deze Japanse schrijver, maar het blijft een sprookjesachtige mooie ervaring.

avatar van Donkerwoud
4,0
Ik Doe Moeilijk schreef:
Dit boek van Murakami is me het meest bijgebleven . Het boek ademde een filmische sfeer uit die me echt boeide. Ik begrijp verder niet echt waarom deze schrijver zo hoog gewaardeerd wordt, maar dat is redelijk offtopic.


Omdat hij een soort magie in zijn boeken weet te krijgen die je niet bij andere schrijvers hebt. Het spreekt mij persoonlijk wel aan dat hij dingen schrijft die eigenlijk nergens op slaan. Van sprekende katten, Johnny Walker, General Saunders e.a. gekkigheden.

avatar van DvonGeem
3,0
Een van de mindere boeken van Murakami. Hij heeft altijd ongeveer hetzelfde verhaal en weet dit altijd prachtig aan te kleden. In dit geval is het een uitgekleed Murakami verhaal geworden wat naar mijn idee minder onvertuigd.

avatar van thomzi50
3,0
Het is echter wel, in mijn geval tenminste, een boek dat je bijblijft.

avatar van DvonGeem
3,0
Zelfs een minder boek van Murakami is goed.

3,0
Het was een redelijk mooi boek, maar minder sfeervol dan Norwegian Wood. De scene in het reuzenrad en de beschrijvingen van onvervulde verlangens waren voor mij het hoogtepunt en typisch Murakami. Als die jongen echter terug keert naar Japan gaat het mis. Er komt werkelijk niets interessants meer en ik heb me naar het einde moeten worstelen. Dat hele gedoe met dat stelende kind kon ik ook totaal niet plaatsen en het stond voor mij los van de thematiek. Het einde vond ik ook maar vaag in een negatieve zin en ik was blij dat het afgelopen was.

3 sterren.

avatar van stefan dias
3,5
Ben net begonnen en wat is dit weer dankbaar leesvoer. Heel vlot en ontspannen geschreven en ook zo te lezen, moeilijk weg te leggen. Ook altijd leuk bij Murakami is de vermenging van psychologische bedenkingen met heel gewone beschrijvingen van heel alledaagse, praktische handelingen.
Middelmatig of niet: die man kan vertellen en het is ook nu weer heel zinnenprikkelend.

avatar van stefan dias
3,5
Razendsnel uitgelezen.
Dat is toch een kwaliteit van Murakami, dat hij je steeds nieuwsgierig maakt naar wat nog komen moet. Niet dat er dan een haarscherpe, realistische ontknoping moet zijn, maar soms wordt het toch wat makkelijk mysterieus afgehandeld en zo zal er wel eens iemand op zijn honger blijven zitten vermoed ik.
Waar Murakami heel sterk in is, is die sfeer van verliefd te zijn, worden op iemand. Alleen daardoor al krijg je een soort nostalgie dat je steeds weer aantrekt. Een hunkering die het leven zwaar, maar ook de moeite waard maakt.
Ik moet wel zeggen dat de vervreemdende reis naar het Griekse eiland niet zo overtuigend werkte omdat het al bij al een vrije realistische setting bleef (iedereen is wel eens op zo'n eiland geweest). Op dat vlak was ik in "de jacht op het schaap" veel meer gehypnotiseerd door de omgeving die bijna letterlijk aan het einde van de wereld bleek te liggen.

Mooie (Aziatische) vrouwen, veel luxe, lekker eten en een vleugje mysterie. Murakami is altijd leuk om te lezen, maar nu hou ik er misschien maar eens een tijdje mee op.
En Nobelprijscaliber, wat hier en daar gesuggereerd wordt, daarvoor is het soortelijk gewicht net iets te laag, vrees ik.

Michael1992
In mijn ogen Murakami's minst interesaante werk.
Het bevat alle elementen van zijn andere boeken zonder daar nog iets extra aan toe te voegen en het einde vond ik bijna zwak.

avatar van Dn!S
3,5
Ooh jeetje wat wordt ik toch weer opgezogen door dit verhaal. Begin er net aan en zit alweer bijna op de helft. Murakami weet zijn personages altijd zo ontzettend mooi te beschrijven en laat ze dingen doen die we graag zouden willen doen. Het leuke is dat we die vaak nog kunnen doen ook! Want het zijn niet van die heftige levens die deze personages leiden. Toch, er gaat een bepaalde charme vanuit. Als hij de dagen van K. in z'n eentje beschrijft bijvoorbeeld. Iedereen heeft weleens van die dagen. Niets bijzonders. Toch kan ik alleen maar met een enorme glimlach lezen over dit soort dingen.

Binnenkort een eindoordeel over dit boek. Zal vast weer hoog worden!

avatar van Dn!S
3,5
Toch wel minder dan Norwegian Wood en Opwindvogel. Het is een leuk verhaal wat weer het vlot leest en enkele fragmenten zijn weer om van te smullen (het hoofdstuk van Mioe in het reuzenrad bijv.). Het einde is ook een stuk bevredigender dan dat in de eerdergenoemde boeken. Toch vind ik het hele verhaal een stuk minder fris aanvoelen. Een beetje formulematig. Ik had ook gewild dat de karakters K. en Mioe meer werden uitgediept zoals dat gedaan werd met Sumire (waar ik wel van heb zitten genieten, wat een heerlijk personage weer!).

Al met al gewoon een goed boek, maar geen favoriet.

avatar van Bassievrucht
4,0
In tegenstelling tot Dn!S vond ik deze juist beter dan Norwegian Wood. Het einde vond ik beter dan in de meeste boeken van Murakami. Het verveelt nergens en heeft wederom een aantal prachtige dromerige passages. Wanneer Murakami aan het eind een wat mij betreft overbodige passage uitdiept heb ik daar totaal een problemen mee (de relatie tussen de K en zijn 'vriendin' uitdiept, compleet met een prachtig relaas over haar stelende zoontje), sterker nog, ik vind het allemaal schitterend. Echt fantastisch wordt het verhaal overigens nergens, maar het hangt er wel tegen aan.

avatar van FaustoCoppi
5,0
Wat een schijver is die man. Ingetogen roman over eenzaamheid, identiteit en niet te vergeten: verlangen. Dit is mijn eerste Murakami en ik ben enorm onder de indruk; de terloopse stijl, de diepte, de literaire kwaliteit, het alles omvattende, het ... ik heb er eigenlijk geen woorden voor. Ik heb overigens niet een nederlandse vertaling gelezen, maar een engelse.

Afscheid voor altijd. Het eerste levende wezen dat vanaf de aarde de ruimte ingeschoten is was het hondje Laika. Lost in space.. Je zou je kunnen afvragen: wie ben je nou? En het antwoord zou kunnen zijn dat je identiteit bepaald wordt door de mensen die dicht bij je staan.als die persoon vertrekt of verdwijnt, dan neemt die persoon een stuk van je identiteit mee. In feite gaat er dan een stukje van je dood.

Alle personages zijn indrukwekkend op hun eigen wijze, maar 'de vriendin' van K. (ze krijgt geen naam en als lezer zijn we alleen in het 1 na laatste hoofdstuk bij haar) trof me misschien wel het meeste. "what about me?" zegt ze tegen verteller K. als hij het uitmaakt omdat het voor iedereen beter zou zijn. En dat is inderdaad een belangwekkende vraag.

avatar van FaustoCoppi
5,0
Voor de liefhebber. Hier Elisabeth Schwarzkopf. Das Veilichen (lied waar Sumire haar naam aan te danken heeft). YouTube - Elisabeth Schwarzkopf sings Mozart's "Das Veilchen" - LIVE!

Detail: de haarkleur van Schwarzkopf..

avatar van Hansjepansje
4,0
Murakami light, en toch ook weer niet.

Het hele boek voelde een beetje aan als een tussendoortje, maar dan wel het soort tussendoortje waar je in de betere sterrenrestaurants veel geld voor neerlegt, en dat ook waard blijkt te zijn door de intense smaak in je mond.

Wie een beetje vertrouwt is met Murakami weet wat 'ie kan verwachten. Schitterende metaforen, verhalen waar je niet echt zeker van bent of ze nu wel geschiedkundig kloppen maar waarvan je wel hoopt dat dat zo is, en terugkerende themas. Ik denk dat er weinig auteurs alle aspecten van verliefdheid zo kunnen beschrijven als Murakami.

Het boek begint heel down-to-earth, maar verglijdt dan steeds meer in een waas van mystiek, waardoor het steeds interessanter wordt. Het einde vond ik zeker geen minpunt zoals sommigen hier. Verder wil ik nog even vermelden dat ik verliefd ben geworden op Sumire. Een schrijver die het voor elkaar krijgt dat ik verliefd word op een romanpersonage, verdient sowieso niks dan lof, lijkt me.

4*, en op weg naar mijn volgende Murakami.

yorgos.dalman
Ik Doe Moeilijk schreef in de barre winter van 2008:
Ik begrijp verder niet echt waarom deze schrijver zo hoog gewaardeerd wordt, maar dat is redelijk offtopic.
Nou nee, dit soort stellingen is nu juist precies waar een discussieforum als dit zijn bestaansrecht aan ontleent, toch?

avatar van liv2
liv2 (crew)
ja, zeer zeker, ook in een barre winter van 2013, daar doen we niet moeilijk over....

yorgos.dalman
Behoorlijk aangrijpend boek, veel meer nog dan Norwegian wood wat mij betreft. De stilte aan het einde, wanneer ik de laatste pagina's heb omgeslagen, is hartverscheurend.
Sumire, Mioe en ik-persoon K. zijn personages naar mijn hart.

Het enige negatieve wat ik me kan bedenken is de schrijfstijl van Murakami die als verteller teveel woorden gebruikt en nodeloos dingen uitlegt. Alsof hij de lezer onderschat.
Is niet nodig, mijnheer Murakami. U bent een begenadigd schrijver, dat weet ik nu wel, na uw vijfde boek. Dat wat u tussen de regels door suggereert maakt eindeloos veel meer indruk dan al die overvloedige, zwart op wit gedrukte uitleg.

Nog altijd ben ik zeer positief gestemd wat betreft mijn Murakami-queeste die in november vorig jaar begon, en ga rustig door met het volgende boek. Eerst maar eens de twee verhalenbundels De olifant verdwijnt en Na de aardbeving. Dan weer een 'grote' roman...

yorgos.dalman
En Nobelprijscaliber, wat hier en daar gesuggereerd wordt, daarvoor is het soortelijk gewicht net iets te laag, vrees ik.

Onzin! Integendeel! De ogenschijnlijk luchtigheid die hier en daar tussen Murakami's paragrafen doorsijpelt is juist een grote verdienste. M. bewijst dat Literatuur met een hoofdletter L niet per se duf, zwaar op de hand en stroef moet zijn.
Nee, laat M. voor zijn unieke, onnavolgbare 'soortelijk gewicht' door de Zweedse academie maar eens flink beloond worden. We leren het nog wel eens, sakkerloot!

avatar van Asaharo
3,5
De lichtheid van zijn boeken vind ik één van zijn kwaliteiten. Het leest altijd lekker weg. Ook dit boek, dat wel een beetje droevig is. Onbereikbare liefde, Sumire. Het einde vind ik heel gepast en typisch Murakami. Ik ben het ook wel met je eens dat Murakami soms teveel moeite doet met zijn zinnen. Vooral zijn metaforen kunnen mij wel eens irriteren.

avatar van stefan dias
3,5
Ik vind Murakami nooit gezocht of geforceerd. Toch niet in zijn zinnen. Het is soms bijna bij het banale af: 'ik dronk dit, ik bestelde dat, ondertussen hoorde ik…'. Ergens vind ik hem daar (in NL vertaling toch) redelijk virtuoos in: het gaat allemaal zo vlot, eenvoudig, makkelijk. En het leest even vlot en trekt je moeite loos mee in zijn sfeer. Een stilist, die veel styling in zijn taal steekt, meteen een soort art direction in zijn zinnen. Mooi.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:54 uur

geplaatst: vandaag om 15:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.