Apart boek hoor.
Schijnbewegingen heb ik ook gelezen, met veel plezier, en dit boek moest er deze vakantie ook maar aan geloven. Wat me nogal jammerlijk opviel was dat er gewoon voor het grootste deel géén verhaal is. Het duurt iets van 300 pagina's (300 pagina's!!) voordat de op de achterkant beschreven rechtszaak plaatsvindt. Dat eerste stuk laat zich dan ook het beste omschrijven als 'De ups en downs in het leven van een puberende homo met een donker, angstvallig verborgen verleden als hoerenjongen in het Londen van eind 19e eeuw temidden van beroemdheden als Oscar Wilde, die hem rijkelijk kennis laten maken met zaken als kunst en seks, ook al heeft hij een arme achtergrond.' En dat 300 pagina's lang.
Opzich niks mis mee, maar zo nu en dan mocht er van mij wel wat meer vaart in komen. Spanning o.i.d. Dat gebeurde maar zelden, en dan vooral aan het einde. In Schijnbewegingen ging dat toch beter. Waar wel iets mis mee was, was de liefde tussen Adrian en Vincent. Misschien is het gewoon mijn onvermogen om me in zo'n homo in te leven, maar hun liefde overtuigde me de vorige keer al niet, en in dit boek nog altijd niet. De uitgebreide omschrijvingen van hun bedavontuurtjes waren voor mij dan ook niet echt nodig.
Gelukkig is Adrian een fantastisch karakter. Een beetje maf, maar hij weet toch maar weer virtuoos en doorspekt met humor te omschrijven waarin hij terecht komt (complimenten voor Zwigtman). Een hint van wanneer hij deze boeken gaat schrijven wordt volgens mij al gegeven nu hij journalist wordt. Ik denk trouwens ook dat die fantastische omschrijvingen van alle handelingen, omgevingen, etc. waarin Adrian verzeild raakt het boek zo boeiend houden. Toen ik het na een dag of 5 uit had vond ik het wel jammer dat ik niet verder kon lezen. Misschien mede door dat fantastische einde (Adrian is weer terug waar hij begon en hij wil wraak nemen op Vincent!) ben ik razend benieuwd wat er nou precies gaat gebeuren in boek 3. Wat helaas nog niet uit is zie ik nu. Ik ga het hoe dan ook wel lezen. De ingenieuze mengelmoes met realiteit en fictie blijft genieten.
3,5* voor nu.
- Het enige dat ik overigens niet snapte: Waarom bleef Bob Cliburn zo met Essie zeulen? Waarom gaf hij haar geld? Werd niet echt duidelijk verwoord volgens mij.