De Verzopen Katten en de Hollander - Detlev van Heest (2010)

Voskuil in japan met een hoofdrol voor nicolien.

De hoofdpersoon van deze roman, Detlev van Heest, is aanvankelijk correspondent van Trouw en Elsevier in Tokyo, maar later, als deze media niet langer van zijn diensten gebruik willen maken, huisman. Hij blijft wel schrijven, want terwijl vrouw Annelotte lange dagen maakt en de kost verdient met het importeren van bloemen, noteert Detlev het reilen en zeilen van zijn buurtgenoten. Deze buurtgenoten zijn oud, ziek, slecht ter been, maatschappelijk mislukt of, zoals in het geval van de familie Z., arm omdat al hun geld voor een studerende zoon is bestemd. In acht hoofdstukken staat steeds een andere buurtgenoot centraal, één hoofdstuk is gewijd aan de weinig succesvolle collega-schrijver 'Heiland' en één hoofdstuk focust op de fauna en flora in de tuin van de Van Heestjes en in de buurt. Tussen de bedrijven door komen we ook van alles te weten over het huwelijk van de hoofdpersoon, zijn familie, en vooral over zijn karaktereigenschappen, die in sommige opzichten flink afwijken van wat als normaal beschouwd kan worden. Hij zet zichzelf daarbij vaak ongenadig te kijk, zoals bijvoorbeeld in het hoofdstuk over Mevrouw Derdedochter, waar mijn sympathie bij deze Jehova’s getuige lag. In alle recensies die ik gezien heb werd er gewezen op de overeenkomsten met J.J. Voskuil, die Van Heests mentor is geweest. Het is een breed uitgesponnen roman, die dicht op de werkelijkheid zit en waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt, en dat dan ook nog eens meer dan 600 pagina’s lang. Ik vond het boek zeer de moeite waard, en heb inmiddels ook het vervolg, Pleun, hier liggen. Het Bureau 1 ook, trouwens…