Chronic City - Jonathan Lethem (2009)

Perkus Tooth is een nu al klassiek personage. Prachtig geschreven. Met een aantal bijna Murikamiaans (:-)?)surealitische plotwendingen.

Heb m' in het Engels gelezen en herlees nu door een speling van het lot 'm nog eens in de Nederlandse vertaling.

Een verhaal om van te smullenj. De verteller, Chase Insteadman is een heerlijke lanterfanter met gelukkig te veel tijd om handen en te weinig last van al te veel scrupules. Heerlijke nonsens inder dopeheads: de scène waar ze als gekken beginnen te bieden op e-bay voor de chaldron is werkelijk hilarisch. Ik zat het te lezen op de trein en ik zat te hikken van het lachen. Werkelijk een van de mooiste en zeker leukste scènes die ik ooit gelezen heb.

Lethem (waarvan ik al het to-taal andere 'You don't Love Me Yet' gelzen heb) is prachtig op dreef en schudt achteloos heel treffende zinnen uit zijn pen, met het kenmerk van uitstekende humor, namelijk diegene die er niet op uit is je aan het lachen te maken maar gewoon grappig IS.

En nu moet ik mijzelf misschien ook maar eens een chaldron scoren.

Deze stond al een tijdje op m'n te lezen lijst maar ben nu echt wel overtuigd

Verwacht geen boek dat om te lachen is, hoor. alleen komen er veel stukken in voor die gewoon heel grappig zijn. Het is gewoon een boek dat niet onder één noemer te vatten is.

Wat is een chaldron?

Tja, die vraag daar draait het een beetje om. Het zou iets vrij dubieus, semi-materieel ongrijpbaar. Vandaar ook het verzonnen woord wat een samensmelting van 'chalice' en 'cauldron' zou zijn. Een kelk en een ketel. Uiteindelijk zag ik het na de eerste beschrijving bij Strabo Blandiana als een soort ondoorzichtige vaas in een soort porcelein van fel-oranje. Heel seventies eigenlijk.

De grap is natuurlijk dat het een soort kitsch is dat plots een felbegeerd object wordt.

Mja, het heeft beslist een hoog surrealistisch gehalte, maar stilistisch staan ze toch mijlenver van elkaar. Ondanks dat Instaedman zich ook in de beter kringen beweegt, is het New Yorks decor toch een pak groezeliger, met veel meer ruis in de details.

Murakami is veel gestroomlijnder, netter, Japanser misschien (hoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik Japan niet echt ken)

Ze halen wel allebei een zeldzaam hoog niveau.

Lethem heeft mij alvast verleid tot veel meer.

Behoorlijk goed boek inderdaad.

Ik vond het wel moeilijk inkomen, misschien even wennen aan de schrijfstijl van Letham.
De vele semi intelligente gesprekken die worden gevoerd bij het verorberen van joints en hamburgers zijn vaak wel erg leuk, redelijk herkenbaar ook voor de mensen die er weleens een opsteken. Wanneer de chaldrons in beeld komen begint het pas echt op gang te komen. Zo is de scène wanneer ze op die chaldrons gaan bieden erg leuk maar het gedeelte erna in het huis van de burgemeester vind ik het allerbeste stuk van het boek.

Veel humor en universele personages, vaak treffende observaties en een mindfuck die je wel even bezig houdt. Hoe het nu precies in elkaar steekt komt niet duidelijk naar voren wat wellicht de kracht van het boek is. Stoners die denken dat ze uiteindelijk in een geprojecteerde Manhatten wonen. Veel metaforen en verwijzingen naar van-alles-en-nog-wat.

In ieder geval geslaagd. Een boek dat ook niet echt in een bepaald genre te plaatsen is, eigenlijk komt er van alles bij kijken en komt het goed tot zijn recht.