menu

The Short Day Dying - Peter Hobbs (2005)

Alternatieve titel: De Eindigheid der Dagen

mijn stem
5,00 (1)
1 stem

Engels
Psychologisch

254 pagina's
Eerste druk: Faber & Faber, Londen (Verenigd Koninkrijk)

De eindigheid der dagen beschrijft vier seizoenen uit het leven van Charles Wenmoth, een jonge smid en lekenpredikant in het meest afgelegen, ruigste deel van Zuidwest-Engeland in 1870. Predikers als Charles wijden de werkdagen aan hun gewone werk en de zondag aan het lopen van lange afstanden door de regio om te prediken en huisbezoeken af te leggen. Charles zet zich voor meer dan honderd procent in voor zijn geloof. Zijn enige afleiding vormen de bezoeken aan een blind meisje, Harriet French, op wie hij heimelijk verliefd is.

zoeken in:
avatar van J.Ch.
5,0
Dit boek had ik al lang op mijn lijst staan om een keer te lezen. Een jaar of twee geleden heb ik dan uiteindelijk de daad bij het woord gevoegd, vooral omdat ik de titel zo mooi vond (zowel de oorspronkelijke als de titel van de vertaling). Het is een titel die zowel het taalgebruik als de sfeer van de roman perfect weerspiegelt – zowel het archaïsche als het sombere.

Onlangs heb ik het voor de tweede keer gelezen en opnieuw ben ik onder de indruk. The Short Day Dying is één van de somberste boeken die ik ooit gelezen heb, deprimerend zelfs. Toch komt dat niet door het verhaal zelf; dat wil zeggen, het plot stelt niet zoveel voor. Er gebeurt ook nauwelijks wat, eigenlijk. Desondanks is het een bijzonder triest boek waar ik nogal neerslachtig van word. Ik denk dat dit vooral komt door de wijze waarop het boek geschreven is. Eerst verbaasde ik me nogal toen ik merkte dat het boek geen komma’s of aanhalingstekens bevat. Echter, na twee of drie pagina’s ben je eraan gewend. Sterker nog, dit heeft zelfs een meerwaarde. Het lijkt me dat je zo de zinnen intenser gaat lezen.

Het boek ik geschreven vanuit de ik-persoon, maar door de aparte zinsbouw is dit toch heel anders dan anders. Het lijkt niet alsof Charles je het verhaal vertelt, het is meer alsof je in zijn hoofd zit. Zijn innerlijke worstelingen en twijfels krijg je mee alsof je hemzelf bent; hoewel de woorden archaïsch zijn en af en toe omslachtig, alsof Charles probeert om zichzelf tegen de waarheid te beschermen. Soms lijkt hij niet te weten hoe hij het voor zichzelf moet formuleren en hij lijkt zichzelf niet altijd te begrijpen. Peter Hobbs beschrijft dit op zo’n meesterlijke manier dat je meer over de hoofdpersoon lijkt te weten dan Charles zelf weet. Hij lijkt nauwelijks te beseffen dat hij verliefd is op Harriet, en als zij uiteindelijk sterft, gaat hij er bijna aan onderdoor. Hij staat zichzelf niet toe om haar te rouwen en zinkt daardoor alleen maar verder weg. In een recensiefragment dat te lezen is op de achterkant van het boek staat Hobbs’ grootste prestatie is dat hij de lezer onderdompelt in een taal die Charles’ langzame ondergang volmaakt tot uitdrukking brengt. Dat kan ik alleen maar beamen. Juist omdat je zo dichtbij hem staat is de ‘langzame ondergang’ van de hoofdpersoon zo aangrijpend.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:05 uur

geplaatst: vandaag om 12:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.