menu

El Túnel - Ernesto Sabato (1948)

Alternatieve titel: De Tunnel

mijn stem
3,60 (5)
5 stemmen

Spaans
Psychologisch

141 pagina's
Eerste druk: Sur, Buenos Aires (Argentinië)

‘Het zal wel volstaan als ik zeg dat ik Juan Pablo Castel ben, de schilder die María Iribarne heeft vermoord.’ Hiermee begint het verhaal van de geobsedeerde liefde van een kunstschilder voor de enige vrouw die zijn werk begrijpt. En de enige voor wie hij zijn mensenhaat opzij kan zetten. Castel klampt zich aan hun zielsverwantschap vast en begint te geloven dat hij zijn liefde alleen kan perfectioneren als hij haar weet te reinigen van alle verwijten en beschuldigingen – door haar te doden. Met haar blinde echtgenoot, diens rokkenjagende neef Hunter en de onuitstaanbare Mimí als bizarre getuigen voltrekt zich een onvermijdelijk drama.

zoeken in:
avatar van JJ_D
3,5
Het relaas van een hartstocht die bij het waanzinnige aanleunt, in feite van meet af aan gedoemd tot mislukken. Dikwijls geschreven alsof Juan Pablo Castel in een koortsdroom leeft, zo extreem bezig met hoe zijn Maria precies zou moeten zijn. De kunstenaar kan de realiteit, in tegenstelling tot zijn doeken, echter niet vormgeven volgens de eigen verlangens en die frustratie leidt tot een gruwelijke daad die zich op de eerste bladzijde al openbaart. Castels liefde versmoort Maria’s figuur en peuzelt die gaandeweg steeds meer op, terwijl de protagonist zelf blind lijkt te zijn voor zijn aandeel in haar verval.

De roman is duidelijk rond een spannende plot gebouwd; zowel de kracht als de zwakte van het boek. Sabato verweeft interessante ideeën met de koortsachtige vertelling, bereikt door vanuit het personage Castel te vertellen een enorme vaart en spreekt zowel stilistisch als inhoudelijk met een duidelijk herkenbare stem.

Kortom een zeer genietbare roman die spanning aan psychologie koppelt, waarbij de nadruk helaas te vaak op de plot blijft liggen. Af en toe gaat Sabato wat betreft het gevoelsleven van zijn personages iets te kort door de bocht en ideëel had de roman ook meer kunnen zijn. Maar een dergelijke opmerking tempert de vreugde van de leeservaring op zich natuurlijk niet.
3,75*

avatar van eRCee
3,5
Goede existentialistische roman uit Zuid-Amerika, van een schrijver die de mening is toegedaan dat de ware roman een synthese tot stand brengt "van ideeën en hartstochten, van bewustzijn en onderbewustzijn, van gevoel en intellect" (uit het nawoord van vertalers Koenders en Klooster).

De tunnel doet dat in zekere zin inderdaad. Het boek heeft eigenlijk dezelfde setting als Een nagelaten bekentenis van Emants (de parallel van de beginzinnen is frappant!).
Hoofdpersoon Castel is aan de ene kant minutieus bezig zijn eigen en andermans beweegredenen te analyseren om zodoende zijn handelen te bepalen (het intellect), en dit levert vooral in het begin een aantal bijzonder grappige beschrijvingen op, bijvoorbeeld als hij z'n houding tegenover een liftportier tevoren uitdenkt. Sábato maakt natuurlijk een uitvergroting waardoor duidelijk wordt hoe volslagen belachelijk dit is, maar ik denk dat iedereen er wel íets van kan herkennen.

Aan de andere kant wordt Castel gedreven door een existentiële eenzaamheid, van waaruit hij een irrationele en obsessieve liefde ontwikkelt (het onderbewuste). Aangezien grote delen van het boek beslagen worden door de klinische redeneertrant van de ik-persoon, blijft de gevoelskant wel een beetje achter bij het intellect. Dat geldt ook voor mij als lezer: pas in het hoofdstuk waaruit de titel van de roman afkomstig is weet De tunnel een diepere snaar te raken. Maar dat korte hoofdstuk (XXXVI) is dan ook fantastisch en het beeld van de mens in z'n tunnel is er één dat vermoedelijk bij blijft.

Een vooral interessant boek, dat gemakkelijk leest dankzij het hoge tempo en de heldere stijl. Ik ben benieuwd geworden naar de andere twee romans van Sábato, die ontoegankelijker en duisterder heten te zijn.

avatar van ...stilte...
4,0
In een interview met Mario Levrero las ik dat De tunnel van Sabato van grote invloed was geweest voor het schrijven van zijn boek De plaats. Maar waar je bij De plaats in een weliswaar claustrofobische omgeving als lezer toch nog een ruimte ervaart, de mogelijkheid om over de situatie na te denken en eigen keuzes te maken, is daar bij De tunnel totaal geen plaats voor. Je zit namelijk de gehele roman gevangen in het hoofd van de protagonist en dat is geen prettige ervaring, want het is een tunnelvisie die uiteindelijk uitdraait op een moord (het is misschien ook wel een nadeel van romans met een monologue interieur dat er geen ruimte overblijft voor eigen gedachten).
Ondanks deze bedenkingen vond ik het een intrigerende roman die ik achterelkaar heb uitgelezen. En toen ik in de kringloopwinkel zijn latere roman Over helden en graven zag staan, ging er een golfje van geluk door me heen...heerlijk om weer terug te kruipen in het hoofd van deze duistere schrijver die Ernesto Sabato is en die op zijn manier op zoek is naar waarachtig leven.

avatar van eRCee
3,5
Wil je dat boek als je het uit hebt ruilen tegen Mrs. Osmond van John Banville?

avatar van ...stilte...
4,0
Ha...ik zal het zeker in gedachten houden eRCee.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:27 uur

geplaatst: vandaag om 06:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.