Moi Qui N'ai Pas Connu les Hommes - Jacqueline Harpman (1995)
Alternatieve titel: Ik Die Nooit een Man Heb Gekend
Frans
Psychologisch / Sciencefiction
191 pagina's
Eerste druk: Stock,
Parijs (Frankrijk)
Een meisje is ondergronds opgesloten in een kooi met 39 andere vrouwen, geen van allen weet waarom. Hun bewakers zijn gewapende zwijgende mannen. Ze heeft geen herinneringen aan een tijd voor de kooi en geen naam. Intimiteit is niet toegestaan, het bestaan is een tijdloze sleur. De vrouwen praten soms over vroeger, maar het zegt het meisje niets. Dan ontstaat er paniek onder de mannen, ze verdwijnen op een van de zeldzame momenten per dag dat de kooi geopend is. De vrouwen vinden vrijheid, maar niet meer dan dat. De groep gaat in een schijnbaar lege wereld op zoek naar de mannen, naar andere vrouwen en naar antwoorden. De lange zoektocht maakt de groep hechter, maar door haar gebrek aan herinneringen aan een normaal leven, blijft het meisje een buitenstaander.
Voornaamste minpuntjes:
- de grote tijdsprongen die je doen afvragen wat de vrouwen in al die jaren precies gedaan hebben en wat ze misschien hadden kunnen doen;
- op het einde identificeert het hoofdpersonage allerlei voorwerpen en historische en culturele verwijzingen die de andere vrouwen haar toevallig allemaal ooit eens verteld hebben, misschien iets té toevallig en gemakkelijk...
Maar niettemin een boek dat een diepe indruk maakt door het onopgesmukte verhaal en omdat het gewoon goed geschreven is.