Bonsái - Alejandro Zambra (2006)

Verwacht geen uitleg van het waarom. Het gaat over een gewone studentenliefde die weer afloopt, maar niet vergeten wordt.
Opmerkelijk is de vorm waarin het verhaal verteld wordt: Minimalistisch, maar gecultiveerd als een bonsai.

Mooi!

Gewoonlijk heb ik wel wat met kleine, ingetogen boeken - ik denk regelmatig: wat knap dat 'n auteur zijn verhaal in zo weinig woorden kan vertellen. Bij Bonsai overkwam me echter iets onbekends: ik vond het te beknopt. De hoofdstukken te kort, de scènes te kaal. En dat viel me juist zo op, omdat het wel mooi geschreven is en er een prachtige, poëtische, dromerige sfeer wordt opgeroepen. Niet voor niets werd dit boek ten tijde van de (Nederlandse) verschijning ook alom geprezen. Probleem voor mij is dat toen ik echt meegesleept leek te gaan worden, het boek alweer uit was.

Bonsai is de titel. Een boom, die de grootte heeft van een plant. Een roman dus die de grootte heeft van een novelle. De vertaler noemt dit werk een novelle in zijn nawoord, op de kaft van de Nederlandse versie staat roman. ik denk dat beiden gelijk hebben. Want qua inhoud is dit prima een roman te noemen, daarvoor is dit ding breed genoeg qua inhoud en thematiek en dadendrang. Maar wel op nog geen 90 pagina's met heel veel wit.

Dit boek begint vrij sterk. In een heldere stijl en enorm beknopt wordt een kalverliefde van twee studenten beschreven. knap en mooi. Halverwege echter gaat het boek allerlei andere kanten op die me simpelweg minder interesseerden en komt er zo'n typisch stukje postmodernisme waarbij boek, verhaal en schrijver door elkaar lijken te lopen. Aardig, maar ik heb er niet zoveel mee. En de sfeer en beeldende kracht uit het begin zijn dan ook weg. 3,0*.