menu

Great House - Nicole Krauss (2010)

Alternatieve titel: Het Grote Huis

mijn stem
3,30 (15)
15 stemmen

Engels
Psychologisch

352 pagina's
Eerste druk: Norton & Company, New York (Verenigde Staten)

Een Amerikaanse schrijfster werkt al vijfentwintig jaar aan het bureau dat ze heeft overgenomen van een jonge Chileense dichter. Op een dag wordt het opgeëist door een jonge vrouw die beweert zijn dochter te zijn. Vanaf dat moment raakt de schrijfster de greep op haar eigen leven kwijt. Rond dezelfde tijd doet een Engelsman een verbijsterende ontdekking over de vrouw met wie hij al tientallen jaren is getrouwd. Dit geheim ondergraaft al zijn zekerheden. In Jeruzalem werkt een antiekhandelaar intussen aan de reconstructie van zijn vaders studeerkamer in Boedapest, die tijdens de Tweede Wereldoorlog na een razzia is leeggeroofd. Wat deze mensen met elkaar verbindt, vormt het onderwerp van Het grote huis. Het is het verhaal over de uitwerking van het verleden, waarin Krauss de lezer meeneemt op een reis waarvan de bestemming tot op het laatst een raadsel blijft.

zoeken in:
avatar van eRCee
3,5
Inderdaad een mooi (kwartaal)boek. Nicole Krauss is een schrijfster geworden waarvan ik nieuw werk bijna automatisch op m'n leeslijst plaats. Meer dan haar man Jonathan Safran Foer weet Krauss redelijk originele boeken te schrijven zonder zich in allerlei bochten te wringen.

Het grote huis is een mozaiekroman, waarin vier verhalen aan elkaar worden verbonden. Er is een aantal concrete linkjes (ontmoetingen, een bureau, joods zijn), waarmee de verhalen als vier cirkels om elkaar heen liggen, sommigen wat verder af en anderen heel nauw om de kern. Daarnaast is er echter ook een sterke thematische relatie. De onderwerpen eenzaamheid om leven met het verleden komen in alle plotlijnen prominent voor. Ik vond dat eigenlijk wel erg mooi gedaan. Van losse eindjes heb ik geen last gehad; niet alles houdt wellicht met elkaar verband, maar dat hoeft ook niet, de plot is ondergeschikt aan het gevoel dat Krauss weet op te roepen. Dat kan ze ook niet in de laatste plaats door haar verzorgde schrijfstijl, die mooi is zonder overdrijving. Prachtig bijvoorbeeld de metafoor, dat 'de dag zich als een eindeloze parkeerplaats voor ons uitstrekte'.

Krauss verstaat de kunst van het doseren, ze weet mooie verhalen te bedenken en kan inhoud en vorm goed combineren. Wereldschokkende literatuur is het niet, maar ook Het grote huis is weer een fraaie roman, zeer geschikt om in een zonnig weekend in weg te duiken.

3,0
Het vierde kwartaalboek alweer dat ik heb gelezen (schouderklopje, complimentje, voorzichtig applaus), en het was inderdaad een fijne keuze. Great House leest prima weg, al is de bladspiegel wat massief en is de toon iets meer gedragen dan je van een Amerikaanse zou verwachten. Het boek heeft sowieso iets Europees, al is het moeilijk uit te leggen waar dat aan ligt. Krauss laat zich hier kennen als een ambachtelijk schrijver, die zich net zo makkelijk verplaatst in een jonge vrouw als in een afgetobde oude jood. Ze varieert knap van toon, en dat is belangrijk in een boek met meerdere perspectieven.

Toch weet ik nog altijd niet of ik dit boek ook echt goed vind. Dat niet alle lijntjes aan elkaar worden geknoopt zou geen probleem moeten zijn, ware het niet dat de roman vaak de indruk maakt dat het oorspronkelijk juist wel naar vastgeknoopte eindjes streefde. De laatste pagina’s van Ware Barmhartigheid en Recht van Spreken sluiten zo strak op elkaar aan dat je het gevoel krijgt dat de schrijfster oorspronkelijk van plan was om er een volledig dichtgetimmerd verhaal van te maken. Wat haar dus niet gelukt is.

Ik kreeg naarmate de roman vorderde steeds meer het idee dat Krauss de regie over het verhaal kwijtraakte. Die indruk werd nog versterkt door een paar merkwaardigheidjes, die er volgens mij op wezen dat Krauss het overzicht verloor. Zo laat zij op bladzijde 82 een meisje, alleen gekleed in t-shirt, aan de eettafel plaatsnemen bij haar schoonvader. Even later staat zij op en wandelt de voordeur uit, waarbij Krauss is vergeten het arme kind aan te kleden. Dan staat op pagina 94: ‘Elke ochtend wandelden we op de Heath’, terwijl een halve pagina later blijkt dat die ‘wij’ uit die zin elkaar maar vier dagen in de week zien.

Misschien komt het door de vertaling (die me juist erg solide leek) of heb ik ergens overheen gelezen, maar toch kreeg ik het idee dat Krauss te lang op dit boek heeft zitten puzzelen. Zo lang dat ze er zelf niet meer uit kwam. Dat maakt dat ik op een gegeven ook echt niet meer door had waar dit boek nou eigenlijk naar toe wilde. Ja, het gaat over familiebanden, over relaties, over het ongekende in de ander, over gemiste kansen en over de persoonlijke en maatschappelijke geschiedenis, die als een last wordt doorgegeven van generatie op generatie. Maar wat het nou allemaal te betekenen heeft?

Plenty leesplezier dus, maar iets te veel vraagtekens. Maar een fijn kwartaalboek was het!

avatar van Natalie13
4,5
Great House is een boek wat niet makkelijk tot je komt. Een verhaal met verschillende lagen. Ik hou van dit soort prachtige verhalen waarbij je moet nadenken, genieten van de mooie zinnen, de stijl. Het is boek wat ik toch nog een keer zou willen lezen om het nog beter te begrijpen.

Zoek je een boek met vaart, dan is dit niet jouw boek. Liefhebbers van boeken zoals Pascal Mercier dan kan ik je dit boek zeker aanraden.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:51 uur

geplaatst: vandaag om 18:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.