Borkmanns Punkt - Håkan Nesser (1994)

Na het lezen van "het grofmazige net" van Nesser dat me zeer goed beviel was ik zeer tevreden dat ik het vervolg (het vierde offer) in handen kreeg.
Na het lezen van de korte inhoud op de achterflap verwachtte ik zelfs een sterke opvolger van een hoopvol debuut. Maar dit boek loste voor mij de hoge verwachtingen niet in.
Met de achterflap kende ik reeds meer dan de helft van het boek dat voor mij hoofdzakelijk ging over de onmacht van de speurders t.o.v. een superiere onbekende "hakker". Het slot maakte gelukkig nog wat goed.
Voorlopig laat ik Nesser wat links liggen en waag me aan andere Scandinavische thriller-schrijvers.

Sjöwall & Wahlöo slaagden er soms in om daders sympathiek weer te geven, onder andere in ‘de Man die even wilde afrekenen ‘ en ‘de Verschrikkelijke man van Säffle’ . Ook Hakan Nesser slaagt er in om een sympathieke Hakker neer te zetten in dit boek. Je weet het, moorden mag niet maar soms kun je begrip voor een dader opbrengen, zo ook in dit boek. Had deze eerst iets te laag ingeschaald, maar na herlezing vind ik het een vlot geschreven verhaal en Nesser slaagt er ook in om de ontmaskering aardig te camoufleren. Verhoogd naar 3.5 sterren.

Als een potje schaak. Van Veeteren merkt ergens onderweg op dat hij zo af en toe een zelf verzonnen opening speelt, voor de verrassing en zo, maar dit boek voelt juist veel meer als een wedstrijd die zich afspeelt volgens de heersende theorieën. Waarmee ik bedoel dat het niet echt sprankelt, niet iets leuks uit de hoge hoed tovert. Een beetje bloedeloos. Figuurlijk dan, want bloed vloeit er natuurlijk wel.

Dat gezegd hebbende; ik mag 'em wel, die Van Veeteren. Hij heeft iets vreemds. Iets lichtelijk filosofisch, het is een beetje een snob. Een amusante, dat wel, maar zijn zwaarmoedige kant weegt minstens even zwaar en maakt het soms een slepende zaak. Of mysterie. Echt vervelend wordt het niet, maar wie me over een maand of zo vraagt hoe het ook alweer zat, krijgt antwoord van mijn schouders.