menu

The Dark Tower I: The Gunslinger - Stephen King (1982)

Alternatieve titel: De Donkere Toren I: De Scherpschutter

mijn stem
3,51 (193)
193 stemmen

Engels
Fantasy / Griezel

256 pagina's
Eerste druk: Viking, New York (Verenigde Staten)

De scherpschutter is een desperado in een geheimzinnige wereld. Hij wil maar één ding: wraak. Zijn doelwit is de man in het zwart, die voor hem uit vlucht door een helse woestijn van zout en dodelijk kruid. Of wordt de jager meegelokt naar waar zijn prooi hem hebben wil?

zoeken in:
avatar van DMF
4,0
DMF
Mijn eerste kennismaking met de Donkere Toren reeks. Ik had erg veel zin om met deze reeks te beginnen en de start vind ik veelbelovend.

Ik verwachtte een taai deel. Dat viel alleszins mee. King schrijft heel beeldend en creëert een fantasievolle wereld. Het boek is wel taai in de zin van het vergaren van antwoorden. Het is allemaal nogal mysterieus en je blijft over met veel vragen, maar dat viel te verwachten.
De combinatie tussen verschillende genres (vooral fantasy en westerns) vond ik erg leuk gedaan.

Er zaten een paar bijzonder sterke passages tussen. Zo vond ik de shoot-out in Tull erg sterk. En de rit met de lorrie over de (gammele) spoorlijn met de Trage Mutanten was erg spannend.. De (kleine) flashforwards en de vele flashbacks wekten mijn interesse voor het verdere verloop van deze reeks.

Prima begin van de serie, op naar deel twee. Hopelijk wordt het alleen nog maar beter.

* * * *

avatar van John Frusciante
3,0
Aardig begin van de Donkere Toren serie Het hoofdpersonage Roland is mysterieus en daardoor erg interessant. De sfeer die King creëert is ook weer fantastisch, een heerlijk Spaghetti Western sfeertje.

Het verhaal is ook goed, alleen vind ik het verhaal soms traag en saai, vooral de scènes dat Roland en Jake in de bergen zijn vond ik erg langdradig. De scènes in Tull en de flashbacks naar de jeugd van de scherpschutter vond ik wel weer erg leuk om te lezen.

Dit boek heeft mijn nieuwsgierigheid naar de rest van de serie alleen maar doen toenemen. Ik ben nu zeker van plan om de gehele serie te gaan lezen.

avatar van JustMike
4,0
Zo... Die is ook weer uit. Laat ik beginnen met zeggen dat het een erg goed boek is. Het was totaal anders dan ik had verwacht. Het begon niet zo heel leuk, het sloeg totaal nergens op. Na een tijdje (einde hoofdstuk 1, dat hij de mensen in Tuil afknalt) werd het dan wel weer erg spannend en leuk. De beslissingen die werden gemaakt door Roland voel je echt alsof je die zelf maakt (of natuurlijk dat je ze niet maakt)

Het uitgangspunt van een man die iemand achtervolgt door honderden (misschien wel duizenden) kilometers woestijn, met sporadisch een dorpje of huisje vind ik erg goed. Ik dacht dan ook dat er wel meer uitgehaald zou worden, maar (helaas) was dit niet het geval. Zowel de man in het zwart als Roland waren beide erg mysterieus en daar wilde je meer over weten. Toen Roland eenmaal de jongen 'Jake' tegenkwam zag je dat er toch nog een gedeelte binnenin Roland menselijk was. Je voelde empathie voor Jake, die er niet voor gekozen had in tegenstelling tot Roland.

Het laatste gesprek tussen de man in het zwart en Roland was erg sterk! Je voelde de spanning, ik vond dat King het erg goed had beschreven. Hoewel het eerste stuk van het gesprek totaal nergens op sloeg. Maar hier kijken we even doorheen De gebeurtenissen (zoals de trage mutanten en het orakel) waren ook wel erg goed gedaan. Jammer genoeg werden zulke spannende, goed beschreven stukjes afgewisseld met vage stukken die naar mijn weten totaal nergens op sloegen.

Al met al is dit boek dus een goed begin van de reeks, want daar was het wel goed in, je aandacht trekken en ervoor zorgen dat je het volgende deel ook wil lezen! Ik kom uit op een 4*, want op een paar mindere stukken (vooral het begin) is het gewoon een goed boek! Ik ben dus ook blij dat ik na het begin niet stopte, want dit zou ik niet willen missen!

avatar van metalfist
4,0
Het moet ondertussen een kleine 10 jaar geleden zijn dat ik kennis maakte met The Dark Tower saga. Indertijd een beetje argwanend aan begonnen, maar al snel bleek het een erg fascinerende reeks te zijn. Ik kocht een aantal jaar geleden dan ook het nieuwste deel uit de reeks (The Wind Through the Keyhole) en speelde al langer met het idee om hier eens opnieuw mee te beginnen. Er waren echter een paar redenen die me wat tegenhielden.

Voornaamste reden was vooral het feit dat ik hier nog zoveel ongelezen van King heb liggen en dat ik het een beetje jammer vond om dan delen uit zijn oeuvre te gaan herlezen. Het is bovendien ook een vrij imposante reeks qua aantal pagina's en dit eerste deel stond me te boek als nogal pittig. Het was eigenlijk pas met het nieuws dat de verfilmingen eindelijk er gaat komen (volgens mij waren er al plannen toen ik de reeks las) en ik was dan ook aangenaam verrast dat dit eerste deel eigenlijk best goed meeviel. The Gunslinger oogt nog altijd wat fragmentarisch, iets wat vooral te wijten is aan het feit dat King de verschillende hoofdstukken als aparte kortverhalen schreef voor tijdschriften en deze nadien bundelde in dit boek, maar algemeen gezien blijft het een boeiende wereld. Het segment in met de massamoord in Tull is denk ik mijn favoriete hoofdstuk uit The Gunslinger, hoewel de strijd met Cort ook wel heerlijk is, maar op zich ligt alles dicht bij elkaar qua niveau. Ik vermoed dan ook dat dit deel me deze keer wat beter lag doordat ik ondertussen toch bekend ben met de wereld van Roland, want King introduceert hier toch al heel veel elementen die later belangrijk gaan worden.

Niet alles is altijd even origineel te noemen, King verliest zich bovendien soms in te geforceerde mystiek en toch is dit een uitstekend begin van zijn magnum opus te noemen. De grote verhaallijn zit nog redelijk in mijn geheugen en ik ga ervan uit dat ik sommige vervolgen nog beter ga vinden, maar dit mag er zondermeer zijn. Ik kijk al uit naar het wederzien met Eddie en Susannah!

4*

avatar van Jason82
4,5
Een mooi begin van een epische reeks; De Donkere Toren. Ik lees deze serie voor de 2e keer, wat het natuurlijk wel anders maakt. Ik weet immers hoe het afloopt... en ken het verhaal in grote lijnen, waar de details zijn weggezakt. Maar met die voorkennis valt het me juist op hoe goed dit eerste deel al is. De wereld die "verder is gegaan", de terugblikken naar het bijzondere verleden van de scherpschutter, de heftige passage over zijn verblijf in het dorpje Tull.. Stephen King weet als geen ander de sfeer goed neer te zetten.

Ik heb 2 versies van dit boek. De oude editie bevat een leuk nawoord van de schrijver. Hij vraagt zich hardop af of deze serie überhaupt wel af gaat komen, of hij daar wel lang genoeg voor leeft. Hij mijmert wat over het verdere verloop. Mooi vind ik dat ?. Het is hem gelukt, en hoe. De komende weken, maanden ga ik het met enorm veel plezier weer herbeleven.

avatar van LimeLou
3,5
'De scherpschutter' is een boek dat veel probeert te doen maar daar niet helemaal in slaagt. Desondanks weet King, zoals hij wel vaker doet, geweldige sfeerschetsen en de interne strijd van het hoofdpersonage beeldig te verwoorden. Dit is dan ook de kracht van 'De scherpschutter'. De omgevingen waar Roland zich begeeft zijn desolaat en minstens even grimmig als de figuren die hij op zijn trektocht tegenkomt. De opzet en ambitie van dit eerste boek van de 'Donkere toren'-reeks is bewonderenswaardig, aangezien King er nog 20 jaar over zou doen om zijn verhaal af te sluiten.

Wat ik iets minder vond, was het pseudo-filosofische toontje van 'De scherpschutter'. King wilde duidelijk niet een ordinair fantasyverhaal schrijven waarbij de brave Hendrik het opneemt tegen de kwaadaardige schurk, hetgeen ik toejuich. Maar om dan opzettelijk vage beschrijvingen en woordkeuzes te gebruiken om het proza op te fleuren vind ik een beetje overdreven. Met name het einde, tijdens de openbaring van Roland aan de hand van de man in het zwart, werd de mystieke 'new age'-achtige vaagheid me een beetje te veel en kwam het over alsof King een soort diepe, angstaanjagende werkelijkheid wilde onthullen à la Lovecraft, een werkelijkheid die ons menselijk denkvermogen te boven gaat. Dit kwam me persoonlijk nogal pretentieus over. Een beetje een 'love it or hate it' moment? Begrijp me niet verkeerd, ik houd van mysterie en diepgang, maar het einde en de beschrijvingen van figuren en zaken die bewust vaagjes worden gehouden, kwamen eerder over als stroeve stijloefeningen dan als waardevolle toevoegingen.

De scènes in de mijn waren spannend en voelden bijzonder beklemmend. Het mooiste van 'De scherpschutter' vind ik de beschrijvingen van de dorre, vreugdeloze leegte die de woestenijen van Rolands wereld kenmerken. Net als het bos achter het huis in 'Pet Sematary', wordt het samenspel tussen omgeving en mens in dit boek erg goed beschreven. Als lezer kruip je echt in de huid van Roland, en dat is zeker een bijzondere vaardigheid, en een groot deel van wat King zo'n goede verhalenverteller maakt.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:41 uur

geplaatst: vandaag om 14:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.