Amok - Stefan Zweig (1922)

Alternatieve titels: Amok. Novellen van Hartstocht | Der Amokläufer | Amok: Novellen einer Leidenschaft

mijn stem

3,25 (2)

2 stemmen

Duits
Verhalenbundel
Psychologisch

297 pagina's
Eerste druk: Insel, Leipzig (Duitsland)

Een raamvertelling die zich afspeelt in het begin van de 20ste eeuw en waarin de naamloze ik-persoon – een wereldwijs reiziger - van Calcutta naar Napels vaart aan boord van de stomer Oceana. De reiziger ontmoet aan boord een mysterieuze passagier. Het blijkt een dokter te zijn die een vreselijk geheim heeft op te biechten. Hij heeft jarenlang op een afgelegen post in Indië in een ziekenhuis gewerkt. Hij was vastbesloten de inheemse bevolking te civiliseren, maar de tropen eisten hun tol. Zijn conditie verslechterde, hij raakte vervreemd van zijn Europese zelf en werd steeds moedelozer. Toen arriveerde een Engelse vrouw en de dokter werd plotseling door een enorme passie voor haar bevangen.

Links

film (MovieMeter)zoek naar dit boek op bol.com

3 BERICHTEN

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

3,0

ThomasVV

geplaatst: 16 april 2021, 18:47 uur

Knappe schrijfstijl, maar te veel onwaarschijnlijkheden in het verhaal, en ook in de opzet van de zogenaamde raamvertelling. Ik vond het geheel ook te log, te pathetisch, te humorloos, te weinig relativering. Te Germaans? In ieder geval leek het me soms wel een beetje een overeeuwse Goethe..

eRCee

geplaatst: 17 april 2021, 07:59 uur

Juist stilistisch vind ik Zweig over het algemeen vrij beperkt, ThomasVV. Wat vond je knap aan de schrijfstijl? Zijn kracht licht volgens mij bij het uitwerken van psychologische spanning. Humor heb ik in het werk van Stefan Zweig inderdaad niet mogen bespeuren en ook je andere commentaar kan ik wel herkennen.

3,0

ThomasVV

geplaatst: 17 april 2021, 11:37 uur

Met "knappe schrijfstijl" bedoel ik eigenlijk enkel dat het verhaal voor mij zo vlot leesbaar was dat ik het haast in één trek heb uitgelezen, ook al is het 100 jaar geleden geschreven. Ik heb het dus niet over de stilistische bijzonderheid, eRCee, enkel over de vlotte vertelstijl. En ik moet er onmiddellijk eerlijk aan toevoegen dat ik het boek niet in het Duits heb gelezen, maar in een Franse vertaling. Misschien verklaart dat waarom ik bijna een tegenstelling ondervond tussen de taal ('schrijfstijl') en de geest van het verhaal?
Wat die "psychologische spanning" betreft, ben ik juist vaak niet mee als die zich tussen wildvreemden afspeelt: zowel de dokter en de vrouw, als de dokter en de ik-persoon zijn namelijk letterlijk wildvreemden voor elkaar, wat de psychologische spanning voor mij nogal onwaarschijnlijk maakt...

* denotes required fields.

<1 >