The Silmarillion - J.R.R. Tolkien (1977)
Alternatieve titel: De Silmarillion
mijn stem
152 stemmen
Engels
Fantasy
448 pagina's
Eerste druk: George Allen & Unwin,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
'De Silmarillion' voert ons terug naar het begin van de oudste tijden, de Eerste Era van de wereld waarin deze werd geschapen. Het is het verhaal over de voortdurende, noodlottige strijd tegen het kwaad, die in het begin door de scheppers van de wereld, later door de elfen en vervolgens door dwergen en mensen werd gevoerd.
0
geplaatst: 4 september 2006, 07:18 uur
Het beste van Tolkien. Prachtig zoals hij Middle-earth vorm geeft door dit boek. Alle gebruikelijke mythen komen terug in dit boek, maar met een volledig eigen twist. Prachtig ook om te zien hoe Tolkien zijn bronnen verwerkt.
5*
5*
3
geplaatst: 26 januari 2018, 13:14 uur
In mijn queeste om alles van Midden-Aarde te lezen kon ik niet naast The Silmarillion kijken. Een boek waar ik zo'n 10 jaar geleden al eens eerder aan was begonnen, maar dat ik volgens mij nooit heb uitgelezen. Het stond me dan ook nog bij als een ietwat taaier boek en ik was dan ook een tikkeltje weigerachtig om hier terug aan te beginnen. Maar kom, ik ben 10 jaar ouder nu en wou wel eens zien of het me nu wel ging lukken. Wat blijkt? Het is heel wat vlotter gegaan dan ik in eerste instantie verwachtte.
Maar dat neemt niet weg dat Tolkien er hier nog altijd een ietwat taai boek van maakt. Hij gebruikt heel veel namen voor dezelfde zaken (zo worden de Dwergen bijvoorbeeld ook als Naugrim benoemd) en het is dan ook goed dat er een register voor namen is toegevoegd aan het einde van het boek waar wat meer uitleg staat. Ik heb het nog nooit geweten in ieder geval dat ik zo vaak moest "spieken". Tolkien wordt vaak geroemd voor de grootschalige wereld die hij hier op poten heeft gezet, maar het is pas tijdens het lezen van dit boek dat ik de omvang begreep. The Silmarillion is één grote geschiedenisles en hoewel het is opgedeeld in verschillende stukken, is wel alles met elkaar verbonden. Favoriet stuk is Quenta Silmarillion waarin hij onder andere het verhaal doet van Fëanor. Niet alles is even interessant, maar het is zo'n enorm boeiend geheel dat je maar blijft doorlezen. Sowieso zijn de andere delen (Ainulindalë: het ontstaan van de wereld, Valaquenta: het ontstaan van de Valar en de Maia, Akallabêth: over de geschiedenis van Númenor en Of the Rings of Power and the Third Age: over Sauron) ook wel enorm interessant. Akallabêth vond ik wat het zwakste, al kan dat ook eerder liggen aan het feit dat ik Quenta Silmarillion zo enorm goed vond. Het laatste deel over Sauron voelt wat aan als een knieval om dit toch duidelijk te linken aan de personages uit Lord of the Rings/The Hobbit maar heeft toch ook zijn bestaansrecht.
Tolkien laat zich hier en daar wel erg makkelijk inspireren door andere gebeurtenissen (Númenor en Atlantis bijvoorbeeld) maar ik vergeef het hem omdat hij er hier zo'n knap werkstuk van maakt. The Silmarillion is een geschiedenisboek, een naslagwerk en tegelijkertijd ook zoveel meer. Ik heb volgens mij nog niet alles begrepen, maar zal hier wel eens naar teruggrijpen wanneer ik aan het volgende Midden-Aarde spektakel begin.
4*
Maar dat neemt niet weg dat Tolkien er hier nog altijd een ietwat taai boek van maakt. Hij gebruikt heel veel namen voor dezelfde zaken (zo worden de Dwergen bijvoorbeeld ook als Naugrim benoemd) en het is dan ook goed dat er een register voor namen is toegevoegd aan het einde van het boek waar wat meer uitleg staat. Ik heb het nog nooit geweten in ieder geval dat ik zo vaak moest "spieken". Tolkien wordt vaak geroemd voor de grootschalige wereld die hij hier op poten heeft gezet, maar het is pas tijdens het lezen van dit boek dat ik de omvang begreep. The Silmarillion is één grote geschiedenisles en hoewel het is opgedeeld in verschillende stukken, is wel alles met elkaar verbonden. Favoriet stuk is Quenta Silmarillion waarin hij onder andere het verhaal doet van Fëanor. Niet alles is even interessant, maar het is zo'n enorm boeiend geheel dat je maar blijft doorlezen. Sowieso zijn de andere delen (Ainulindalë: het ontstaan van de wereld, Valaquenta: het ontstaan van de Valar en de Maia, Akallabêth: over de geschiedenis van Númenor en Of the Rings of Power and the Third Age: over Sauron) ook wel enorm interessant. Akallabêth vond ik wat het zwakste, al kan dat ook eerder liggen aan het feit dat ik Quenta Silmarillion zo enorm goed vond. Het laatste deel over Sauron voelt wat aan als een knieval om dit toch duidelijk te linken aan de personages uit Lord of the Rings/The Hobbit maar heeft toch ook zijn bestaansrecht.
Tolkien laat zich hier en daar wel erg makkelijk inspireren door andere gebeurtenissen (Númenor en Atlantis bijvoorbeeld) maar ik vergeef het hem omdat hij er hier zo'n knap werkstuk van maakt. The Silmarillion is een geschiedenisboek, een naslagwerk en tegelijkertijd ook zoveel meer. Ik heb volgens mij nog niet alles begrepen, maar zal hier wel eens naar teruggrijpen wanneer ik aan het volgende Midden-Aarde spektakel begin.
4*
* denotes required fields.
* denotes required fields.