The Bighead - Edward Lee (1997)

Als je van het 'splatterpunk'-genre houdt, is dit een klassieker. Door sommigen beschouwd als het smerigste ooit geschreven en dit zou misschien weleens waar kunnen zijn.
De bijzonder expliciete seks ( pure pornografie eigenlijk) en gore ( Edward Lee mutileert genitalien als ware het wortels in een kookprogramma) zijn zeker niet voor de gevoelige zielen onder ons. Het is wel zo dat de schrijver zo ontzettend veel smerigheden in zijn boek stopt dat je er na een tijdje wel gewoon aan begint te geraken, hoe vreemd dit dan ook mag klinken. De shock-factor verdwijnt zo wel.
Maar buiten de wagonladingen aan perversiteiten om, wordt het boek toch ook ook gedreven door een erg puik mysterie dat niet alleen vele interessante twists kent maar ook nog eens erg goed geschreven is. Edward Lee wordt dan binnen dit genre ook als een gerenommeerde naam beschouwd en dat kan je duidelijk terugzien in zijn stijl. Het feit dat zijn boeken zo vettig zijn, maakt hem niet tot een mindere schrijver.
Zo doet Edward Lee niet alleen een aanval op onze morele zintuigen, maar sleept hij ons ook mee in een fijn verhaal dat rijk is aan elementen en creatieve ideeen. Echt eng kan ik het boek niet noemen, maar sfeervol zeker en vast. En het feit dat hij naast de talrijke Braindead-splatter ( veel van het geweld wordt ook niet al te serieus weergegeven) ook nog een echt verhaal weet te schrijven, verdient niets dan lof.

Doet me op een gekke manier denken aan Pyramid Head uit Silent Hill 2.

Ik ben blij dat er nog mensen zijn die verder kijken dan King en Koontz.

Persoonlijk neem ik liever een stapje in de zieke geest van een Edward Lee, dan dat ik nog een nieuwe King lees. Volgens mij heeft hij toch wel een beetje zijn top punt gehad ( al schijnt Under The Dome zeer behoorlijk te zijn).

Probeer ook eens Simon Clark, Jack Ketchum, Tom Piccirilli, James Herbert, Richard Laymon, Gary A. Braunbeck, F. Paul Wilson of Brian Keene.

Herbert en Braunbeck ken ik niet. Over de rest heb ik al veel gelezen, maar tot een echt boek van hen ben ik nog nooit gekomen. Bedankt voor de tips !

De perversiteiten en de gore zijn we van Lee wel gewend, maar op den duur was het, tenminste bij twee verhaallijnen, iedere keer meer van hetzelfde. Maar wat me nog het meest stoorde was dat deze verhaallijnen ook nog eens in plat Amerikaans geschreven werd. Het geeft wel een goede indruk van het type personages, maar om ook de vertelling zo te doen werd mij een beetje teveel van het goede.

nog een andere hardcore schrijver,
nog erger als edward lee is

wrath james white