menu

Slaughterhouse-Five - Kurt Vonnegut (1969)

Alternatieve titels: Slachthuis Vijf | Slaughterhouse-Five, or The Children's Crusade: A Duty-Dance with Death

mijn stem
4,04 (259)
259 stemmen

Engels
Oorlog / Humoristisch

224 pagina's
Eerste druk: Delacorte Press, Indianapolis (Verenigde Staten)

Billy Pilgrim, een Amerikaanse soldaat, wordt in de Tweede Wereldoorlog gevangen genomen tijdens het bombardement van Dresden. Hij raakt om onverklaarbare reden los van de tijd. Hij gaat slapen als seniele weduwnaar en wordt wakker op de dag van zijn bruiloft. Hij stapt een deur binnen in 1955 en komt in 1941 weer naar buiten. Hij heeft zijn eigen geboorte en dood vele malen gezien, zegt hij, en bezoekt regelmatig alle gebeurtenissen daartussenin.

zoeken in:
avatar van andreas
4,0
Op een heel grappige en absurde manier maatschappelijk relevant... Aan te raden!

lezert
Briljant geschreven!

Vonnegut is een grootmeester in het humoristisch beschrijven van zeer pijnlijke zaken, zonder ze in het belachelijke te trekken.

5,0
Hoppa, 5 sterren voor dit geweldige boekje!

3,0
ik vond het toch iets teveel absurde uitstapjes hebben.
Verder wel een mooi anti-oorlogsboek

3,0
Goed geschreven, maar het raakte me niet. Het idee vond ik wel geweldig gevonden en de combinatie van sf en WW II was erg origineel.

3*

dutch2
Magistraal anti-oorlogsboek. Terwijl de Spielbergen van deze wereld het voornamelijk moeten hebben van uitpuilende darmen en afgeschoten ledematen, schetst Vonnegut een origineel, bizar en soms schokkend beeld van het leven tijdens de Tweede Wereldoorlog. Vonnegut hamert er daarbij op dat oorlogsmisdaden (waartoe hij ook het Amerikaanse bombardement van Dresden rekent) nooit meer kunnen worden uitgewist, omdat alles wat gebeurt voor altijd en eeuwig zal blijven bestaan.

Het boek kent een tamelijk originele structuur, in de vorm van een raamvertelling die chronologisch alle kanten opschiet. Van de Tweede Wereldoorlog naar de na-oorlogse periode naar een ongedefinieerd punt in de tijd waarop hoofdpersoon Billy Pilgrim belandt op een vreemde planeet. Dit laatste speelt zich uiteraard af in het hoofd van Billy, die na zijn oorlogtrauma's behandeld wordt met elektroshocks en vervolgens een schedelfractuur krijgt. Dit alles maakt van zijn denken een soort ongewilde achtbaanrit.
Wat dit boek ook duidelijk maakt, is dat het gros van de oorlogsslachtoffers volstrekt onschuldig is. In een (achteraf) dieptrieste scene zien we hoe Billy en zijn Duitse bewaker in de geimproviseerde gevangenis in Dresden stuiten op een groepje naakte pubermeisjes. Zij zijn ontsnapt uit hun brandende steden en gevlucht naar Dresden (of all places). Onschuldiger dan die verweesde naakte meisjes kun je het bijna niet krijgen.

Toch is er een scene die wat mij betreft die onschuld nog duidelijker aantoont.
Soldaat Billy en zijn Amerikaanse collega stuiten in een bos op een Duitse patrouille die bestaat uit dienstplichtige soldaten en een herdershond.

De hond, die in de winterse verte zo woest geklonken had, was een Duitse herder, een teefje. Ze bibberde. Ze had haar staart tussen haar poten. Ze was die ochtend van een boer geleend. Ze had nog nooit iets met oorlog te maken gehad. Ze had geen idee om wat voor spelletje het ging. Ze heette Prinses.

Qua stijl lijkt het boek wat nonchalant te zijn geschreven, maar dat is schijn; het is allemaal zo gestileerd als de pest. Het enige minpuntje is dat het boek een soort literaire toverbal is, die iets te vaak van kleur verschiet. Hierdoor is het aan te raden om het boek in een paar sessies uit te lezen, omdat het steeds wat lastig is om erin te komen.

Maar verder: helemaal geweldig!

4,5*

avatar van psyche
psyche (crew)
dutch2 schreef:
Magistraal anti-oorlogsboek. Terwijl de Spielbergen van deze wereld het voornamelijk moeten hebben van uitpuilende darmen en afgeschoten ledematen, schetst Vonnegut een origineel, bizar en soms schokkend beeld van het leven tijdens de Tweede Wereldoorlog. Vonnegut hamert er daarbij op dat oorlogsmisdaden (waartoe hij ook het Amerikaanse bombardement van Dresden rekent) nooit meer kunnen worden uitgewist, omdat alles wat gebeurt voor altijd en eeuwig zal blijven bestaan.

De hond, die in de winterse verte zo woest geklonken had, was een Duitse herder, een teefje. Ze bibberde. Ze had haar staart tussen haar poten. Ze was die ochtend van een boer geleend. Ze had nog nooit iets met oorlog te maken gehad. Ze had geen idee om wat voor spelletje het ging. Ze heette Prinses.

Qua stijl lijkt het boek wat nonchalant te zijn geschreven, maar dat is schijn; het is allemaal zo gestileerd als de pest. Het enige minpuntje is dat het boek een soort literaire toverbal is, die iets te vaak van kleur verschiet. Hierdoor is het aan te raden om het boek in een paar sessies uit te lezen, omdat het steeds wat lastig is om erin te komen.

Maar verder: helemaal geweldig!

4,5*


Ik hoorde het bericht dat de schrijver was overleden, via mijn autoradio. Ik kende de schrijver niet, de titel wel, en ik moet bekennen dat ik dacht dat het om een horror boek ging, met veel bloed, gehak, een beetje zoals die 'chainsaw' film... (al is oorlog evengoed horror...)

Door het bericht van Dutch2 ben ik wel benieuwd geworden. Een prachtig fragment van die hond... ja dat is onschuld!

avatar van eRCee
3,5
Razend leuk geschreven. Slachthuis Vijf is niet alleen daarom origineel; ook de combinatie tussen reeele oorlog en bedachte tijdreizen is bijzonder. Dat resulteert in een zeer fris boek. Overigens vind ik dat Vonnegut soms wat doorschiet met idiote of banale gebeurtenissen. Misschien is dat wel de oorzaak dat ook de verschrikkingen niet echt veel impact hebben. Knap is het wel. Vette 3,5 ster.

avatar van JJ_D
3,5
De kracht van 'Slaughterhouse-Five' gaat - zoals reeds aangegeven - schuil in zijn onorthodoxe structuur: Vonnegut slingert de lezer constant heen en weer tussen situaties met een totaal verschillend karakter, met als gevolg dat de lezer voortdurend geprikkeld blijft en de stukjes Dresden des te hallucinanter worden (juist omdat ze zo banaal worden aangereikt). Vonnegut vertolkt ook letterlijk het idee van de Trafalmadoriërs, namelijk dat elke situatie altijd ís (en zal zijn), via de literaire stijl (een situatie zindert nog na terwijl je net aan een nieuwe begonnen bent, cfr. "onorthodoxe structuur")...
Dat heeft echter ook zijn nadelen: bepaalde emoties komen minder goed uit de verf en op die manier kan 'Slachthuis Vijf' nooit echt meeslepen.
Toch verdient dit boek zijn status als klassieker: "Zo gaat dat." verhef ik tot een legendarisch staaltje (zelf)relativering, en uiteindelijk neemt Vonnegut zo'n gemoedelijke toon aan dat hij vrede lijkt genomen te hebben met datgene wat heeft plaatsgegrepen (hij wordt als het ware een Trafalmadoriër).
Geen stoere anti-oorlogstaal uit de mond van deze schrijver dus, maar wel een universele aanklacht uit het hart van een doorleefd figuur. Dit is zo'n boek dat je bij tijd en wijle gewoon móet herlezen.
3,5*

avatar van DvonGeem
4,5
Net herlezen. het blijft een sterk boek.

avatar van Prowisorio
3,5
Zo gaat dat... Bizar, schrijnend, 'sprookjesachtig', afstandelijk, vol van onvergetelijke personages: de drie musketiers, de pony en het meisje, Billy Pilgrim, Prinses, de twee naamloze paarden, Woeste Bob, Montana Wildhack en die ontzettend nare Rumfoord. Och ja, de engelse krijgsgevangenen ook natuurlijk.

Mooi is ook de beschrijving van de omgekeerde film van WO II. En weer een vogel: Poe-tie-wiet!

4,5
Uitstekend anti-oorlogsboek. Enig minpunt is het irritante steeds terugkerende zinnetje "Zo gaat dat", na elk aangrijpend, tragisch voorval.

Gelezen op aanraden van UnknownPleasure, waarvoor dank, want aan mijn punt te zien is het mij uitstekend bevallen.

Slachthuis Vijf vertelt het verhaal van Billy, een soldaat in de Tweede Wereldoorlog die het bombardement op Dresden meemaakt. Althans, dat maakt hij óók mee, want tevens wordt hij ontvoerd door buitenaardse wezens, stort hij neer als opticien, heeft hij problemen met slapen en is zijn vrouw een dik wijf - maar wel rijk! Dat klinkt nog best normaal, toch? Ik had eerlijk gezegd - nadat ik de synopsis hier op BoekMeter had gelezen - iets veel absurders verwacht (maar ik geef toe: ik wil in mijn drang naar absurdisme ook geregeld doorschieten naar het compleet onzinnige), maar hier bleef het allemaal nog vrij aannemelijk voor mij.
Het gedeelte dat zich afspeelt gedurende de Tweede Wereldoorlog is verreweg het interessantste en meest aangrijpende om te lezen, maar ook de andere momenten uit Billy's leven zijn erg aangenaam - zoals het moment dat Billy in een ziekenhuis terecht komt en naast hem een verdorven Engelsman ligt die hem voor geestesziek houdt en Billy hem alleen maar wilt laten weten dat hij bij het bombardement in Dresden was, meer niet.
Andere mooie momenten: de theepot! Het hele boek lang wordt ernaar verwezen, waarna Vonnegut het op eind het nog even terloops meldt, waarop je "was dit het nou?" denkt. Prachtig!
Ook aangrijpend: de overlevenden van Dresden wandelen door een maanlandschap en vinden onder de grond allemaal lijken, die nog volledig intact zijn. De lijken beginnen echter zo te stinken, dat één van de overlevenden niet op kan houden met kotsen en stikt in zijn eigen overgeefsel. Hierop besluit men de lijken maar van bovenaf te verbranden met een vlammenwerper. Even slikken was dat.


Tijdens het lezen heb ik slechts één minder momentje kunnen ontdekken, en dat was het verslag van de moord op Billy. Amerika verdeeld in 20 kleine landjes? Zappistolen? In 1976? Een beetje teveel van het goede, maar ach.

Slachthuis Vijf is een goed boek! En ook met een mooie les: Herinner je slechts de mooie kanten van het leven; de rest is de moeite niet waard.
4,5*

avatar van Dn!S
4,5
3525chrisd schreef:
Uitstekend anti-oorlogsboek. Enig minpunt is het irritante steeds terugkerende zinnetje "Zo gaat dat", na elk aangrijpend, tragisch voorval.


Vond ik juist heel goed van Vonnegut dat hij door bleef gaan met dit gebruik van de Tralfamadorians. Hoewel het Engelse So It Goes een stuk aantrekkelijker klinkt dan Zo Gaat Dat.

avatar van thomzi50
4,0
Vond ik ook sterk. Dergelijke op het eerste gezicht wat simpele one-liners en alle gekke gedachtes brachten me eerst enkel in de war, maar langzamerhand begin ik steeds meer waardering voor dit werk te krijgen. Wat een wel-gestructureerd werk, en wat een effectieve én originele aanklacht tegen oorlog, erg knap.

5,0
Geweldig boek.
Zeer originele manier om een verhaal te brengen over de wereldoorlog. En enorm geslaagd.
Toch gek dat niemand hier in zijn reacties spreekt over Kilgore Trout.
Dewelke niet enkel in dit boek een belangrijke rol vervult.

4,5
Een volstrekt uniek boek, dat je in een paar happen gulzig wegslokt en dat nog wat te zeggen heeft ook. Prachtig. Ik moet snel meer Vonnegut gaan lezen.

4,5 *

avatar van Donkerwoud
4,5
Tijd en plaats worden één in een verhaal over iemand die de oorlog overleefd heeft maar nog steeds moet dealen met de psychische schade die het hem heeft gedaan. Vonnegut lijkt ogenschijnlijk alle kanten op te gaan met de verhaalconstructie, waarbij hij het niet schuwt om zelfs elementen uit de sciencefiction in het geheel te verwerken. Dat spel met de vorm levert een volstrekt uniek boek op. Maatschappelijke relevante kritiek op het concept oorlog- met kruisverbanden naar zowel oorlogen in het verre verleden als naar het heden- gaat samen met ordinaire pulp. Heerlijke oneliners en onvergetelijke karakters maken het af.

avatar van Raskolnikov
3,5
Zo kan het ook. Volstrekt originele manier om van heftige oorlogservaringen (Vonnegut maakte als krijgsgevangene het bombardement op Dresden mee) een getuigenis achter te laten. Pulpelementen als tijdreizen en aliens die het hoofdpersonage Billy Pilgrim kidnappen wisselen af met passages over gevangenistransporten en tochten door het kapotgeschoten Duitsland. De aliens zien verleden, heden en toekomst tegelijkertijd, waardoor ze tijd niet als dimensie kennen. Alles ligt vast, als een onontkoombaar noodlot waartegen verzet zinloos is. Als gevolg daarvan is Pilgrim overal tegelijk, en wisselen passages uit alle fasen van zijn leven elkaar in hoog tempo af. De gefragmenteerde structuur die ontstaat, samen met de obsessie voor de aliens met hun theorie over determinisme, las ik als een psychologisch verwerkingsproces. Het knappe is dat de fantasie-elementen, regelrechte pulp feitelijk, in deze context net zo relevant reflecteert op oorlog en traumatische ervaringen als een ‘serieuze’ verhandeling gedaan zou hebben. Eigenzinnige logica die zich niet makkelijk laat doorgronden. Zeker 1 die ik nog eens ga herlezen, waar de slechts 140 pagina’s zich prima voor lenen.

avatar van Donkerwoud
4,5
So it goes. Geniaal!

4,0
dutch2 schreef:
Van de Tweede Wereldoorlog naar de na-oorlogse periode naar een ongedefinieerd punt in de tijd waarop hoofdpersoon Billy Pilgrim belandt op een vreemde planeet. Dit laatste speelt zich uiteraard af in het hoofd van Billy, die na zijn oorlogtrauma's behandeld wordt met elektroshocks en vervolgens een schedelfractuur krijgt. Dit alles maakt van zijn denken een soort ongewilde achtbaanrit.


Hoezo zouden de Tralfamadorians niet echt kunnen zijn in het boek? Het blijft fictie en Vonnegut verwerkt wel vaker sciencefiction in zijn boeken, dus ze hoeven niet per se een verbeeltenis te zijn van Billy. Ik dacht ook lang dat ie gewoon een trauma had maar binnen de universie van het boek bestaan de Tralfamadorians echt, denk ik.

avatar van Donkerwoud
4,5
RichardNiksen schreef:
(quote)


Hoezo zouden de Tralfamadorians niet echt kunnen zijn in het boek? Het blijft fictie en Vonnegut verwerkt wel vaker sciencefiction in zijn boeken, dus ze hoeven niet per se een verbeeltenis te zijn van Billy. Ik dacht ook lang dat ie gewoon een trauma had maar binnen de universie van het boek bestaan de Tralfamadorians echt, denk ik.


Vergeet niet dat het eerste hoofdstuk begint met het verhaal van ''Kurt Vonnegut'' die in het reine wil komen met zijn eigen oorlogservaringen en besluit om een verhaal daarover te schrijven. Pas in het tweede hoofdstuk gaat het over Billy Pilgrim. De toon van het boek verandert met die nieuwe invalshoek. Was het eerst nog enigszins waarheidsgetrouw en pijnlijk realistisch; in het tweede hoofdstuk wordt het meer satire door middel van een karikaturale verbeelding van de soldaterij

Ik zie het zelf meer zo: Slaughterhouse-Five gaat over een schrijver die zijn eigen oorlogservaringen vorm wil geven en daarom gebruik maakt van verschillende symbolen (religieus, pop culture, visueel) en populaire genres. De Trafalmadorians zijn dus ook niet echt. Zij worden ingezet om te fungeren als een manier om heden en verleden (als in een trauma) bij elkaar te brengen. Maar Vonnegut laat de dingen dermate open dat jij best met een geheel andere leeswijze mag komen. Het zou me ook niks verbazen als hij die verwarring ook beoogd heeft met de roman.

4,5
RichardNiksen schreef:
(quote)


Hoezo zouden de Tralfamadorians niet echt kunnen zijn in het boek? Het blijft fictie en Vonnegut verwerkt wel vaker sciencefiction in zijn boeken, dus ze hoeven niet per se een verbeeltenis te zijn van Billy. Ik dacht ook lang dat ie gewoon een trauma had maar binnen de universie van het boek bestaan de Tralfamadorians echt, denk ik.

Sorry voor de late reactie, ik was even niet op de site. Anyway, het is al een tijd geleden dat ik het boek las, en nu kan ik niet meer precies de redenen voor de geest halen waarom ik ervan overtuigd was dat alles zich in het hoofd van Billy afspeelde. Waarschijnlijk omdat de rest van het boek zo realistisch is en het ook goed paste bij Billy's latere psychische aftakeling.

Verder moet ik Donkerwoud helemaal gelijk geven: alleen de schrijver zelf weet wat hij bedoeld heeft, waardoor iedere interpretatie even veel (of weinig) waard is.

avatar van Aazhyd
5,0
Ik vind het juist zo sterk dat Vonnegut niet aangeeft of de gebeurtenissen echt dan wel het gevolg van trauma's zijn. Schrijvers die alles voor hun publiek moeten uitleggen, daar hou ik niet van.

4,0
Dit is een van de opmerkelijkste boeken die ik ooit heb gelezen: een boek over het bombardement op Dresden vermengd met science fiction. Aan het einde mistte ik wel wat duiding, maar uiteindelijk overheerst de bewondering voor de originaliteit. Overigens vind ik Catch-22 nog altijd het beste op het vlak van WWII-satire.

5,0
Een boek dat mij ontzettend heeft bekoren. Ik heb het in het Engels gelezen en heb veel respect gekregen voor de schrijver. Het verhaal vond ik in het begin wat moeilijk om te lezen maar na het een paar keer gelezen te hebben en wat opzoekwerk krijg ik geen genoeg van dit boek.

avatar van Lalage
2,0
Smaken verschillen... en ik vond er weinig aan. So it goes.
Slaughterhouse Five – Kurt Vonnegut | Lalagè leest - lalageleest.wordpress.com

avatar van Donkerwoud
4,5
Oei, jammer. So it goes indeed.

avatar van david bohm
5,0
Heb erg genoten van dit boek. Meesterlijk. De humor, de beschrijvingen en de wijze waarop een zwaar thema met zoveel lichtheid wordt opgediend. Te gek boek.

avatar van Pieter
3,5
Dat het allemaal geniaal in elkaar zit is duidelijk. Elke zin vormt op z'n manier weer een echo van een passage van tien pagina's terug. Het lezen vormt dan ook een hoogst bevreemdende ervaring waarin het hoofdpersonage "unstuck" in zijn eigen tijdsdimensie geraakt. Toch denk ik dat ik ietsje teveel tussenpauzes heb genomen bij het lezen van dit boek. Zoals gezegd, bij elke leesbeurt duurde het weer even voor je "erin" kwam. Voorlopig een 3,5*, so it goes.

Zou het leven niet een hoop mooier zijn als we in een glazen bol zouden liggen samen met onze eigen Montana Wildhack kijkend naar de melkweg?

Gast
geplaatst: vandaag om 01:31 uur

geplaatst: vandaag om 01:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.