Otje - Annie M.G. Schmidt (1980)
mijn stem
65 stemmen
Nederlands
Jeugdboek
Avontuur
160 pagina's
Eerste druk: Querido,
Amsterdam (Nederland)
De vader van Otje, Tos, is een uitstekende kok, maar kan moeilijk aan de slag komen omdat hij geen papieren heeft. Die zijn per ongeluk door de bureaucratie verzwolgen. Hij krijgt geen nieuwe papieren zolang hij geen papieren heeft! Als ‘illegaal’ werknemer heeft hij het niet gemakkelijk, hij wordt uitgebuit en telkens weer ontslagen. Gelukkig heeft hij Otje, een vindingrijk en opgewekt kind, dat op goede voet staat met de dieren en de enige is die zijn driftbuien kan beteugelen.
0
geplaatst: 20 oktober 2006, 12:45 uur
Dit boek evenals Pluk vroeger heel vaak gelezen. Vond dit altijd erg leuk maar wel iets minder dan Pluk v.d. Petteflet. Toch zeker een 3,5*, want ik heb dit boek een stuk of 5x met heel veel plezier gelezen
0
geplaatst: 22 oktober 2006, 04:06 uur
Dit was het eerste boek dat ik helemaal alleen uitlas waarvan ik zelf vond dat een dik boek was. Ik was een jaar of zeven denk ik. Het maakte enorme indruk en heeft me flink aangezet om als kind veel meer te gaan lezen.
0
Louis2703
geplaatst: 24 oktober 2006, 09:14 uur
Ik vond Pluk van de Petteflet altijd leuker, ik had daar een cassetebandje bij waar het heel verhaald op werd verteld. Dus ik kon me daar heel veel bij voorstellen. De film van otje vond ik nooit zo boeiend en het boek ook niet echt.
2,5*
2,5*
0
Metallica
geplaatst: 11 juli 2007, 19:37 uur
Pluk van de petteflet was m'n eerste boek die ik ooit las. Deze heb ik als 7/8 jarige (paar jaar voor men het verfilmde) gelezen en vondt hem wel goed.
1
Ted Kerkjes
geplaatst: 29 mei 2016, 19:54 uur
Erg leuk boek van Annie M.G. Schmidt. Dit is het enige boek waar Schmidt een Gouden Griffel voor ontving. Voor Minoes en Pluk van de Petteflet ontving ze een Zilveren Griffel. Deze drie boeken komen wel overeen met mijn drie favoriete boeken van deze schrijfster. Of ik Otje het beste van de drie vind, weet ik niet. Wat het boek erg goed maakt, is de maatschappelijke kritiek, die in dit boek duidelijker aanwezig is dan in Pluk en Minoes.
In dit boek zijn Tos en Otje de twee outcasts die nergens plaats kunnen vinden. Ze doen geen mens kwaad, maar mogen nergens verblijven, ze blijven op de vlucht. Dit thema vind ik erg sterk uitgewerkt.
Een grappig verschil tussen de -in mijn herinnering vrij matige- serie en dit boek, is dat in de serie Tos sceptisch is tegenover Otje's gave dat ze met dieren kan praten. In dit boek wordt hier nergens moeilijk over gedaan. Of andere mensen ook met dieren kunnen praten, wordt verder ook niet duidelijk. Otje kan het in ieder geval en doet dit regelmatig. Gelukkig maar, want als er een soort van onenigheid tussen Tos en Otje was geweest, was hun vriendschap verstoord, en dat zou jammer zijn, want ook dat is een aspect wat dit boek voor mij een fantastisch boek maakt. De passage waarin Tos op het schip van de Admiraal gaat werken, is zo mooi, omdat in die passage de liefde tussen de vader en dochter zo mooi tot uiting komt. Als Tos ook in het boek niet in Otje's gave zou geloven, zou dit ten koste gaan van hun onvoorwaardelijke vriendschap, ben ik bang.
Aan het einde komt alles, en dan ook echt alles goed. Alles wat ook maar een heel klein beetje onbevredigend afgesloten werd, wordt aan het einde volledig gladgetrokken. Een beetje zoetsappig, maar erg creatief.
De maatschappelijke kritiek, de vriendschap tussen Tos en Otje, de humor maken dit boek een ontzettend leuk boek.
In dit boek zijn Tos en Otje de twee outcasts die nergens plaats kunnen vinden. Ze doen geen mens kwaad, maar mogen nergens verblijven, ze blijven op de vlucht. Dit thema vind ik erg sterk uitgewerkt.
Een grappig verschil tussen de -in mijn herinnering vrij matige- serie en dit boek, is dat in de serie Tos sceptisch is tegenover Otje's gave dat ze met dieren kan praten. In dit boek wordt hier nergens moeilijk over gedaan. Of andere mensen ook met dieren kunnen praten, wordt verder ook niet duidelijk. Otje kan het in ieder geval en doet dit regelmatig. Gelukkig maar, want als er een soort van onenigheid tussen Tos en Otje was geweest, was hun vriendschap verstoord, en dat zou jammer zijn, want ook dat is een aspect wat dit boek voor mij een fantastisch boek maakt. De passage waarin Tos op het schip van de Admiraal gaat werken, is zo mooi, omdat in die passage de liefde tussen de vader en dochter zo mooi tot uiting komt. Als Tos ook in het boek niet in Otje's gave zou geloven, zou dit ten koste gaan van hun onvoorwaardelijke vriendschap, ben ik bang.
Aan het einde komt alles, en dan ook echt alles goed. Alles wat ook maar een heel klein beetje onbevredigend afgesloten werd, wordt aan het einde volledig gladgetrokken. Een beetje zoetsappig, maar erg creatief.
De maatschappelijke kritiek, de vriendschap tussen Tos en Otje, de humor maken dit boek een ontzettend leuk boek.
* denotes required fields.
* denotes required fields.