Wat Blijft Komt Nooit Terug: Eigen en Andermans Gedichten - Jan Eijkelboom (1979)

Gedichtenbundel die ik voor jaren terug voor het vak nederlands kreeg voorgeschoteld. Toendertijd vond ik het eerder lachwekkend, dan dat ik er enige waardering voor kon geven. Die waardering is wel iets meer gekomen.
Eijkelboom heeft een aantal aadige gedichten gemaakt, Het is duidelijk meer dan een sinterklaasrijmpje, maar er zit wel nog wel normaal rijm in, en enige inhoudelijke betekenis die je eruit kan halen. Niet zulke poëzie als de vijftigers (man, wat was dat verschrikkelijk).
Toch zal poëzie nooit mijn favoriet worden. 3*

Ik ben poezie gaan waarderen via klassieke liederen. De liederen van met name Schubert, Schumann en Strauss. Door de muziek die zij achter de gedichten hebben gezet, gaat de tekst veel meer leven, en begrijp je hoe ongelooflijk mooi tekst kan zijn.

Even tussendoor: Jan Eijkelboom is een held. Binnenkort meer.

Vertel...


Ik vind zijn gedichten vrij rechtoe rechtaan (incl. vaak de rijmschema's) waardoor ze weinig ruimte laten voor je eigen interpretatie. Daarnaast is er geen rode draad te constateren in deze bundel en ik merk dat ik dat wel waardeer aan dichtbundels. Al met al toch beter dan gemiddeld.