Kruistocht in Spijkerbroek - Thea Beckman (1973)

Heerlijk Nederlands boek dat nog altijd leest als een trein.

Zo avontuurlijk en tegelijkertijd fantasievol en realistisch als deze zie je ze zelden. Waanzinnig mooi beschreven en ontdaan van op de loer liggende vervelendheden is het één grote wervelwind van spanning en ontroering. Fijne pageturner met ook nog mooie thematiek én een prachtig kijkje in het leven in een kinderkruistocht. Het stuk dat ze dat kasteel gaan overvallen met 7 man is het sterkste van het hele verhaal, mede omdat je dat sowieso in één keer leest omdat het je onmogelijk is om het boek dan weg te leggen. Nergens te lang of te kort ook. Vrijwel perfect boek.

4,5*

Geweldig mooi boek.

Heel erg mooi geschreven. Leest lekker vlot. Je word helemaal meegenomen in het verhaal.

Heel erg mooi verhaal dat erg aangrijpend en mooi is. Een jonge gaat met een tijdmachine van 1973 terug naar 1212 midden in een Kinder Kruistocht. Je leeft erg mee met de personages. Plaatsen worden erg mooi omschreven en je leeft je helemaal in de 13e eeuw.

Het eindigt vrij abrupt en aan het einde lijkt het vrij slordig. Dat maakt het ook vrij dramatisch wand het is een erg open einde. Dolf is terug in de 20e eeuw maar hoe loopt het met de andere af?

Erg mooi boek!

Ik las als kind het woord Spijkerbroek altijd met een verkeerde klemtoon waardoor ik dacht dat dat een stad of gebied was, nooit beseffende dat het gewoon om een kledingstuk gaat. Ik weet wel dat ik toentertijd pakweg 50 pagina's las maar ik vond er niets aan. Al zal ik toen ook te jong zijn geweest.

Enfin, nu maar eens gelezen. Niet dat ik snel jeugdliteratuur lees - er zijn bepaalde zaken daar die vaak niet werken voor mij, zo ook in dit boek dat soms erg simplistisch en naïef is - maar ik ben bezig met dat project Top 250 en er staan 4 werken van Beckmann in. Dus toch maar gedaan.

Al met al wel een voldoende. Het verhaal is vermakelijk, het boek leest vlotjes weg en de sfeer is heel aardig. Ik dacht ondertussen nog wat te leren over kinderkruistochten maar enkele jaren nadat dit boek uitkwam bleek die geschiedenis toch niet helemaal juist.

Wat me meest tegenstaat is hoe simpel het allemaal soms is, spannend wordt het nooit en geloofwaardig ook niet echt. Dat iemand terug de tijd in gaat wil ik binnen de grenzen van het boek accepteren, dat een kind dat even als proef doet en dat twee professoren vrij snel daarmee akkoord gaan natuurlijk niet. Ook weet Dolf alles steeds vrij makkelijk op te lossen. Soms met kennis van het heden en dat is leuk gedaan maar te vaak is het geschreven om de plot vooruit te helpen. Ik lees het en neem het aan en dat is het dan, echt meeleven lukte mij niet. Of me dat als jongere was gelukt zou ik helaas nooit weten. 3,0*.

Geschiedenisles wordt vaak als stoffig ervaren door tieners. Met deze historische jeugdroman gaat Thea Beckman daartegen in. Ze herleidt de Middeleeuwen niet tot een opsomming van jaartallen en veldslagen. Door een gewone tiener terug te flitsen naar het verleden maakt ze het mogelijk om mee te leven met iemand in een ander tijdperk. Voor haar teletijdmachine was ze wel schatplichtig aan professor Barabas.

De twee kinderkruistochten hebben echt plaatsgevonden, maar er is weinig over geweten. Ze begonnen met een kindervisioen over de bevrijding van Jeruzalem, maar wellicht liepen er volwassen knechten in mee. Het is een mengeling van historische feiten en fantasie. Leonardo Fibonacci, die hier Arabische cijfers leert kennen, had niks met de kinderkruistochten te maken. Genua had nog geen doge.

De dertiende en de twintigste eeuw worden vergeleken. Lang vóór het humanisme en de Verlichting geloofde het volk nog in goddelijke almacht en mirakels. De roodvonkepidemie (“de scharlaken dood”) wordt uitgelegd als een straf van God. Dolf gaat daartegen in met een dosis twintigste-eeuws rationalisme.

Een jeansbroek, een horloge, aluminium en papier reizen mee van heden naar verleden. Thema’s als vriendschap, armoede en keuzevrijheid worden goed uitgewerkt. Dialogen en beschrijvingen worden afgewisseld met spannende actie. Een mooi intermezzo is het bezoek aan het graf van Sint-Nicolaas in Bari. Dit blijft een uitstekende manier om voor jongeren de Middeleeuwen wat minder duister te maken.