Mokusei! - Cees Nooteboom (1982)
mijn stem
7 stemmen
Nederlands
Psychologisch
61 pagina's
Eerste druk: De Arbeiderspers,
Amsterdam (Nederland)
Dit is het verhaal van fotograaf Arnold Pessers en de enige werkelijke liefdesgeschiedenis van zijn leven, met het Japanse model Sakoto. Hij ontmoette haar voor de eerste keer toen hij als opdracht een foto moest maken voor een reisfolder over Japan. Hij noemde haar Mokusei, naar één van de weinige Japanse bloemen die een lekkere geur verspreiden. De verhouding loopt voor de Nederlander teleurstellend af, wat hem de rest van zijn leven zal blijven achtervolgen.
0
geplaatst: 2 november 2012, 21:44 uur
Erg mooie en interessante novelle. Zie bijvoorbeeld het volgende citaat, een van de mooiste zinnen die ik ken:
"Bijten, verslinden, de ander eens en voor altijd binnendringen, opvreten, meenemen, heel die hopeloze bedoening van mensen die elkaar willen zijn, één ding willen zijn en het niet kunnen, altijd weer gedwongen worden uit elkaar te gaan, los te laten, lege kamers achter zich verzamelend waarin gebaren en woorden, de verminkte taal van nooit afgemaakte zinnen moet vervliegen tussen de onaandoenlijke voorwerpen die wachten op de volgende gasten of die niet wachten, die er alleen maar zijn."
"Bijten, verslinden, de ander eens en voor altijd binnendringen, opvreten, meenemen, heel die hopeloze bedoening van mensen die elkaar willen zijn, één ding willen zijn en het niet kunnen, altijd weer gedwongen worden uit elkaar te gaan, los te laten, lege kamers achter zich verzamelend waarin gebaren en woorden, de verminkte taal van nooit afgemaakte zinnen moet vervliegen tussen de onaandoenlijke voorwerpen die wachten op de volgende gasten of die niet wachten, die er alleen maar zijn."
0
geplaatst: 31 maart 2017, 13:36 uur
Inderdaad, Franz: een erg mooie novelle. Bijzonder knap hoe Nooteboom mij als lezer meeneemt deze onbekende gedachtewereld in, hoe hij wisselt tussen tijden, tussen gevoel en handeling, tussen wanhoop en verliefdheid. Vaak vind ik Nootebooms werk wat al te zweverig, maar hier is die zweverigheid bijzonder functioneel en bereikt hij wat mij betreft de perfecte balans tussen verschillende tonen: ik ging er in elk geval helemaal in mee, en was op het einde zelfs ontroerd. 4*. (Las het verhaal overigens in een uitgave samen met het verhaal 'De boeddha acher de schutting', maar op deze site staan beide los.)
* denotes required fields.
* denotes required fields.