De Val van Hippocrates - Menno Lievers (2009)

Dit is een beklemmende roman over een arts-assistent met een post-traumatisch stress syndroom. In plaats van de gebruikelijke Florence Nightingale achtige verhalen over artsen wordt de keerzijde beschreven: artsen die naar de hoeren gaan en dronken patienten behandelen, verpleegsters die alles doen om een arts aan de haak te slaan. Het speelt eind jaren tachtig, begin van AIDS, val van de muur, een Surinaamse verpleegster met haar hele familie. De stad waar het speelt wordt niet genoemd, maar zou best eens Den Haag kunnen zijn (Poeldijkse straat..., Leyenburg). Er is ook een interessante parallel met Lucia de B. Ofschoon het geen detective is, leest het wel alsof het er een is. Ik moest een paar dagen na lezing nog steeds aan dit boek denken.

Ja, dat laatste ervaarde ik ook heel sterk. Het boek was voor mij in het begin even wennen: Menno Lievers is mijn afstudeerbegeleider bij een filosofische scriptie, vandaar dat ik een tamelijk filosofisch boek verwachtte. Filosofisch was het enerzijds ook wel, want hij behandelt achterliggende ethische thema's in de geneeskunde, maar dat is niet de filosofie die ik van hem gewend ben.

Maar toen ik eenmaal begreep waar het boek daadwerkelijk om draaide, kwam ik tot de ontdekking dat het boek veel meer lagen kende dan ik aanvankelijk vermoedde. Het boek gaat over schuld, geneeskunde en medische ethiek, maar ook over behoefte aan genegenheid en goede persoonlijke interrelaties, en een verstoord zelfbeeld. De spanning bouwt goed op en in het laatste hoofdstuk voltrekt een bijna kafkaëske toestand zoals in Het Proces.

Vooral achteraf ben ik veel meer over de samenhang in de thema's gaan nadenken en het boek spookt nog regelmatig rond in mijn gedachten. Ik zou het boek eigenlijk moeten herlezen, zoals dat voor zoveel andere boeken geldt.