menu

La Noyade - Roger Martin du Gard (1983)

Alternatieve titel: De Verdrinking

mijn stem
3,83 (6)
6 stemmen

Frans
Psychologisch

125 pagina's
Eerste druk: Gallimard, Parijs (Frankrijk)

Op 7 juli 1888 arriveert sergeant de Balcourt in het kleine Franse plaatsje Auney-sur-Marne. Hij zoekt de plek waar hij is ingekwartierd, maar als hij de weg vraagt aan een jongen besluit hij zijn intrek te nemen in de bakkerij waar deze werkt. Hij raakt hopeloos in de ban van de bakkersjongen en achtervolgt hem waar mogelijk. Op de dag voordat Balcourt het dorp gaat verlaten, slaagt hij er eindelijk in een afspraakje te maken. De avond leidt tot een dramatische ontknoping.

zoeken in:
avatar van thomzi50
4,0
Een prachtige, postuum uitgegeven novelle in dagboekvorm. Echt een van de fijnere literaire werken die ik in tijden las. Eigenlijk zou het onderdeel worden van Du Gards maar liefst 1316 pagina's tellende en eveneens postuum uitgegeven 'Luitenant-kolonel de Maumort' (of is het daar onderdeel van? Weet iemand dit?), maar het werd in elk geval ook een los project. 'De verdriking' vertelt op zich een eenvoudig verhaal: een sergeant, tevens de ik-verteller, arriveert in het nietige Franse plaatsje Auney-sur-Marne, eigenlijk alleen op doorreis met zijn hele leger, maar dan komt hij de jonge, jeugdige en 'gezonde' Yves tegen . Een knaap die werkt bij de lokale bakkerswinkel - en op wie hij prompt hopeloos verliefd wordt. Om enigszins bij hem in de buurt te komen gaat hij ook boven de bakkerswinkel wonen en vanaf die post houdt hij de jongen, Yves geheten, zo veel mogelijk - en steeds stiekem - in de gaten. Wat het gebeuren onder spanning zet is dat het niet mag, zo'n liefde. Als militair niet, in deze tijd niet, bij een zo veel jonger iemand niet. En daar boven op wordt Yves ook nog eens voortdurend geflankeerd door een brommerige, oudere nestor die de ik-verteller vanaf het begin wantrouwt.

Dat levert interessante spanningen op, zeker als er scenes zijn waarin alle drie voorkomen - dan wil het hoofdpersonage bijvoorbeeld afspreken met Yves, Yves is goeddeels ondoorgrondelijk, Yves' baas is er el op tegen - maar wat Du Gards roman vooral goedmaakt is de ronduit verbluffende stijl. Lange, uiterst precieze zinnen - die me ver weg wat deden denken aan Nabokov (hoewel minder bloemrijk, maar dezelfde gekozen adjectieven en bijwoorden) - maken de sluimerende waanzin van ik-verteller heel treffend en overtuigend duidelijk. Ik ging erin mee, in al zijn onzaligheden, zijn ongeremde verlangens, zijn ontembare hunkering. Ik voelde me zelfs op den duur schuldig net zoals het hoofdpersonage zonder dat die concreets iets misdaan had. Du Gard laat door die uitgebreide ontleding van zijn verteller heel goed zien dat liefde een vorm van waanzin is, en hij beschrijft die waanzin zo dat ik niet anders kon dan erin meegaan.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:06 uur

geplaatst: vandaag om 16:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.