menu

La Familia de Pascual Duarte - Camilo José Cela (1942)

Alternatieve titel: De Familie van Pascual Duarte

mijn stem
3,60 (10)
10 stemmen

Spaans
Psychologisch

185 pagina's
Eerste druk: Aldecoa, Madrid (Spanje)

Het is de geschiedenis van een arme, primitieve boer die ter dood is veroordeeld omdat hij verschillende moorden heeft gepleegd. In de gevangenis schrijft hij zijn memoires en legt daarin verantwoording af voor zijn daden. Uit zijn ontboezemingen blijkt dat hij eigenlijk hunkert naar liefde en gerechtigheid, maar steeds opnieuw niets anders weet te doen dan tegenover de boosaardigheid van zijn omgeving zijn eigen geweld te stellen.

zoeken in:
3,5
Hier had ik meer van verwacht, vooral op het gebied van subtiliteit. Naar mijn idee verklaart Pascual Duarte zijn slechte gedrag wel heel erg met zijn slechte jeugd (slaande vader, moeder aan de drank), in combinatie met de gedachte dat sommige mensen voorbestemd zijn om een pad met veel hindernissen te volgen. Met andere woorden: hij kan er niet zoveel aan doen.

De achterliggende gedachte is waarschijnlijk dat de verrotte maatschappij Pascual Duarte min of meer heeft gedwongen om zijn misdaden te plegen. Het zit hem ook niet bijzonder mee: alles wat hij onderneemt mislukt. Dat maakt de roman wat voorspelbaar, maar tegelijk levert het ook een bepaalde tragiek op.

Geen onverdeeld genoegen dus, deze roman, maar er staan wel mooie observaties en scènes in. In Madrid ziet hij dat twee mensen elkaar compleet de huid vol schelden; zijn verwondering over het feit dat ze elkaar niet aanvliegen (zoals hij zou doen) is bijna vertederend.

Maar de prachtigste scène moet ik tussen spoilers plaatsen:

Ik moest mijn kalmte bewaren, de kalmte terugwinnen die ik al begon te verliezen bij de aanblik van mijn moeders lichaam... De tijd verstreek en ik stond daar maar, onbeweeglijk als een standbeeld, zonder te kunnen besluiten tot handelen over te gaan. Ik durfde niet; ze was tenslotte mijn moeder, de vrouw die me gebaard had en die ik alleen daarom al moest vergeven... Nee, ik kon haar neit vergeven alleen omdat ze me gebaard had. Ze had mij totaal geen gunst bewezen door me op de wereld te zetten... Er was geen tijd te verliezen. Ik moest onmiddellijk een besluit nemen. Op een zeker moment stond ik daar half te slapen met het mes in mijn hand, als de vleesgeworden misdaad... Ik probeerde me te vermannen, mijn krachten te verzamelen, me te concentreren. Ik brandde van verlangen er snel een eind aan te maken, hard weg te rennen en tenslotte ergens uitgeput neer te vallen. Ik werd doodmoe; al ruim een uur stond ik daar naast haar, alsof ik haar beschermde en waakte over haar slaap. Maar ik was gekomen om haar te doden, uit de weg te ruimen, met messteken van het leven te beroven!

In dit soort scènes maakt Camilo José Cela de hersenkronkels van zijn personage echt invoelbaar.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:02 uur

geplaatst: vandaag om 16:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.