The Hunger Games - Suzanne Collins (2008)

Lekker lezende tiener pageturner. Interessant concept, hoewel ik begrijp dat het nogal wat weg heeft van Battle Royale.
Absoluut het lezen waard, zeker geen hoogvlieger!

De hype rondom De Hongerspelen is totaal aan mij voorbij gegaan. Ik heb her en der wel iets opgevangen over deze serie maar er mezelf tot nu toe nog niet in verdiept.
Op aanraden van een collega heb ik besloten om de hele serie in een keer te kopen.

De opbouw van dit boek vond ik heel goed, van het moment dat Katniss nog jaagt om te overleven tot aan het gereedmaken voor de Hongerspelen. Daarna komt Katniss in de arena waar de Hongerspelen plaatsvinden. De setting is goed uitgewerkt en ik leefde steeds meer en meer mee met Katniss.
Daarna pakt het boek heel snel op en werkt voor mijn gevoel te snel naar het einde.
Het einde op zich had meer inhoud mogen hebben. Het slot omvat een paar hoofdstukken l en het voelde aan alsof het verhaal in een stroomversnelling raakte. Dit waren voor mij ook de moeilijkste hoofdstukken om door te komen.

Ik geef het eerste deel 4 sterren. Het boekt maakt de hype niet helemaal waar maar het verhaal liet me niet los en het was op sommige momenten toch heel lastig om het boek weg te leggen.

Al mat al een jeugdig en spannend boek wat over het algemeen lekker vlot wegleest!

Blijkbaar moet The Hunger Games indertijd toch wat voor een hype gezorgd hebben. Ik leerde het bestaan van de trilogie weliswaar pas kennen na de films met Jeniffer Lawrence in de hoofdrol en hoewel ik wel eens wou zien of die status terecht was, was de zin er nooit om dit eens kennis te maken met boek (of film). Dat was toch zo totdat ik de volledige trilogie in het Engels vond in de Kringloopwinkel voor de spotprijs van 0.50 euro per boek. Uiteraard meegenomen en een paar dagen geleden eens in het eerste deel begonnen.

Dat het concept nogal wat wegheeft van Battle Royale is al veelvuldig aangekaart, maar dat neemt niet weg dat dit best wel een erg vermakelijk werkje is geworden. Ik herinner me dat er indertijd werd gezegd dat dit de nieuwe Harry Potter franchise ging worden, maar daarvoor is het bij vlagen toch ietwat te kinderachtig geschreven. Het is moeilijk om er juist de vinger op te leggen waar het misloopt, maar je voelt dat dit echt geschreven is voor de Young Adult en het oogt allemaal zo plat en eenvoudig. Tegelijkertijd weet Suzanne Collins er wel een serieuze vaart op na te houden en dat resulteert dan wel in een page turner. Heb denk ik ongeveer 3 avonden gespendeerd om aan het einde te geraken en dat is toch altijd een goed teken als je het mij vraagt. Beetje jammer wel dat de aandacht echt volledig op Katniss is komen te liggen. Peeta krijgt naarmate het boek vordert ook wel wat meer diepgang, maar de andere tributes bijvoorbeeld zijn nogal kleurloos. Naar het einde toe verliest het ook allemaal wel wat zijn vaart. Dat getouwtrek van Katniss (ik hou van Peeta, ik hou niet van Peeta) begint wat zijn glans te verliezen en het is eigenlijk wachten tot ze terug in hun district aankomen.

Want de Hunger Games zijn dan misschien wel gedaan, dat betekent niet dat het leven zomaar verder gaat zoals ervoor. Daarvoor moeten we echter wachten op het tweede deel en als er iets is dat Collins zeker en vast goed doet, dan is het je benieuwd maken naar de sequel. Soit, vlotjes geschreven en een vermakelijk dingetje maar die hoge score van meer dan 4*? Er zijn betere boeken te vinden.

Dikke 3.5*

Naar het schijnt behoort dit tot de categorie "Young Adult Fiction", dus ben ik in principe te oud om het te lezen, maar gelukkig heb ik me nooit wat aangetrokken van doelgroepen en etiketten. Het is vergelijkbaar met een tienerboek van Jan Terlouw of Thea Beckman: een fantastisch avontuur met een dosis spanning en een scheutje romantiek.

Brood en spelen heb je nodig om een bevolking onder de knoet te houden, dat wisten de Romeinen al. Panem is een dystopische dictatuur. Er is segregatie, en binnen het twaalfde district heb je ook nog het onderscheid tussen stad en platteland. Verwijzingen naar de Romeinse Oudheid zijn legio: Caesar, Cato, het Capitool, de cornucopia of hoorn des overvloeds.

Katniss is genoemd naar een plant met als Latijnse naam sagittaria (boogschutter). Ze is altruïstisch, maar in de arena wordt ze gedwongen om zich egoïstisch te gedragen. De vaardigheden die ze geleerd heeft om te overleven, komen van pas tijdens de Hongerspelen. Ze vertelt het verhaal in de ik-vorm, zodat je met haar kunt sympathiseren en het beleeft alsof je er zelf bij bent. Ze gebruikt de tegenwoordige tijd, behalve voor haar herinneringen.

Het eerste deel dient vooral om de personages en de omgeving te leren kennen. Daarna beginnen de Spelen, met een kundig opgebouwde spanningsboog. Wie niet sterk is, moet slim zijn - zo luidt het devies. Er zijn momenten van herkenning: de ogen van Rue, de stem van Peeta en de roep van de spotgaai. Terugkerende motieven zijn brood en vuur. Als dit jongeren aanzet tot lezen, is dat een goede zaak.

Ik vind dit echt een super leuk boek. Maar als je ermee begonnen bent, kan je ook niet meer stoppen met lezen! Dat heeft ook weer een nadeel, want je moet ook eten en slapen en als je moeder zegt: ''Nu gaan we eten, leg dat boek even weg.'' dan kán dat gewoon niet want je móét weten hoe het verdergaat!