Karantin - Vladimir Maksimov (1973)

Een werkje met twee kanten. Soms erg mooie en ontroerende passages, een andere keer weer lange stukken waar niet doorheen te komen is. Misschien vanwege de herhaling die er soms in zit, of omdat bepaalde stukken me gewoonweg niet interesseren. En daarnaast zijn sommige delen rommelig geschreven, waardoor je vaak de draad kwijt raakt. Dat bevordert het lezen ook niet bepaald.
Dat zijn enkele belangrijke nadelen aan het boek, want in zijn opzet is dit een goed boek. De setting simpel doch briljant: neem een trein, laat deze een week stilstaan in quarantaine, en laat de personages de rest doen. Veel gesprekken, veel gedrink, en dat tezamen. Maximov toont zo vrijwel alle mogelijke manieren van lijde en liefhebben van niet zo zeer de mens, maar voornamelijk de Rus. Via anekdotes, vertellingen, visioenen van de treinpassagiers komt er een breed scala aan lijden binnen: vanaf de Romeinse Tijd, via de tijd van de Tsaren tot de martelingen van de Sovjets. Een heel aardig thema, en zeker zo nu en dan goed uitgewerkt.
En wat ik vreemd vond, was eens een Russisch werk te lezen dat eens niet komt uit de Gouden Tijd. Maar in dit verhaal komen ook vele moderne zaken aanbod. Soms even wat vreemd, en even wennen, maar wel bijzonder.
Dus vaak genoten, ook wel eens verveeld, in opzet een goed boek, maar soms lastig tot slecht leesbaar. 3*