menu

La Musique d'une Vie - Andreï Makine (2001)

Alternatieve titel: De Muziek van een Leven

mijn stem
3,80 (5)
5 stemmen

Frans
Historisch / Psychologisch

127 pagina's
Eerste druk: Editions du Seuil, Parijs (Frankrijk)

Op een winters station in de Oeral ontmoet Alexeï Berg, concertpianist, een jonge medereiziger op weg naar Moskou. Hem vertelt hij zijn levensverhaal dat beïnvloed is door Stalins zuiveringen en de Grote Vaderlandse Oorlog.

zoeken in:
4,0
Wauw, een verpletterende indruk maakt deze roman. Michael Zeeman, de onlangs overleden recensent/schrijver van De Volkskrant was erg fan van hem, zo ben ik hierop gekomen. Makine is een Rus die tegenwoordig in Frankrijk woont en schrijft, en daar al diverse grote prijzen heeft gewonnen.

Mede door zijn natuurlijke schrijfstijl is La musique d’une vie is een intens verhaal, kort, maar zeer overrompelend. Het verhaal dat wordt verteld lijkt een gewone beschrijving van oorlogservaringen, maar is intenser en met veel meer diepgang dan verwacht, erg knap. La musique bevat veel scenes die me bij zullen blijven, en veel treffende passages, bijvoorbeeld over de ervaring van een ‘publieke verdachte’ onder Stalins zuiveringen, alsof de mensen om hem heen als met maskers met haakneuzen die in steden werden gedragen waar de pest heerste, hem vermijden aan te kijken. De identiteit van de hoofdpersoon wordt erdoor aangetast.

Opvallend vond ik verder Makine’s aandacht voor het ogenschijnlijke gemak waarmee mensen in extreem arme en benauwde situaties zich aanpassen en overleven.

Ik ben erg benieuwd naar de wat grotere werken van Makine, dit belooft veel.

avatar van eRCee
3,5
Inderdaad een mooie novelle van deze, voor mij, onbekende schrijver. Makine ruimt relatief veel tijd in om de sfeer te beschrijven en doet dat met fraai taalgebruik. Het eerder genoemde beeld van de pestmaskers (een weggedraaid hoofd in half-profiel lijkt een langere neus te hebben) is inderdaad sterk. Het verhaal zelf blijkt nogal klassiek maar weet wel te ontroeren, met name op het moment dat de hoofdpersoon zich niet kan bedwingen en piano begint te spelen, zichzelf zo verradend als een vijand van het volk te midden van een huis vol officieren. Het einde vond ik dan weer een beetje teleurstellend. Sowieso heb ik er vaak moeite mee echt in zo'n korte roman te komen. Blijf dus steken op 3,5 maar ga wel meer van Makine opzoeken.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:02 uur

geplaatst: vandaag om 12:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.