Ulvova Mylläri - Arto Paasilinna (1981)
Alternatieve titel: De Huilende Molenaar
Fins
Psychologisch / Humoristisch
236 pagina's
Eerste druk: WSOY,
Helsinki (Finland)
In een dorp in het noorden van Finland komt een reus van een man wonen. Huttunen, zoals hij heet, knapt er een vervallen molen op en brengt hem weer in bedrijf. De dorpsgemeenschap is aanvankelijk in haar nopjes met de nieuwe inwoner. Ook al zegt hij niet veel. Huttunen is vriendelijk, behulpzaam en werkt hard. Maar hij blijkt er een zonderlinge gewoonte op na te houden: wanneer hij in diepe somberheid vervalt, huilt hij naar de maan als een wolf. Dat is voor de dorpelingen reden genoeg hem uit hun gemeenschap te verstoten. Ze willen hem koste wat kost voor gek laten verklaren. De hardnekkigheid waarmee ze hun voornemen uitvoeren, heeft verschrikkelijke gevolgen.
De Huilende Molenaar is een tragi-komisch verhaal vol kneuterigheid en charme. Niks voorspelbaar wat mij betreft. Natuurlijk heeft het verhaal een klassiek thema maar met wat voor figuren en in wat voor vreemde situaties speelt dit zich allemaal af! De heerlijke tuinbouwconsulente, het gedoe rond de sterke drank-stoker of de passage in de kerktoren zijn enkel voorbeelden, om over de 'malende molenaar' zelf nog maar te zwijgen.
Dan het bijzondere proza van Paasilinna, elders door Jeroen fraai betiteld als 'tongue-in-cheek' (en hier door dutch2 afgedaan als 'belegen'). Het is modern, sprankelend, vlot en bovendien vol van taalgrapjes. Aan humor sowieso geen gebrek in dit boek. Overigens vind ik het drama ook sterk gedaan, onderkoeld en met ironie gebracht en daardoor juist ontroerend.
Tijdens het lezen moest ik plots denken aan de enige Finse film die ik gezien heb, The Man without a Past van Kaurismaki. Onmiskenbaar dezelfde kenmerken en dezelfde sfeer. Zal wel typisch Fins zijn, vermoed ik dan.
De Huilende Molenaar is wat mij betreft dus een uitstekend kwartaalboek, niet in de laatste plaats omdat het zo heerlijk wegleest. Gewoon proberen! Ik blijf bij mijn beoordeling: dikke 3,5*.