When We Were Orphans - Kazuo Ishiguro (2000)
Alternatieve titel: Toen Wij Wezen Waren
mijn stem
14 stemmen
Engels
Psychologisch / Detective
313 pagina's
Eerste druk: Faber & Faber,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
Christopher Banks, een jongen van Engelse afkomst, groeit op in het Shanghai van de vroege 1920's. Nadat zijn ouders beiden op mysterieuze wijze verdwijnen begint hij een detective-zaak voor zichzelf in Londen, maar steeds komt dat ene grote mysterie weer omhoog: wat is er met zijn vader en moeder gebeurd?
0
geplaatst: 2 augustus 2009, 17:08 uur
Nogal een tegenvaller. Ik vond Remains of the Day prachtig en Never Let Me Go nog steeds sterk, maar dit wist me nergens echt te raken.
In de eerste helft heerst nog wel een mooi detective-sfeertje en een tof tijdsbeeld van Shanghai in de jaren twintig en Londen rond 1940, maar al het echte plot eenmaal opkomt stort het kaartenhuis in. De chaos van de oorlog vertaalt zich naar chaos in het plot, nooit wordt het echt duidelijk wat nou de grotere betekenis is van Banks' acties (waar hij wel steeds op duidt, het hele de wereld redden enzo), waardoor zijn acties onlogisch lijken en spanning ontbreekt.
In de eerste helft heerst nog wel een mooi detective-sfeertje en een tof tijdsbeeld van Shanghai in de jaren twintig en Londen rond 1940, maar al het echte plot eenmaal opkomt stort het kaartenhuis in. De chaos van de oorlog vertaalt zich naar chaos in het plot, nooit wordt het echt duidelijk wat nou de grotere betekenis is van Banks' acties (waar hij wel steeds op duidt, het hele de wereld redden enzo), waardoor zijn acties onlogisch lijken en spanning ontbreekt.
0
geplaatst: 25 december 2009, 09:42 uur
Na het verschrikkelijk mooie begin raakt de spanning er een beetje uit. Zoals mijn voorganger ook al aanstipt: er zit geen grotere lijn meer in de gebeurtenissen.
0
geplaatst: 6 juli 2021, 21:55 uur
De man kan schrijven, zet met een paar penseelstreken een sfeer neer. Het boek begint sterk maar zeker na een break waarna een meer actiegedreven stuk volgt met bovendien een aantal onwaarschijnlijke toevalligheden verliest het aan kracht.
0
geplaatst: 1 oktober 2025, 18:49 uur
Een Nobelprijswinnaar, maar geschreven in een vlakke, generieke stijl. Ik vond het leeg, saai en simpel. Het leest als een middelmatige detectiveroman, dertien in een dozijn, zonder enige literaire diepgang. Mijn afkeer was intens. Dat dit soort boeken gretig aftrek vindt, betwijfel ik niet. Het is tenslotte even makkelijk als onbeduidend.
* denotes required fields.
* denotes required fields.