De Joodse Messias - Arnon Grunberg (2004)

Grunberg wordt wel genoemd als Nederlandse nobelprijswinnaar. Zelf ben ik er nog niet echt uit.
Die ambivalentie heb ik ook met De Joodse Messias. De omvang en het bijna groteske plot doen denken aan De ontdekking van de Hemel (voor de duidelijkheid: dat is een aanbeveling). Sommige vondsten van Grunberg zijn echt briljant.
Toch is het ook wel eens wat erover, net te. Vooral het einde van De Joodse Messias is haast weerzinwekkend en lijkt op onnodige provocatie. Dat staat mij nogal tegen.
Uiteindelijk is het een angstwekkend leeg boek maar erg goed geschreven. 3,5*

Kan niets positiefs aan of in dit boek vinden, he-le-maal niets. Een kwestie van 'not my cup of tea', vermoed ik ...

Ik herken het gevol dat meerdere users bij "de Joodse Messias" uiten. Grunberg heeft duidelijk betere boeken geschreven, maar het is moeilijk te benoemen waar dit precies aan ligt. Voor mij was het bovendien hollen en stilstaan, sommige passages lezen als een trein, terwijl andere stukken worstelen waren om doorheen te komen.

Grunberg wil eigenlijk gewoon iets teveel in dit boek. Niet alleen het verhaal dat op gegeven moment totaal over de top gaat (Het einde in Israel gaat mij veel te ver.), maar ook qua stijl (De hele verhaallijn met de egyptenaar is puur geschreven om op het einde een mooie koppeling te hebben met de palestijn. Verder totaal overbodig en niet interessant.).
Het boek zit vol met voor Grunberg zo kenmerkende vreemde uitgangspunten die je voor waarheid aan moet nemen (Xavier ziet zichzelf als trooster van de joden.), de Grubergse humor en de paradoxen (Xavier heeft als doel andere mensen troosten, maar wil eigenlijk zelf getroost worden, is heel egocentrisch).

Grunberg heeft zich teveel laten meeslepen door ideeen die hij in het boek wil verwerken, waardoor hij de balans in het boek verliest.

Een oer-vervelend zeikboek.

De zwarte humor en de bizarre dingetjes zouden veel beter binnenkomen als dit boek niet zo'n betweterige en vooral betuttelende ondertoon had. Misschien was het wel de bedoeling van Grunberg of misschien moest hij nodig weer eens een keertje een vriendin hebben (of vriend), maar bij mij kwam het niet helder binnen.

Ja, een besnijdenis die uit de hand loopt, en de uiteindelijke homofiele neigingen van de twee joodse vrienden... toegegeven, ik heb in het begin best wel even kunnen lachen... maar al snel weet de boel, met de bladzijdes, maar oppervlakkig, saai, orthodox en kleurloos te blijven... Die twee Joodse personages zijn ook haast zo dood als een pier en weten me nergens te raken of boeien. En ja... de eeuwige missie: Joden troosten... Zelfspot of zelfmedelijden?

Helaas... Het voordeel is wel dat dit boek leest als een trein en dat er heel af en toe nog wel een verrassende wending is... Maar of de boel overeind blijft staan... Nee, niet bepaald... En als het allemaal sarcastisch of zwarthumoristisch bedoeld was... Waar was die passie van dat gevoel voor humor dan gebleven?

1,5*