House of Chains - Steven Erikson (2002)
Alternatieve titels: Huis van Ketenen | Het Spel der Goden #4 | Malazan Book of the Fallen 4
Engels
Fantasy
762 pagina's
Eerste druk: Bantam Books,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
Kort voor de gebeurtenissen in 'De tuinen van de maan' werkelijkheid werden, stortte een roversbende van bergstammen zich in het noorden van Genabackis op de zuidelijke vlaklanden. Ze hadden geen andere bedoeling dan dood en verderf te zaaien onder de vlaklanders. Voor de man genaamd Karsa Orlong markeerde de aanval de openbaring van zijn buitengewone levensbestemming. Enkele jaren later, in de nasleep van de Hondenketting, overlijdt Coltaine, de geliefde bevelhebber van het Malazaanse 7e leger. Om zijn plaats in te nemen, arriveert in het laatste bastion van de Zeven Steden de oudste zuster van Ganoes Paran, Tavore, de rechterhand van de Keizerin. Zonder enige noemenswaardige ervaring moet Tavore een strijdmacht van twaalfduizend onbeproefde, voor het merendeel jeugdige, krijgers omsmeden tot een leger dat in staat is Sha'iks Wervelwind te weerstaan. Al haar hoop is daarbij gevestigd op de overlevenden van Coltaines legendarische mars, stuk voor stuk veteranen. Intussen wacht in het verre Raraku, in het Hart van de Heilige Woestijn, het rebellenleger van Sha'ik rustig de gebeurtenissen af.
Naar gewoonte maak je kennis met een hele reeks nieuwe personages (en rassen), waarin veruit het meeste aandacht naar Karsa Orlong gaat. En terecht, want hoewel deze barbaar me in het begin tegenstond wegens zeer unidimensioneel en platvloers, maakt zijn karakter uiteindelijk een mooie evolutie door. En ook zijn 'vriendschap' met Bairoth Gild is best mooi beschreven: ze onderschatten elkaar voortdurend, maar hebben teglijkertijd ook allebei meer inzicht in de kwaliteiten van de ander dan die zelf heeft.
Opnieuw wordt ook de link met de vorige drie boeken (vooral het tweede) netjes behouden doordat er een aantal personages terugkomen. Het knappe vond ik vooral dat een aantal gebeurtenissen worden bekeken vanuit een andere hoek, en zo in een ander licht komen te staan.
Tegelijkertijd wordt er verder gebouwd aan je groeiende inzicht in de wereld, en het grote conflict waar de hele reeks uiteindelijk rond draait.
Relatief tov de vorige twee delen vond ik dit boek misschien iets minder spectaculair (minder 'wow'-momenten), en het einde heeft misschien zelfs ergens iets anti-climax achtig. Het grootste probleem vond ik echter dat er een tweetal verhaallijnen waren die me slechts zeer matig konden boeien, hier verslapte mijn aandacht steeds. En hoewel je ondertussen al gewend zou moeten zijn aan het grote aantal personages, was het hier toch weer een aantal keer 'wie is dat nu weeral?' of 'hoe zat het daar weer mee qua voorgeschiedenis?' - meer als in de vorige delen.
Maar het is natuurlijk ook absoluut de kracht van Erikson dat hij zoveel verschillende verhaallijnen en personages weet te versmeden tot een geslaagd geheel, dat ze je niet allemaal evenzeer kunnen bevallen is niet meer dan logisch.