Un Crime en Hollande - Georges Simenon (1931)

Een goede 'Maigret', nochtans vind ik Simenon op zijn best in sociale romans zoals 'Le chat' enz.

Ik heb niet zoveel met detectiveromans. Uiteindelijk denk ik toch maar 'aha, die was het dus' en dan klap ik het boek gewoon dicht en dat is dan dat.

Ik dacht dat de vermaarde Simenon er wel een dimensie aan toe zou kunnen voegen, die het alsnog interessant zou kunnen maken, maar nee dus.
De stijl is bondig en goed, maar de inhoud is redelijk ouderwets en ja, chauvinistisch. De superieure Maigret die de lokale rechercheur Pijpekamp in zijn hemd zet, dat is me toch zo'n cliché.
Maar het ergerlijkste is nog dat mijnheer Maigret geen enkele onderzoeksdaad, die naam waardig doet, maar eerder als een soort helderziende, superieure mensenkenner raadt naar de beweegredenen van de betrokkenen en het NATUURLIJK ook nog eens bij het rechte eind lijkt te hebben. Zoals Beetje zegt: ' hoe kan u dat nu weten????' Ik weet het ook niet…

Ik heb laatst alle boeken van Maigret op chronologische volgorde herlezen en het valt me op dat de naoorlogse policiers veel, veel beter zijn. De vooroorlogse Maigrets kenmerken zich veeleer door een vreemd soort internationalisatie (een Parijzenaar in Delfzijl) bijvoorbeeld, hak-tak-scenario's en een onbevredigende vorm van beknoptheid.