menu

Ungeduld des Herzens - Stefan Zweig (1938)

Alternatieve titels: Ongeduld | Het Onberaden Medelijden | Deernis en Liefde | Edith

mijn stem
4,21 (14)
14 stemmen

Duits
Psychologisch

443 pagina's
Eerste druk: Bermann-Fischer, Stockholm (Zweden)

De jonge luitenant Anton Hofmiller wordt door een Hongaarse industrieel in diens slot uitgenodigd waar hij diens dochter Edith ontmoet. Bij die ontmoeting begaat hij een blunder en in zijn goedbedoelde pogingen om die recht te zetten, raakt hij steeds meer verstrikt in een intense, onevenredige relatie.

zoeken in:
avatar van stefan dias
4,5
Oké… prachtig!

Maar eerst… ik zat op 80 % en kwam hier even piepen of hier al iets over gepost stond: en ik zag ALLEEN EEN KNOEPERT VAN EEN SPOILER IN DE INHOUDSOPGAVE. Man… man… man…

Maar wel een prachtig boek. Officier Hofmiller begaat een faux-pas en in zijn verwoede pogingen zich uit de nesten te werken, wordt hij steeds dieper in het drijfzand van zijn eigen tragedie gezogen. Ik haal er nog even de definitie van 'tragedie' bij die mij ooit opgedist werd: iemand die het onheil over zichzelf afroept door zijn eigen daden. Bingo!

Grappig wel hoe ik in het nawoord weer met mijn neus op het feit gedrukt werd dat ik een echte amateur ben: Zweig is blijkbaar totaal niet vernieuwend met oubollige clichés als 'een vreemdeling die bij nacht een heel waargebeurd verhaal opdreunt' en theatrale elementen als 'naderend onweer om (onnodig) onheilspellende gebeurtenissen te onderstrepen'.

Maar ja… dat eerst cliché werkte hier wel in zijn voordeel: een zwaar gedecoreerde oorlogsheld vertelt zijn verhaal… en dan blijkt de man gebukt te gaan onder een noodlottige afloop, voltrokken door zijn eigen lafheid. Natuurlijk zijn er verzachtende omstandigheden maar die mogen niet baten. De brave borst zijn bezoekjes aan de de Kekesfalva's dreigen even in zeurderige herhaling te vallen, maar net op tijd lijkt Zweig dat zelf te beseffen en krijgt het verhaal een stroomversnelling. Juist omdat deze oorlogsheld zijn eigen verhaal vertelt zijn de laatste honderd bladzijden dan ook razend spannend. Omdat ik wel eens wou weten hoe de brave, goedmenende jongeling uit dat drijfzand zou geraken… heb ik die dan ook in één ruk uitgelezen tot diep in de nacht, iets wat me bijna nooit overkomt.

Niet de beeldende, weemoedige, bijna cinematografische kracht van zijn boezemvriend Roth, maar toch scherpe, psychologische observaties met als hoogtepunt een schrijnende scène waarin Edith Hofmillers hand streelt… en hij die niet durft terug te trekken. Een fase waar niets en álles gebeurt. Verbluffend.

Maar het knapste was nog de sleutelscène: waar hij Edith verraadt en zichzelf verloochent tegenover zijn 'vrienden' en dan vooral de reden waarom: bot racisme dat plots als een etterbuil openbarst… het lijkt wel het Hongarije (Europa?) van vandaag… geen gejammer dat tot vervelens onder je neus gewreven wordt, maar één enkel euithaal met groffe beledigingen, waarbij Hofmiller alleen maar het hoofd buigt… schitterend en verkillend.

avatar van Lalage
stefan dias schreef:
Oké… prachtig!

Maar eerst… ik zat op 80 % en kwam hier even piepen of hier al iets over gepost stond: en ik zag ALLEEN EEN KNOEPERT VAN EEN SPOILER IN DE INHOUDSOPGAVE. Man… man… man….

Argh! Je kunt een voorstel doen voor een alternatieve tekst hierboven via de knop corrigeren, rechts bovenin.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:50 uur

geplaatst: vandaag om 17:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.