Het Vergeten Seizoen - Peter Delpeut (2007)
mijn stem
3 stemmen
Nederlands
Psychologisch
256 pagina's
Eerste druk: Augustus,
Amsterdam (Nederland)
Midden negentiende eeuw. De estheet pastoor Peters wordt door zijn bisschop verzocht een wonder te onderzoeken. In een Gelders gehucht ontvangt het jonge meisje Lidia de stigmata van Jezus: haar handen en voeten bloeden. De straatarme dorpsbewoners aanbidden het meisje, maar de plaatselijke arts vermoedt listige misleiding. Hij weet de pastoor over te halen Lidia op de proef te stellen. Tegen de wil van het hele dorp in, slechts gesteund door zijn huishoudster en haar zwakzinnige zoon, gaat pastoor Peters op zoek naar de waarheid.
0
geplaatst: 28 april 2012, 21:09 uur
Geen onaardige roman, best mooi geschreven en geen zwakke/ongeloofwaardige momenten - alleen wel een tamme, lange zit, niet in de laatste plaats door het onderwerp. Ook kreeg ik wel erg weinig gevoel bij alle personages.
0
geplaatst: 21 april 2013, 14:01 uur
Het vergeten seizoen is één van de weinige boeken die ik vrijwel toevallig gelezen heb - ik liep er ongeveer letterlijk tegenaan. Gelukkig is het me geenszins tegengevallen.
Delpeut schrijft op een beeldende manier die verraadt dat hij ook in de filmwereld werkzaam is. De omgeving en scènes die hij beschrijft kan ik me moeiteloos voorstellen. Dat is meteen één van de sterkste kanten van dit boek. De personages zijn wel interessant, maar blijven vaak toch wat op een afstand. Pastoor Peters is boeiend maar zou sympathieker zijn als we wat meer over zijn achtergrond hadden mogen weten. Stien en dokter Wessels komen wel redelijk goed uit de verf als bijpersonages. Else/Theresia is misschien wel het meest interessante personage, maar juist over haar komen we te weinig te weten. Op een gegeven moment, nadat de aartsbisschop zelf Lidia's stigmata heeft gezien, is er een korte ontmoeting tussen de pastoor en Else en herinnert zij hem aan Pompeii. Waarom? Ik snap die scène niet en dat is frustrerend.
Lidia zelf is fascinerend op de manier zoals dat bedoeld is. Ze blijft een raadsel, tot bijna aan het eind. De uiteindelijke verklaring voor haar stigmata vind ik bevredigend en geloofwaardig genoeg. Wat ik alleen niet helemaal begrijp is waarom Pastoor Peters het nog nodig vindt om Jan te kruisigen en zo te bewijzen dat Lidia maar doet alsof. Hierna krijgen we namelijk helemaal niets meer te horen over de nasleep van dit onderzoek, we horen pas jaren later weer van Pastoor Peters. Dat vind ik jammer, ik had liever wel willen weten wat deze ontdekking en de bijhbehorende beleving voor hem betekende.
Ook zijn er nog wat zijplotjes die beter uitgewerkt hadden kunnen worden. Ik had nog wel meer willen weten over Jan (zijn geboorte, zijn relatie met de dorpsbewoners) en over de zusjes van Lidia. Klein pluspuntje nog: ik vind de stoelgang van Pastoor Peters best een aardige metafoor.
Het vergeten seizoen heb ik met veel plezier gelezen, maar niet met een geheel tevreden gevoel weggelegd. Dat is dan weer jammer. Wellicht had dit verhaal beter gewerkt als film, waarbij je nog de gezichtuitdrukkingen en dergelijke van de personages hebt om je te beter te kunnen inleven en ze beter te kunnen begrijpen.
3,5 sterren.
Delpeut schrijft op een beeldende manier die verraadt dat hij ook in de filmwereld werkzaam is. De omgeving en scènes die hij beschrijft kan ik me moeiteloos voorstellen. Dat is meteen één van de sterkste kanten van dit boek. De personages zijn wel interessant, maar blijven vaak toch wat op een afstand. Pastoor Peters is boeiend maar zou sympathieker zijn als we wat meer over zijn achtergrond hadden mogen weten. Stien en dokter Wessels komen wel redelijk goed uit de verf als bijpersonages. Else/Theresia is misschien wel het meest interessante personage, maar juist over haar komen we te weinig te weten. Op een gegeven moment, nadat de aartsbisschop zelf Lidia's stigmata heeft gezien, is er een korte ontmoeting tussen de pastoor en Else en herinnert zij hem aan Pompeii. Waarom? Ik snap die scène niet en dat is frustrerend.
Lidia zelf is fascinerend op de manier zoals dat bedoeld is. Ze blijft een raadsel, tot bijna aan het eind. De uiteindelijke verklaring voor haar stigmata vind ik bevredigend en geloofwaardig genoeg. Wat ik alleen niet helemaal begrijp is waarom Pastoor Peters het nog nodig vindt om Jan te kruisigen en zo te bewijzen dat Lidia maar doet alsof. Hierna krijgen we namelijk helemaal niets meer te horen over de nasleep van dit onderzoek, we horen pas jaren later weer van Pastoor Peters. Dat vind ik jammer, ik had liever wel willen weten wat deze ontdekking en de bijhbehorende beleving voor hem betekende.
Ook zijn er nog wat zijplotjes die beter uitgewerkt hadden kunnen worden. Ik had nog wel meer willen weten over Jan (zijn geboorte, zijn relatie met de dorpsbewoners) en over de zusjes van Lidia. Klein pluspuntje nog: ik vind de stoelgang van Pastoor Peters best een aardige metafoor.
Het vergeten seizoen heb ik met veel plezier gelezen, maar niet met een geheel tevreden gevoel weggelegd. Dat is dan weer jammer. Wellicht had dit verhaal beter gewerkt als film, waarbij je nog de gezichtuitdrukkingen en dergelijke van de personages hebt om je te beter te kunnen inleven en ze beter te kunnen begrijpen.
3,5 sterren.
* denotes required fields.
* denotes required fields.