Montagne Russe - Pieter Waterdrinker (2007)

Pieter Waterdrinker beschrijft hierin eigen ervaringen in het huidige Rusland en eindigt met enkele fictieve verhaaltjes. Het is een leuke bundel om te lezen -temeer daar Waterdrinker een fijne schrijfstijl heeft- maar het blijft niet echt hangen. Daar is het allemaal net iets teveel van hetzelfde voor. Op een gegeven moment weet de lezer wel dat de nieuwe rijkdom in het huidige Rusland haaks staat op de prangende sociale situatie waar andere mensen zich in bevinden, en dat ook Waterdrinker zelf zich schuldig voelt omdat hij in een bevoorrechte positie zit.

Ik las de allernieuwste Pieter Waterdrinker.
Het is oud water in een nieuw zakje: Het bevat drie verhalen uit 'Montagne Russe', te weten 'De goudmaker van Soezdal', 'Tasjesmensen' en 'Dostojevski'. Daarvan vond ik alleen het laatste, over een achterachterkleinzoon van de Grote Schrijver, enigszins de moeite waard. De stijl van Waterdrinker kon me niet echt bekoren en de inhoud van de twee eerstgenoemde verhalen ook niet. Jammer, want het is altijd leuk om een nieuwe en goede schrijver (of regisseur, muzikant etc.) te ontdekken. Mijn voornemen om me nog eens op 'Poubelle' te storten is hiermee niet bepaald van een hogere prioriteit voorzien.
Zou eRCee dan toch gelijk hebben?

Uiteraard!

Had je gezegd dan, eRCee.

Naar aanleiding van zijn aandachttrekkerij op Twitter werd er in het kwartaalboek-topic geopperd een boek van onze H2O-consument te kiezen, waartegen ik mij verzet heb op basis van dit gevoel:

Ah.

Zo.

Ach ja.

Zo gaat dat dan.

Bij mij werkte het eerlijk gezegd redelijk tegenovergesteld. Daarnaast heb ik ook wel het gevoel dat Poubelle een ideaal startpunt voor mij blijkt te vormen, en niet iets anders van hem zoals ik aanvankelijk ook nog overwoog.

Tot in hoeverre zijn ander werk mij kan bekoren en hoezeer de schijnbaar eeuwige link met het Russische mij ligt valt nog te bezien maar Poubelle blijft voor mij voorlopig nog wel uiterst genietbaar, vermoed ik.

Beschouw hem op dit punt zonder meer als een bijzonder begaafd schrijver.

Ik heb nog nooit een roman van Waterdrinker gelezen, maar ik ken wel zijn uiterst genietbare reportages in Vrij Nederland (je weet wel, dat voormalige weekblad). Dat waren altijd in alcohol gedrenkte sfeerraportages, met personages als oligarchen, jagers, militiemannen, studenten en hoeren. En natuurlijk Waterdrinkers eigenste Russische schoonfamilie.

Aan die reportages viel trouwens af te leiden dat Waterdrinker niet echt een passende naam is voor deze bohémien. Allicht verklaart dat ook zijn nachtelijke tirades...

Hij heeft ook een bepaald soort humor dat je moet liggen. Bijna een pastiche/hommage op de grote Russische literatoren, terwijl een toefje Hollandse lulligheid nooit ver weg is. 'De Dood van Mila Burger' (2010) vond ik destijds een hele aardige roman, maar die las ik zes jaar geleden toen ik nog jong en onbezonnen was.

De heer Waterdrinker nu opeens een soort van jeugdzonde.

Nee hoor, misschien blijft het in de reprise overeind!