Foroaring fan Lucht - Rink van der Velde (1971)

Ondanks de laatste zin van de synopsis valt dat reuze toe. Durk is een âlderwetske wâldpiek, en wâldpieken doen wat ze zelf in de kop hebben, wars van gezag. Durk is afgekeurd en leeft van de natuur en van zijn wao met 13 kinderen en zijn vrouw bij de bossen. Een eigenzinnig mannetje met als grote vijand de boswachter en de ambtenarij. Hij scharrelt wat door het leven maar halverwege komt de ommekeer, het spul verhuist naar een rijtjeswoning in Drachten. Dat is vanzelf aardig wennen voor Durk en die.

Rink van der Velde is een grote in de Friese schrijverswereld, of beter gezegd was, want hij is niet meer onder ons. Een groot verteller en het was in dit boek (soms letterlijk) alsof pake vertelde over de tijden in de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw. Ik mag daar graag over, zeker in combinatie met de mooie Friese taal. Doet mij wel beseffen dat het Fries wat ik spreek heel anders is dan it geef Frysk in dit boek. In die zin ook nog leerzaam, ik leer er nieuwe (eigenlijk ouwe) Friese woorden bij. Verder ook een feest der herkenning, veel uitspraken en kreten die ik vroeger thuis en daar omheen hoorde. Ik mag graag Fries lezen, ik geloof dat dit pas mijn eerste boek van vd Velde was, denk dat ik binnenkort de Fûke ook nog maar eens moet lezen. Dat speelt in de tweede wereldoorlog. Weet nog dat daar in de 70s een toneelstuk van gemaakt is waar mijn moeder erg van onder de indruk was.