Los Detectives Salvajes - Roberto Bolaño (1998)

Er zijn twee manieren om dit boek te lezen. Ofwel ga je met een papiertje erbij alle personages die aan het woord komen noteren, met hun onderlinge relaties (zo doe ik dat soms met Russische romans). Ofwel laat je deze heerlijke chaos gewoon op je af komen. Het is een verslag van een warrige tijd, met voortdurend literatuur op de achtergrond, zodat een van de resultaten van de lezing voor mij is dat ik heb beslist weer meer gedichten te gaan lezen.
Het schilderij dat gebruikt is voor de kaft, is gewoon prachtig!

De titel is op mijn uitgave veranderd naar "De woeste zoekers". Ik weet niet of dat het Spaanse origineel beter weergeeft, maar het geeft voor mij de zin van het boek weer. Een beetje "Titaantjes" zit er ook in, maar dat Zuid-Amerikaans.

De titel is in de nieuwe druk veranderd naar De Wilde Detectives omdat dit meer recht zou doen aan het Spaanse origineel. Nee, dus

Ik heb dit boek als een bezetene gelezen, een koortsige tweedaagse zonder al te veel voedsel en hygiëne. Je zou hier eigenlijk rustiger door moeten bladeren, maar dat gaat niet.

Een venster waar de winterbries zich makkelijk wist door te wurmen, twee blikken perziken in siroop en een vuile, goedkope zetel, meer had ik niet, en dichter bij de waanzin ben ik zelden geweest dan tijdens het lezen van dit boek. Bolano heeft iets demonisch, op elk moment heb je het gevoel dat je de achterdeur voor het kwaad hebt laten openstaan.

Briljante recensie! ??

De Wilde Detectives is een lastig boek om te beschrijven. Enerzijds is het een sleutelroman en een ode aan Mexicaanse literatuur (en dichtkunst). Anderzijds is het een surrealistische dooltocht. Veel thematische kernen van 2666 komen hier ook al langs. Het boek voelt hierdoor aan als een soort voorstudie.

Het is bovendien een boek met twee gezichten. Aan het begin- en einde volgen we de dagboekaantekeningen van Juan García Madero. Hij sluit zich aan bij de poëtengroep de “Visceral Realists”. Deze kunstenaars leven op het randje van de maatschappij. We zien hoe de onderwereld (zowel in de misdadige als esoterische zin) deze groep bedreigt. Gekte en kwaadzinnigheid liggen op de loer. De poëten lijken desalniettemin een ambivalente houding te hebben tegenover deze duisternis. Ze proberen het te ontlopen, maar putten er ook inspiratie uit. De (dicht)kunst corrumpeert hen zo welhaast... en als dichtkunst niet corrumpeert, dan is er altijd nog erotiek. Dit gedeelte is lekker beklemmend!

Het middendeel van dit boek omvat echter een kluwen aan pseudo-interviews die zijdelings iets te maken hebben met twee poëten: Arturo Belano en Ulises Lima. Het is een uitvoerig beeld van dolende kunstenaars en de mensen die ze tegenkomen op hun dooltochten. Ik ben er nog niet over uit of ik deze opzet een goede keuze vind. Niet alle verhalen zijn namelijk even geslaagd. Ik vond het soms ietwat saai. Toch sijpelt ook hier de duisternis door en dan is het weer genieten geblazen.

Over het geheel genomen ben ik dus best positief. De Wilde Detectives zet aan tot het lezen van meer (Mexicaanse) boeken en de beklemmende, surrealistische sfeer blijft bij. Het is op zijn minst intrigerend!