Netherland - Joseph O'Neill (2008)

Een boek over een verbritste Nederlander in New York, die met een stel Carribeans gaat cricketen en en passent bevriend raakt met een charismatische entrepreneur uit Trinidad, een Russische ondernemer annex gangster, een Turkse engel en een food critic die Vinay heet. Tussen de bedrijven door nemen zijn vrouw en kind de benen, zodat hij eenzaam en alleen achterblijft in het Chelsea Hotel in het getraumatiseerde New York van na 9/11.

Netherland gaat, het zal niemand verbazen, over ontworteling en het verlangen naar een thuis in een op drift geraakte wereld. Het levert een boek op dat van de eerste tot de laatste letter boeit. Knap, als je bedenkt dat Netherland nauwelijks een plot heeft, dat de karakterontwikkelingen allesbehalve spectaculair zijn en dat de relatieperikelen ook nooit wereldschokkend worden.

De kracht van het boek zit hem deels in de boeiende observaties van hoofdpersoon Hans, deels in de kleurrijke personages en deels in het (eerder Brits dan Amerikaans aandoende) smakelijke proza. Bovendien krijg je een rondleiding door New York, waarbij de bekende plekjes worden overgeslagen en je terechtkomt in onbekende parkjes, uitgestorven kerkhoven, op voormalige vliegvelden en andere sfeervolle plekken. En natuurlijk leer je veel, heel veel over die curieuze sport die cricket heet.

Netherland is een meanderende vertelling, waarbij je je als lezer maar het best kunt laten meevoeren met de stroom. Van Den Haag naar London naar New York naar Trinidad, op zoek naar gemoedsrust en naar een plek die je thuis kunt noemen.

Aardig boekje dat ik inhoudelijk net te zwak vind, althans, het excelleert nergens. Ergens is dit een boek over vervreemding, maar echt naar voren komt dit niet. Ergens is dit een liefdesverhaal, maar ook dat is uiteindelijk half uitgewerkt. Ergens is dit een boek over migranten, maar ergens ook niet. Het meest is dit nog een boek over passie voor cricket, maar ook dat is er slechts enkele tientallen bladzijden. Het boek is veel, en toch niets. In de regel leest het boek nog wel weg, ondanks soms best pittig Engels, maar het is geen boek dat me meetrok, aan het lachen bracht, me deed ontroeren. Meer dan wat aangenaam tijdverdrijf in de trein vond ik dit niet. En hoewel het Engels van een vrij hoog niveau is, vond ik het niet per se een heel mooie stijl zoals Engels soms zo mooi kan zijn. Wel is het leuk veel Nederlandse zaken tegen te komen in een Engels(talig) boek. 3,0*.