De Engelenmaker - Stefan Brijs (2005)

Eén van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen. Zo een geweldig verhaal met een prachtig einde en een prachtige schrijfstijl. Ik vond het heel moeilijk om dit boek weg te leggen en het boeide van begin tot eind.

Zelden zo'n meeslepend maar toch goed boek gelezen.

5*

[quote
Zelden zo'n meeslepend maar toch goed boek gelezen quote]

Bedankt, Donnie, dit boek al een aantal keren in mijn handen gehad, maar nu gaat het toch echt van komen, je bezielde beoordeling heeft me overtuigd!

Dit zou zomaar eens een 21ste eeuwse update kunnen wezen van Gerard Walschap. Alle elementen zijn aanwezig: een nazinderde katholieke erfenis, een door twijfel overmand hoofdpersonage, de achterklap van een dorpsgemeenschap, ... Kortom: onder de kerktoren-literatuur. Nu, maar het kleine leven kan ook best interessante literatuur opleveren

Het cliche "in één adem uitgelezen" zou hier van toepassing zijn, als het boek wat dunner was geweest. Maar langer dan een avondje of drie heeft het niet geduurd.

Prachtig verhaal met een spanning die ik maar zelden in een boek tegenkom.

gisteren in begonnen. ik heb meteen het idee dat ik dit boek zeer ga waarderen! brijs sleept je meteen zijn verhaal in. lekkere typische karakters die je meteen boeien.

Inderdaad. Had ik ook van het begin. Ik vond het einde trouwens ook echt prachtig.

Ik moest dit boek snel uitlezen. Het kostte me wel de nodige nachtrust. Menig avondje werd het nacht voordat ik het boek terzijde kon schuiven.

Fantastische medisch-ethische, religieuze, literaire page-turner. Ik vond het een soort kruising tussen A prayer for Owen Meany en The cider house rules van John Irving en De laatste dagen van Arjan Visser. Uit die boeken heeft De engelenmaker de bizarre situaties, de spanning, het bekrompen dorpse, het doorslaan in het religieuze, de magistrale schrijfstijl.

Brijs houdt in dit boek maar niet op. Als het eerste deel van het boek voorbij is, heb je het idee al een heel boek te hebben gelezen, maar dan begint het pas. En hij laat alle verhaallijntjes tot leven komen.

Een erg meeslepend boek, je weet eingelijk al in het begin waar het over gaat, en toch is het eind verassend!
Mooi geschreven en zeker een boek dat ik nog een keer weer lezen wil.

Beste kerel, naar mijn bescheiden mening overdrijft u.

Ik wil niet ontkennen dat dit een slecht boek is, integendeel. Het leest inderdaad heel vlot en is "aardig" geconstrueerd (ik verlies mij hier bewust niet in supperlatieven gezien de conventie in deze context nooit veraf is). Brijs is daarenboven bijzonder goed gedocumenteerd, zo getuige ik als student geneeskunde...

Echter onderscheidt "De engelenmaker" zich op deze manier nog niet van, ik zeg maar iets, Dan Browns "Da Vinci Code". Beide boeken hebben hun verdiensten, maar mijn punt is dat literatuur zoveel meer kan bieden.

Persoonlijk ben ik pas literair bevredigd als een schrijver impliciet aan zijn stijl verwondering kan opwekken (cfr. bv. Hugo Claus' "Jaar van de kreeft" en Tom Lanoye in de monstertrilogie) of als de stijl quasi volledig ten dienste staat van de inhoud (getuige daarvan "Tirza" van Arnon Grunberg).

Ook inhoudelijk kunnen boeken, los ("De ontdekking van de hemel", Harry Mulisch) of immanent ("Tirza" opnieuw) aan het verhaal, een meerwaarde bieden. Dit is precies wat "De engelenmaker" in mijn ogen ontbeert: het aanreiken van een bepaald inzicht.

Dit boek biedt heel aangenaam entertainment, zoveel is zeker, maar van de (voor mij) nodige stilistische en ideële diepgang is het toch wel gespeend.

"CONSUMMATUM EST !"

Als ik dat nu een van de mooiste boeken die ik gelezen heb vind, dan vind ik dat toch zeker. En met die latijnse spreuk imponeert ge niemand, noch met het feit dat ge geneeskunde studeert.

Gewoon een vraag: Lacht ge mij uit of geeft ge mij gelijk?

Nee, ik geef je gelijk. Ik vond je reactie wel geslaagd

Gelukkig doet lichtgeraakt zijn geen pijn, nietwaar? Alleen jammer van de frustratie die je er aan overhoudt.

Voor alle duidelijkheid:
Ik heb uw mening aangegrepen om mijn visie te etaleren; van een aanval is hier natuurlijk geen sprake. Mij moet niemand leren wat subjecties zijn...



Wat de Latijnse spreuk betreft, die zinspeelt natuurlijk op de inhoud van het boek en was bijgevolg grappig bedoeld. Het grieft mij waarlijk diep dat u mijn spitsvondigheidje niet kon smaken!

Ah en nog iets: ik dacht dat de allusie op mijn studie de stelling zou staven omtrent Stefan Brijs' uitstekende gedocumenteerdheid. Niet iedereen is even goed thuis in de moleculaire biologie en genetica meen ik. Of wel?

Met vriendelijke groet,
Andreas.

Ziet je nu echt zelf niet in WAAROM je die ergernis opwekt?
Ik heb het makkelijk gemaakt voor jou en heb alle irritante zinnen uit je vorige bericht(let wel op:aleen maar uit het vorige, want uit het andere had ik er ook nog wel een paar kunnen vinden) op een rij gezet, en ik ga je aan het denken gezet. Bovendien heb ik ook nog eens alle woorden die mij uitermate stoorde nog eens in het cursief gezet. Echter, soms ook gewoon hele zinnen, want het hele bericht irriteerde mij gewoon mateloos.
Maar de oorlog mag nu gestopt worden, meen ik. Of niet?

P.S.: Iedereen die heeft gelachen bij de Latijnse spreuk, mag zich bij mij melden. Misschien kunnen zij mij helpen om er de humor van in te zien.

De uitspraak heeft helaas niet op m'n lachspieren gewerkt, maar nut heeft het voor mij zeker wel gehad. Ik realiseerde me tijdens het lezen van de uitspraak namelijk dat de versie die ik las tamelijk abrupt afgelopen was. Na even te hebben gesurft, kwam ik tot de conclusie dat het boek eindigt met een epiloog; volgens mij heb ik die nooit gelezen en was de uitleg hoe Victor zichzelf kruisigde het einde. Zal maandag snel het boek weer eens uit de kasten van de mediatheek pakken; ik heb de neiging om me voor m'n hoofd te slaan - zoiets essentieels vergeten.

Post Scriptum(om bij het Latijn te blijven): ik ben het eens met andreas over het boek zelf. De Engelenmaker is een boek dat kostelijk vermaak biedt en lekker weg leest, maar niet briljant. In het eerste deel van het verhaal wordt er nog naar een clou toegewerkt(al is die tamelijk voorspelbaar), maar daar is helemaal geen sprake meer van als de eerste tekenen van klonen hun intrede doen. Ik was allerminst verrast, maar toch wel wat teleurgesteld; dat is mijn probleem met boeken en films waarin naar een clou wordt toegewerkt: de clou valt altijd tegen. Verder ben ik overwegend positief. Een intrigerend hoofdpersonage, goed gebruik van heden en verleden, leuk gebruik van kenmerken van de streekroman, goed religieus getint(al heb wel enkele metaforen over het hoofd gezien, zoals Jozef Zimmermann --> Jozef de timmerman en ik heb ook geen klachten over de schrijfstijl.

Eerlijk gezegd vind ik het deerniswekkend dat u zich zo snel overgeeft aan "mateloze irritatie" en dat u zich in de context van een normale discussie op "oorlogspad" waant. Zo jong nog...en al in die mate zwaartillend?Intriest.

In navolging van uw heel geslaagd voorbeeld heb ik ook een paar dingen gemarkeerd! U zal merken dat ik het vooral gemunt heb op de bellettrische nonchanlance, in mijn ogen getuigend van een absoluut gebrek aan voeling voor de taal, die u in uw berichten ten toon spreidt.

Ik zou u bij deze dan ook vriendelijk willen vragen om, als het u zint mij nog verder van weerwoord te dienen, dit te doen in een enigzins leesbaar proza. Hartelijk dank!

Trouwens, als uw oproep aan ons aller medemens om mijn ondertussen legendarische Latijnse "grap" nader toe te lichten enkel dovemansoren blijkt te bereiken, kan ik slechts vol ongeloof uitroepen:

"ELI, ELI, LAMA SABACHTHANI?"

Aanschouw de zondeval. Hoe horribel is het, wanneer de een de ander van een zonde beticht, waaraan hij zich zelf evengoed schuldig aan heeft gemaakt?

Laten we de discussie vanaf nu weer beperken tot de stof omtrent De Engelenmaker.

Ok, ik heb in dat bericht wel heel veel fouten geschreven. Maar ik heb Andreas ook nooit beschuldigd van fouten of van povere woordkeuzes, eerder van irritante woordkeuzes.
Maar ik geef je gelijk en dit is het laatste bericht dat ik hierover schrijf.

Beatus homo qui invenit sapientiam...
Acta est fabula!

Kan het weer over het boek gaan?

Een zeer goed geschreven roman met een interessant onderwerp. De sterkste delen zijn de hoofdstukken aan het begin en het einde het boek.
Wel vond ik dat in bepaalde hoofdstukken het wetenschappelijk technische aspect iets te veel overheerste.

Al met al een mooi boek: 4 *

Ik vond de wetenschappelijke uitleg net héél goed! Zoals al eerder verteld is door andreas, weet Stefan Brijs duidelijk waarover hij praat als hij het heeft over klonen en ander onverantwoord rommelen met DNA.

Het boek leest erg gemakkelijk - de gebruikte vertelstijl vond ik erg aangenaam. Zo begint Brijs bijvoorbeeld bvaak met de gevolgen van een gebeurtenis te bespreken om zo de spanning op te bouwen. Dat is dubbel raak: enerzijds is er dus meer spanning omtrend een gebeurtenis, anderzijds is het behandelen van de gevolgen geen noodzakelijk kwaad meer.

Qua gebeurtenissen is het verhaal echter een beetje leeg. Ik had weinig empathie met de personages, en had moeite om de beweegredenen van Victor te doorgronden (voor zover dat mogelijk is natuurlijk bij een Asperge persoon).

Verder vond ik het erg onwaarschijnlijk dat Victor zo'n "anoniem" bestaan kan opbouwen in Wolfheim: het boek laat toch vaak duidelijk blijken dat geruchten snel reizen, toch is het bestaan van de zieke drieling iets dat enkel in het dorpje geweten is.

Deze wil ik ook nog eens lezen.

25 november is er een gesprek met Stefan Brijs en de regisseur Rudi van den Bossche over de verfilming van De Engelenmaker in het filmhuis in Arnhem. Hierna wordt de film Perfume: The story of a murderer van Tom Tykwer gedraaid. Dit alles is onderdeel van het literatuurfestival Wintertuin, wat plaatsvindt in Arnhem en Nijmegen en dat aanstaande vrijdag begint. jeuj.

Leuk boek zolang het duurt, maar ik vind het geen echte indruk
nalaten. Brijs doet vooral een mooi verhaal uiteen, en haakt daarbij alle verhaallijnen sterk aan elkaar.

De ietwat vreemde opbouw van het boek, slaagt erin de spanning gestaag op te drijven en ik denk dat dit geen evidentie is... Tenslotte krijg je in het tweede deel opnieuw een verhaalaanloop, twee verhaalaanlopen zelfs, aangezien er een wisselende opdeling in de chronologie wordt gemaakt. Waar dit bij veel schrijvers onnatuurlijk, zou blijken, en de lezer belemmert om echt in het verhaal te komen, raakt Brijs er toch heel goed mee weg.

Een fantastisch boek. De sobere schrijfstijl sprak mij enorm aan. Zonder mooischrijverij of onnodig ingewikkelde fratsen, zet Brijs een epos van formaat neer.

Net als iemand op dit forum al schreef, waren de medisch technische handelingen soms wat dominant, maar dat stoorde mij niet. De valkuil van elke schrijver die zich goed heeft verdiept in zijn onderwerp, is vaak dat alles wat hij te weten is gekomen er ook in moet. Brijs balanceert over het randje, maar valt m.i. net niet in die valkuil. Soms had ik de neiging een halve blz over te slaan, maar niet vaak.

Ik vond de dorpelingen wel erg jaren 50 en bekrompen voor 1989. Maar in een interview las ik dat Brijs zelf in 1990 nog als docent geweigerd werd aan een school in die omgeving, omdat hij geen kerkganger was. Dan heeft hij dus beschreven wat hij zelf ervaren heeft - al hoeft dat niet altijd geloofwaardig te zijn in de context van een verhaal.

Andreas zegt op dit forum over het boek: ´Persoonlijk ben ik pas literair bevredigd als een schrijver impliciet aan zijn stijl verwondering kan opwekken (cfr. bv. Hugo Claus' "Jaar van de kreeft" en Tom Lanoye in de monstertrilogie) of als de stijl quasi volledig ten dienste staat van de inhoud (getuige daarvan "Tirza" van Arnon Grunberg). ´

Ik vond de eenvoud van Brijs´ stijl zeer fraai. ´De Engelenmaker´ was juist in alle opzichten te vergelijken met Tirza van Grunberg, omdat ook de stijl van Brijs volledig ten dienste staat van de inhoud.
De lezer krijgt de gekte van Viktor Hoppe perfect van binnenuit te zien. Je vindt de krankzinnige denkwijze van Hoppe op een gegeven moment vanzelfsprekend. Dat kan alleen de allergrootste auteur voor elkaar krijgen. Stefan Brijs hoort dus zeker thuis bij die allergrootste auteurs die Andreas noemt. En ik vond De Engelenmaker persoonlijk zelfs beter dan Tirza van Grunberg.

Ik woon niet ver van de locatie die in De Engelenmaker wordt beschreven en ik zit een beetje te puzzelen. ´Wolfheim´ bestaat niet. Wel ligt ´Wolfhaag´ er vlakbij, maar dat is Nederlands grondgebied en de beschrijving ervan klopt niet. De Route des Trois Bornes ken ik goed, die komt uit in Gemmenich. Ook de andere straten die worden genoemd. liggen in Gemmenich (behalve de straat waar Hoppe woont, de rue Napoleon bestaat niet). Toch wordt Gemmenich wel in het boek genoemd, als een dorpje niet ver van Wolfheim vandaan. Ik vermoed dat Brijs toch Gemmenich heeft beschreven als woonplaats van Viktor Hoppe, maar het Wolfheim heeft genoemd. Anders kreeg hij misschien problemen met de bewoners.

Het is een boek dat je tot diep in de nacht blijft lezen. Ik struikelde over de woorden, omdat ik niet snel genoeg kon weten hoe het afliep. Ik stemde 4,5. Misschien had ik wel een 5 moeten geven.

Pff... doe eens normaal joh...

Maar goed, wat betreft het boek, vond ik het erg vermakelijk. Misschien inderdaad niet altijd even "diep" literair gezien, maar gewoon een goed te lezen boek. Geen ergerlijke dingen tegen gekomen.

Ik heb het boek gelezen voor mijn plezier.. gewoon een leuk leesboek,
maar tot mijn verbazing staat het ook op de leeslijst van onze school!

Ik had het nog niet direct als literatuur gezien, dus of het literair erg hoogstaand is, dat weet ik niet. Maar het is zeker een erg mooi, en aan te raden boek

Stefan Brijs roept met zijn 'Engelenmaker' vele ethische vragen op en neemt meteen de moeite ze te beantwoorden. Hij beschrijft een wetenschapper die niet in staat is ethische vragen te stellen of zich in te leven in gevoelens van anderen. Deze afstandelijke man wordt ook afstandelijk beschreven en nauwelijks wordt het mogelijk in zijn hoofd te kijken door de gekozen perspectieven. Brijs lijkt hierdoor te willen zeggen dat je wel 'gek' moet zijn om te klonen of andere ethisch-gewaagde experimenten te doen. Hierdoor onstaat er een zwart-wit beeld en wordt de lezer bepaald niet gestimuleerd om eens goed na te denken over de vele ingewikkelde ethische kwesties die bij klonen komen kijken.
De verdienste van dit boek zit dan ook niet in de literaire waarde, maar voornamelijk in het mooie verhaal dat goed in elkaar steekt en sterk is geconstrueerd. Maar hier blijft het bij en daardoor groeit het nooit uit tot een echte topper.

Ik vond dit echt een heel goed boek. Mag dit wel het beste boek noemen dat ik heb gelezen (dat zijn er niet zo veel hoor).

Vooral het onderwerp sprak mij erg aan, het klonen van mensen

Vond wel dat de achterkant wel erg veel weggaf van het verhaal (is eingelijk altijd zo, ik had het ook niet moeten lezen voordat ik begon aan het boek).