menu

2666 - Roberto Bolaño (2004)

mijn stem
3,90 (25)
25 stemmen

Spaans
Sociaal

1123 pagina's
Eerste druk: Anagrama, Barcelona (Spanje)

Vier literatuurfanaten, drie mannen en een vrouw, worden verbonden door hun gemeenschappelijk fascinatie voor het werk van Benno von Archimboldi, een mysterieuze Duitse schrijver. Ze maken een absurde bedevaart naar Santa Teresa, aan de grens van Mexico met de Verenigde Staten, waar Archimboldi zou zijn gezien. Eenmaal in Santa Teresa komen ze erachter dat de stad sinds jaren het decor vormt van een reeks afschuwelijke misdrijven. Op de vuilstortplaatsen van de stad worden met grote regelmaat levenloze lichamen van vrouwen aangetroffen. Allemaal vertonen ze sporen van meedogenloze verkrachting en marteling.

zoeken in:
avatar van cortez
5,0
Dit boek van de overleden schrijver Bolano is een ware leeservaring. Het is zeker geen gemakkelijk, rechtlijnig verhaal waar je in meegezogen wordt, maar veeleer een soort allesomvattende zoektocht die ongelofelijk weet te fascineren, en meesterlijk werd beschreven.

Het boek bestaat uit vijf afzonderlijke delen. Het eerste deel vertelt over vier literatuurwetenschappers die op zoek gaan naar de schrijver Archimboldi. Eigenlijk staat vooral hun onderlinge relatie centraal. Hier verschijnen ook enkele figuren die later terug zullen komen, maar vooral de stad Santa Teresa doet z'n intrede, en terloops worden ook de vrouwenmoorden die daar plaatsvinden aangekaart.

Het tweede deel gaat dieper in op één van de nevenpersonages uit deel één, namelijk de naar Mexico uitgeweken filosofie professor Amalfitano. In deel drie komt zijn dochter aan bod. Zij maakt kennis met een Amerikaanse cultuurjournalist die naar Santa Teresa afzakt om een bokswedstrijd te verslaan.Persoonlijk vind ik deze twee delen iets minder, maar ze dragen bij aan de schepping van een algemeen beeld dat steeds grimmiger wordt en z'n climax kent in het volgende deel.

Daarin worden de vrouwenmoorden uitvoerig behandeld. Dit is een heel raar stuk om te lezen. Bolano volgt bepaalde personages, vertelt wat over hun leven, en als ze iemand ontmoeten gaat hij deze persoon behandelen; er is dus een constant wisselende hoofdfiguur. Tussen die lotgevallen door worden alle moorden beschreven, en dit doet Bolano uitermate sec en klinisch, doch hij vertelt ook wat over het leven van het slachtoffer. Je krijgt dus een gruwelijk totaalbeeld van de samenleving in Santa Teresa, beschreven op een wijze dat ik tot nog in geen enkel ander boek heb aangetroffen.

Met het vijfde deel gaan we terug in de tijd, en wordt de biografie van Archimboldi weergegeven. Hoewel deze schrijver centraal staat, zal Bolano opnieuw een heleboel nevenfiguren uitgebreid aan bod laten komen.Uiteindelijk zal dit dan, indirect, heel nauw gaan aansluiten met het eerste deel.

Het moet dus duidelijk zijn dat de rode draad niet één verhaal is, maar veeleer de wederkerende thema's en het geografisch punt Santa Teresa, dat in deel 4 als een gruwelijk decor wordt neergezet.
En hoewel die misdaden een belangrijk onderdeel van het boek vormen, mag je het boek zeker niet benaderen als een misdaadroman waar de oplossing centraal staat. 2666 is de hopeloze zoektocht van veel verschillende, kleurrijk beschreven figuren.

Aanrader!






Klara.be

avatar van cortez
5,0
recensie voor school:

De literaire hype van 2009 komt uit Zuid-Amerika, en luistert naar de naam 2666. In de pagina’s met cadeautips voor de eindejaarsfeesten die nu de kranten en tijdschriften verschijnen, vind je steevast deze titel terugkomen, en ongetwijfeld zal die ook verschijnen in de tal van toplijstjes die het begin van het nieuwe jaar met zich meebrengt want zowel recensenten als auteurs zijn vol lof over het boek en zelfs modemagazines als bijvoorbeeld Fantastic Man vinden het een stijlvol idee om 2666 te lezen.

Nochtans is het allerminst een evidentie dat net dit boek uitgroeide tot de must-read die het is geworden: de Chileense schrijver, Roberto Bolano, is reeds zes jaar dood en zijn magnum opus was nog niet helemaal afgewerkt bij zijn overlijden, het boek is geenszins dat spannende boek à la De Da Vinci code waar de cliffhangers na ieder hoofdstuk opduiken en ,de dooddoener in commercieel opzicht, het boek is een vuistdikke turf van meer dan duizend pagina's.

Dat dit alles hem lezers zou kunnen kosten, had ook Bolano zelf destijds ingezien. Omdat 2666 opgedeeld is in vijf verhalen die zich ook afzonderlijk laten lezen, had Bolano er dan maar voor geopteerd om het als vijf afzonderlijke boeken te laten verschijnen. Dit garandeerde hem dat hij ook na zijn dood, althans toch voor nog een bepaalde tijd, kostwinner zou kunnen zijn voor z’n twee kinderen . Toch opteerde Bolano’s uitgever ervoor om de vijf verhalen wel samen uit te brengen. Enerzijds omdat dit zeker en vast een meerwaarde heeft aan het boek en anderzijds omdat de schrijver het vermoedelijk zelf zo wilde, als hij geen rekening diende te houden met het nalaten van een of andere erfenis. In 2666 laat hij zich immers ontvallen dat hij het een spijtige zaak vindt dat de lijvige schrijfwerken à la Moby Dick of Het proces veeleer een zaak van het verleden zijn dan een zaak van de toekomst: ‘Wat een trieste paradox, dacht Amalfitano. Zelfs geletterde apothekers wagen zich niet meer aan de grote, onvolmaakte, onstuimige werken die zich een weg banen in het onbekende. Ze kiezen voor de perfecte oefening van de grote meesters. Of wat hetzelfde is: ze willen de grote meesters zien terwijl die zich trainen in het schermen, maar ze willen niets weten van de echte gevechten, waarin de grote meesters strijden tegen “dat”, het “dat” dat ons allemaal angst aanjaagt, het “dat” dat intimideert en koppig volhoudt, waar bloed en dodelijke verwondingen en stank aan te pas komen’. Deze passage is overigens Bolano ten top: beschouwend, niet altijd even gemakkelijk, mooi geconstrueerd en bijgevolg rationeel aandoend, maar evenwel duister, enigszins beangstigend en daarom emotioneel.

Waar gaat het verhaal over? Zoals gesteld is 2666 opgedeeld in vijf boeken, die perfect afzonderlijk gelezen worden, maar toch één duidelijk geheel vormen. Hoewel het mogelijk is om kort te schetsen waarover elk boekdeel afzonderlijk handelt, zal dit nooit een goed beeld geven van het geheel, omdat Bolano de kern van ieder verhaal aandikt met allerhande feiten en bijverhalen, die een sfeer of een gevoel oproepen, die noodzakelijk is om 2666 in elkaar te doen klikken.

In het eerste boek, het deel van de critici , maken we kennis met een groepje literatuurwetenschappers die onderzoek verrichten naar de Duitse schrijver Benno von Archimboldi. Over die Archimboldi is nauwelijks iets geweten, dus de wetenschappers moeten letterlijk een zoektocht naar feitenmateriaal aangaan. Via colloquia over heel Europa verspreid, komen ze geregeld in contact met elkander en groeien er eveneens persoonlijke relaties tussen de vier. Wanneer ze te weten komen dat Archimboldi in Santa Teresa, Mexico gesignaleerd zou zijn, besluiten de drie jongste onder hen naar Mexico te reizen, in de hoop de schrijver te ontmoeten. De zoektocht blijkt tevergeefs te zijn, want op geen enkel ogenblik lijken zij in hun missie te gaan slagen. Terloops wordt het drietal gewezen op de gruwelen die zich in Santa Teresa afspelen, en zo maakt de lezer samen met de wetenschappers kennis met de vrouwenmoorden. Op een subtiele manier wijst Bolano naar deze donkere schaduw, die vooral in het vierde deel het boek helemaal zal domineren.

In deel twee, het deel van Amalfitano, beschrijft Bolano een portret van Amalfitano, de van Spanje naar Mexico uitgeweken academicus die reeds verscheen in het eerste deel als contactpersoon van de Europese wetenschappers. Amalfitano laat zich kenmerken als een man van de letteren en cultuur. Meermaals duiken geometrische tekeningetjes van zijn hand op waar namen van grote geesten met elkaar in verband worden gebracht: Diderot, Leibnitz, Thomas More, Whitehead, Suslov, Bloom … Naarmate de complexiteit en het absurde van de tekeningetjes toeneemt, krijg je ook als lezer het gevoel dat deze man afdaalt naar een, vooral emotioneel labiele, vertroebelde geestestoestand. Amalfitano mist zijn vrouw die in Europa achterbleef, en maakt zich zorgen om zijn dochter Rosa. De vrouwenmoorden zijn in dit deel niet louter een ‘fait-divers’ meer, maar een terechte reden tot zorg voor een vader van een dochter.

In het deel van Fate dient een gekleurde journalist vanuit Noord-Amerika een reis naar Santa Teresa te ondernemen om een boksmatch te verslaan voor een Amerikaanse krant. De journalist, Fate, die eigenlijk helemaal geen sportverslaggever is, maar schrijft voor het cultuurkatern van de krant, profiteert van de gelegenheid om een tussenstop te maken in Detroit waar hij een ex-lid van de Black Pantherbeweging interviewt. Na deze omweg, van een tiental pagina’s, in Santa Teresa aangekomen, zoekt hij spoedig contact met echte sportkenners zodat die hem van enige inside-information over de boksmatch kunnen voorzien. Op die manier leert hij een vrouwelijke journaliste kennen die een reportage maakt over de vrouwenmoorden in Santa Teresa, en voor het eerst begin je als lezer ook de omvang van de problematiek omtrent de moorden te begrijpen. Fate besluit samen met de vrouw de verdachte voor deze moorden te gaan interviewen: een boomlange Duitser, met grijswitte haren en blauwe ogen (die opvallend veel gelijkenissen met Archimboldi vertoont). Intussen gaat hij ook geregeld op stap in het nachtleven van Santa Teresa met enkele jongeren uit het boksmilieu. Een van die jongeren is Rosa, de dochter van Amalfitano. Doordat je als lezer reeds de angsten van haar vader leerde kennen, en je steeds meer ingewijd wordt in de vrouwenmoorden, krijg je met het vorderen van dit deel het onbehaaglijke gevoel dat er een zwaard van Damocles boven het hoofd van Rosa's hangt.

Bolano breekt dit deel plots af, en schotelt de lezer het omvangrijkste stuk voor, het deel van de misdaden. Waar bij de vorige boekdelen telkens een of meerdere figuren van nabij gevolgd werden met als geografische achtergrond de stad Santa Teresa, treedt de stad hier zelf op de voorgrond. Bolano volgt een figuur, vertelt wat over hem, en wanneer een ander persoon in dat verhaal voorkomt, vertelt hij plots over het noemenswaardige van dat personage, tot er opnieuw een figuur in het verhaal verschijnt die hij kan beschrijven… Zo kan de man in 350 pagina’s het leven in Santa Teresa via verschillende standpunten belichten. Het gevaar voor de willekeur die op die manier eveneens in het geheel kan sluipen, zwakt hij wat af door telkens terug te vallen op de vrouwenmoorden. Deze misdaden zijn geen fictie. In de Noord-Mexicaanse stad Ciudad Juarez verdwenen reeds meer dan honderd jonge vrouwen, om later verkracht en vermoord teruggevonden te worden. Ondanks een groot aantak complottheorieën die beschuldigend wijzen naar psychopaten, de maffia, de overheid of de illegale organenhandel, blijft het vooralsnog gissen naar de daders of de motieven. 2666 biedt evenmin een antwoord, doch Bolano wil alvast het probleem kenbaar maken. Dat doet hij door geval per geval gedetailleerd te behandelen: wie was de vrouw die verdween, in welke omstandigheden verdween ze, wie vond haar lijk, zijn er personen opgepakt of ondervraagd..? Bij momenten heb je de indruk dat je een politieverslag leest of naar een aflevering van een misdaadserie kijkt. Naar het einde toe wordt eveneens een verdachte naar voor geschoven: een boomlange Duitser, met witgrijze haren en blauwe ogen. Dit is uiteraard dezelfde man die in het derde boek gearresteerd was en hoewel je vrij vlug aanvoelt dat dit niet de dader is,althans niet van alle moorden, rijst het vermoeden dat deze man wel eens de schrijver Benno von Archimboldi zou kunnen wezen.

Het vijfde en laatste boek, het deel van Archimboldi, zou daarop een antwoord kunnen geven, en als het ware de sluitsteen zijn die het boek naadloos tot een geheel samenbrengt. De hoofdfiguur hier is Hans Reiter. Bolano omschrijft hem voor het eerst op deze manier: “"In 1920 werd Hans Reiter geboren. Hij leek meer op zeewier dan op een kind. Canetti en naar ik meen ook Borges, twee totaal verschillende mensen, beweerden dat zoals de zee kon worden opgevat als het symbool of de spiegel van de Engelsen, het bos de metafoor was waarin de Duitsers leefden. Vanaf zijn geboorte was deze regel niet van toepassing op Hans Reiter. Hij hield niet van het land en nog minder van de bossen. Hij hield ook niet van de zee, of van wat door de gewone sterveling zee wordt genoemd en wat in feite alleen het oppervlak van de zee is, de door de wind opgezweepte golven die allengs veranderd zijn in de metafoor van de nederlaag en de waanzin. Waar hij wel van hield was de zeebodem, dat andere land vol vlakten die geen vlakten waren, valleien die geen valleien waren en afgronden die geen afgronden waren."” Met het levensverhaal van de Duitser Hans Reiter, dient ook de Europese geschiedenis van de 20ste eeuw zich aan. Reiter zal immers aan de kant van de communisten strijden, tegen de Duitse troepen in WOII. Bij een van de veldtochten zoekt hij beschutting in een verlaten huisje, en vindt er een verborgen manuscript. Het spoort hem aan om evenwel te gaan schrijven. Hoewel hij niet meteen een succesvol auteur lijkt te gaan worden, verkiest hij bij de bescheiden lancering van zijn literaire carrière zich toch van een artiestennaam te gaan bedienen. Hij koos, zomaar door het ogenblik ingegeven, voor de naam Benno von Archimboldi. Intussen zal Archimboldi ook vader worden van een zoon Klaus. Deze jongen verlaat Europa en start een elektronicawinkel in Mexico, om preciezer te zijn in de stad Santa Teresa. Wanneer hij opgepakt wordt, op verdenking van de moord op één van zijn vrouwelijke werkneemsters, en in de cel belandt, besluiten zijn ouders het vliegtuig te nemen over de Atlantische Oceaan.

Deze veel te beknopte samenvatting van 2666 toont op zijn minst aan dat het boek geen rechtlijnig verhaal is waar alle losse touwtjes op het einde bijeengebracht worden. Als lezer vermoed je te weten welke richting het boek uitgaat, maar via talrijke uitwijdingen en omzwervingen brengt Bolano je constant op het verkeerde spoor, waardoor je bij het eind van de reis met veel vragen en louter vermoedens als antwoorden het boek dichtklapt . Dat mag eigenlijk niet verwonderen, want als je het boek met één zelfstandig naamwoord zou moeten samenvatten, kom je vermoedelijk bij ‘een zoektocht’ uit. Bolano verklaarde ooit dat hij liever nog dan schrijver, detective was geworden en zo kunnen we ook dat andere grote boek van hem, De wilde detectives, kaderen (het verhaal is overigens bijna een blauwdruk voor het deel van de critici is uit 2666). Alle hoofdpersonages in 2666 en ook tal van figuren in de marge van het verhaal zijn zoekenden: de wetenschappers die zoeken naar kennis over Archimboldi en erkenning, die zoeken naar Archimboldi zelf en naar de liefde van die ene vrouw, Amalfitano die zoekt naar antwoorden die voor gemoedsrust kunnen zorgen (en daarvoor ook z’n vrouw in Europa weer zou moeten vinden), Fate die zoekt naar journalistieke kennis, Archimboldi die zoekt naar zingeving (politiek, relationeel,..) en uiteraard de zoektocht van velen naar de verantwoordelijken voor de vrouwenmoorden. En desondanks al dat zoeken, lijkt niemand ook maar iets te vinden. Zelfs de titel kan eventueel op die manier verklaard worden; 2666 verwijst immers naar een jaartal in de toekomst. Aan dat jaartal kan men een Bijbelse inhoud verlenen; het cijfer ‘666’ verwijst immers naar de komst van de Antichrist. Volgens de Bijbel volgt op dit gebeuren de wederkomst van Jezus Christus op aarde. Deze herintroductie van het goede, van de oplossing voor al het kwade, wordt dan voorgesteld door het getal ‘2’. Toch lijkt Bolano niet te geloven in deze oplossing, althans niet voor in de nabije toekomst. Wat Bolano ons in 2666 voorschotelt is een alomtegenwoordig, aangroeiend en onstuitbaar pessimisme.

De manier waarop hij ons z'n verhaal voorschotelt, is die van een meesterverteller. 2666 is zeker geen gemakkelijk boek om te lezen, enerzijds door de structuur van het boek, maar anderzijds ook door de schrijfstijl van Bolano. De auteur is de alwetende verteller die ons over ieder voorwerp, personage of gebeurtenis wel, op een vrij zakelijke doch ook wel heel literaire wijze op een bijkomende randnota weet te trakteren. Telkens wordt er over van alles en nog wat uitgewijd. Ieder verhaal lijkt te vertakken in talloze korte mijmeringen, anekdotes, ellenlange beschouwingen of kortverhalen. Dit maakt van 2666 een monumentale opeenstapeling van gegevens en verhaallijnen die uiteindelijk allemaal direct of indirect terug te brengen zijn naar dat ene geografische punt, Santa Theresa. Hoewel het voor de lezer een constant zoeken is naar houvast, is het ook leuk als je doorheen al de bomen ook het bos lijkt te zien, en In dat geval kan je alleen maat verbluft zijn door de veelzijdigheid en de alomvattende pracht ervan.

4,0
Roberto Bolaño is aan 2666 begonnen met als doel een ambitieus, episch en belangrijk werk neer te zetten alvorens hij zou sterven. En alleen al in omvang is hij daarin geslaagd; 2666 is groots. Niet slechts in zijn vuistdikke verschijning, ook in opzet. Gedurende 5 delen vliegt Bolaño van het hedendaagse Europa naar het Mexico van de jaren '90, terug naar het Duitsland van de Tweede Wereldoorlog, om uiteindelijk weer te eindigen in Mexico.

Elk deel van de roman verschilt van het vorige in stilistisch opzicht, tijdsbepaling en setting. Wie deze reis graag maakt aan de hand van een vast hoofdpersonage of via een duidelijke structuur, kan er maar beter niet aan beginnen; Bolaño doet zijn uiterste best het record aan sprekende personages van Oorlog & Vrede te verbreken (wat hem ongetwijfeld is gelukt). Je mag al blij zijn met de mythische schrijver Archimboldi als centraal middelpunt (ook al wordt hij pas in het laatste deel werkelijk opgevoerd als personage). Het andere centrale punt zijn de vrouwenmoorden in Mexico, maar ook wie een roman verwacht over deze historische verschrikking zal teleurgesteld worden; feiten worden in overvloed gegeven, maar beslaan slechts zo'n 25% van het geheel. Een afsluitende conclusie schittert door zijn afwezigheid.

Dat is immers niet relevant, Bolaño vertelt hier een groter verhaal. 2666 is in de eerste plaats een melancholische overpeinzing over geweld, corruptie, over de mens, over kunst en de tragiek van het leven. Wie zich teveel vastklampt aan personages zal ze dan ook snel gaan missen, want Bolaño gebruikt ze slechts als middelen om door te dringen tot de collectieve ziel van de mensheid. Daarin verliest hij zichzelf overigens ook geregeld; zoek niet teveel naar de functie van een opgevoerd karakter of zelfs ellenlange passages alvorens je de laatste pagina hebt omgeslagen. Het is pas in de laatste akte dat puzzelstukken op hun plaats vallen. Of niet.

Een specifieke boodschap vastpinnen op 2666 is onmogelijk. Het is een labyrintisch werk dat tegelijkertijd zowel pretentieus, bewonderenswaardig, mooi, overdreven als artistiek is. Het grote nadeel van een werk als dit is dat iedere lezer wel ontevreden zal zijn over het niet verder uitwerken van hun favoriete karakter of gegeven die verlaten worden alvorens ze bevredigend afgehandeld zijn, en ook lijkt Bolaño figuren op te voeren waar hij vast meer mee had gedaan, was hij niet overleden alvorens het te voltooien. Mede doordat de lezer nooit verbondenheid kan voelen met de personages bereikt 2666 de hoogten van een Marquez helaas nergens. Of Bolaño werkelijk een geniaal werk heeft achtergelaten blijft voor discussie vatbaar, maar bewonderenswaardig is het zondermeer. 4*

avatar van Jaap P.
4,5
Geweldig boek, maar haast geen roman. Vijf verschillende verhalen rondom het fictieve stadje Santa Teresa, waar de meest gruwelijke moorden plaatsvinden, en de Duitse schrijver Benno von Archimboldi. Er zit niet echt een narratieve structuur in, wat het misschien niet echt aantrekkelijk maakt omdat je als lezer niet echt naar een climax of iets dergelijks toewerkt, maar Bolaño maakt zeer subtiele verbanden en verwijzingen en zorgt er zo voor dat het geheel nog behoorlijk samenhangend is. Heel knap gedaan en de sfeer die Bolaño oproept, vooral bij het stuk over de moorden en verkrachtingen van jonge vrouwen in Santa Teresa, is werkelijk fantastisch. Grimmig, donker, banaal, vies, uitzichtloos en bij vlagen prachtig mooi omschreven. Heel sterk.

avatar van Nanne
4,5
Een van de meest fascinerende boeken die ik ooit heb gelezen.

avatar van IBN BATTOETA
Ik wil dit boek al een tijd lezen maar het lukt me niet. Hoe komt dit? Laten we even stilstaan bij wat men veelal "het lot" noemt, maar wat in feite een (pre-)gedetermineerde collectie van oorzakelijkheden is, i.e., de veelvuldige gevolgen van iets dat men "de eerste oorzaak" kan noemen. Voor Spinoza was deze "eerste oorzaak" God zelve - de oorzaak veroorzaakt door zichzelf - maar omdat ik geen tere atheïstenzieltjes wil vertrappen zal ik hier niet verder op ingaan.

Nu, zo'n twee jaar geleden zag ik dit boek in een boekenwinkel liggen. De titel lijkt bedacht door een of andere androïde Stephen King, e.g., Stephen King met een robottorso, en sprak me dus wel aan. Externe omstandigheden - en hier komt "het lot" tevoorschijn - zorgden er echter voor dat ik het boek niet kocht. Welke omstandigheden deze precies waren weet ik niet meer. Ik kan blut zijn geweest, ik kan in een haastige bui zijn geweest, en ik kan koppig zijn geweest, dat wil zeggen koppig op zoek naar een of ander boek dat ik toen kocht of juist niet omdat de desbetreffende boekenwinkel het boek niet in haar collectie had. Een aantal maanden later zag ik het boek opnieuw in een boekenwinkel. Dit keer stond de Nederlandstalige cover mij niet aan - en ik weiger iets van een Amerikaanse of Britse uitgever te kopen (wat een rare lui toch, die Engelstaligen!) - dus besloot ik het boek opnieuw niet aan te schaffen. (Ook mijn hekel jegens Engelstaligen is een gevolg van een of andere oorzaak: de psyche is ondoorgrondelijk, maar zeker niet vrij.) Zo waren er nog andere momenten dat ik het boek tegenkwam en niet in staat was het op de kassa te leggen - ik kan ze allemaal opnoemen maar reken maar dat elk van deze momenten een klein deeltje vormde van de algehele noodzakelijkheid en oorzakelijkheid van de kosmos. Ook de bibliotheek was geen optie. Sinds ik een flinke boete heb gekregen van mijn bieb - ik wil het bedrag niet noemen - durf ik geen boeken meer te lenen.

Wat ik met dit bericht wil bereiken is een interne gewaarwording van mijn eigen rol in deze groteske oorzakelijkheid. Omdat dit bericht is gepubliceerd in een publieke ruimte móet ik het boek nu wel aanschaffen, anders betekent dit voor mij een sociale ondergang. Ik ben streng naar mezelf. Bovendien, hoewel de vrije wil toch zeker een mythe is, is een bepaald besef van het determinisme zeker een voordeel binnen de ontwikkeling van de steeds uitdijende oorzakelijkheid. Ik ben dan ook blij dat mijn algehele frustratie - een gevolg van de hierboven beschreven externe omstandigheden - ertoe heeft geleid tot dit besef te komen, en dus dit bericht te schrijven, omdat ik er nu vrij tot zeer zeker van ben dat ik dit boek binnenkort zal aanschaffen. Wordt dus vervolgd.

avatar van eRCee
Ik zou je graag, nadat je 2666 aangeschaft hebt, dit boek willen aanraden: over het existentialisme.

avatar van IBN BATTOETA
Ach, Sartre, de naïeveling. Dus nee, maar bedankt.

avatar van IBN BATTOETA
IK HEB HEM

avatar van eRCee
Nu zie je daarin natuurlijk het bewijs van je eigen gelijk: het stuk dat je hierboven schreef creëerde de oorzakelijkheid waardoor je het boek wel moest kopen. Ik klop echter samen met Sartre mijn pijp uit en merk op dat jij er zelf voor hebt gekozen om dat stukje in de publieke ruimte te plaatsen (terwijl je zelfs al wist waar dat toe zou leiden).

Veel leesplezier.

3,5
moa
Helemaal af kun je dit boek niet noemen denk ik, maar het blijft hoedanook meer dan 1000 pagina's lang een indrukwekkende ervaring. Het is een rollercoaster die je alle kanten uitstuurt, met het duisterste en meest indrukwekkende punt in de gevangenis van Santa Teresa, het einde van de wereld zo je wil, of toch die waarin enig zinnig mens ook maar zou overwegen te willen leven.

Om maar te zeggen: de kracht van literatuur! Bravo Bolaño.

avatar van vonrooden
Naïeveling als ik was heb ik dit boek als mijn 'zomerboek' uit de bibliotheek geleend. Ik heb het boek nog niet uit, dus dit mag zeker geen review genoemd worden. Tot op heden heb ik de eerste drie delen zonder problemen uit kunnen lezen en voelde me zeker aangetrokken tot het unheimische gevoel dat in ieder deel door scheuren van de realiteit kwam gluren. Ik ben nu in boek vier bezig en het valt zwaar. Pagina na pagina ga je de confrontatie aan met de werkelijkheid die Santa Teresa is en worden de moorden op droge wijze door je strot geduwd. Dit is zeker geen muder mysterie waar de moord eerder als een plotkatalysator gebruikt wordt dan dat we als lezer echt meeleven met het slachtoffer. Ik kan dat zeker waarderen, het zet je als lezer aan het denken, maar een vlot zomerboekje voor aan het zwembad is dit zeker niet.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:47 uur

geplaatst: vandaag om 14:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.