The Face of Fear - K.R. Dwyer (1977)

Qua verhaal lijkt dit boek veel op 'Visioen' van Koontz die ik een paar weken terug heb gelezen. Ook dit betreft het simpele plot over een helderziende die wordt opgejaagd door een moordenaar.

Waar bij 'Visioen' vooral de vraag was wie de moordenaar was, is het hier de vraag,hoe ontsnapt de hoofdpersoon uit zijn hachelijke situatie.

Net wat minder dan 'Visioen' wel veel raakvlakken.

Hele degelijke Koontz niets meer niets minder.

Het boekje begint hoopvol. Een moordenaar die op een brute manier vrouwen tot slachtoffer maakt. Het positieve is dat Dean Koontz hier direct mee start. Een gruwelijke situatie die alle vrouwen niet willen meemaken.

We maken kennis met de personage zij het op een oppervlakkige manier. Ongelooflijk fictief dat de hoofdpersoon een visioen heeft waar hij de moordenaar steeds ziet doden, maar dat is geen enkel probleem voor mij.

Jammer genoeg begint het daarna af te zwakken. Het boek wordt een kat-en muisspelletje in een firmagebouw tussen de twee hoofdpersonen en de moordenaar. Enige manier hoe ze eruit moeten ontsnappen is te klimmen naar beneden en dit groot stukje is iets dat me niet kan bekoren. Ik voel me als lezer gewoon niet thuis in aftouwen, musketons etc... en dit wordt vele keren herhaald, want ze moeten van van het gebouw af

Dit is een dun boekje, maar ik heb hier zo lang aan bezig gezeten. Heel dat gedoe op het einde kon me helemaal niet bekoren. Het effectieve einde is ook wat zwakjes maar daar kan ik nog mee leven. Jammer want het boek begon echt belovend.

2.5*

Lekkere thriller. Niet te dik, waardoor het uiteindelijk vrij eenvoudige verhaal net niet gaat vervelen. Het deel van het kat en muis spel tussen "de slachter" en zijn doelwitten in het hoge flatgebouw vond ik heel spannend beginnen, maar het 2e deel ervan vond ik wat inzakken. De personages kwamen ondanks het geringe aantal bladzijden goed tot leven.

Al met al een degelijke Koontz.

Dat kat-en-muisspelletje is nog best rap voorbij. Althans, de kat is de controle vrij snel kwijt. Geen probleem of zo, ik vond de jacht in de wolkenkrabber best onderhoudend. Mooie locatie natuurlijk. Nakatomi Plaza is nooit ver weg. Ik snap Dr Channard overigens wel. Ietsje langer door de etages en kantoren rennen en ietsje minder klauteren had wellicht iets beter bevallen, ik ben daar ook niet zo in thuis. Blijkbaar was Koontz nogal in z'n nopjes met het idee dat hij de man die eerder een ongeluk heeft gehad, z'n oude hobby weer moet gaan oppakken. Face your fears en zo. Opzichtig schrijfwerk waar ik niet zoveel mee heb. Je ziet het aankomen. Hij had ook wel wat meer met de moorden mogen doen. Twee (!) seriemoordenaars met grootheidswaanzin is toch een bijzondere invalshoek, maar goed.

Aardig tussendoortje wat mij betreft.