menu

Die Blechtrommel - Günter Grass (1959)

Alternatieve titels: De Blikken Trommel | De Blikken Trom

mijn stem
3,79 (89)
89 stemmen

Duits
Oorlog / Psychologisch

491 pagina's
Eerste druk: Luchterhand, Neuwied am Rhein (West-Duitsland)

Het eerste boek van Grass' trilogie over Danzig beschrijft het verhaal van Oskar Matzerath, een vroegrijpe trommelspeler die op zijn derde besluit om te stoppen met groeien. In het eerste deel van het boek vertelt 'Oskarchen' zijn familiegeschiedenis en ontleedt hij genadeloos de hypocrisie en de fascistoïde neigingen van de kleinburgerij van de vrijstaat Danzig. In het tweede deel beschrijft hij hoe hij na de komst van de nazi's de oorlog doorkomt (onder meer als muzikant in een variétégezelschap van dwergen) en besluit om weer te gaan groeien. In deel drie, dat vooral in het Düsseldorf van het Wirtschaftswunder speelt, wordt Oskar een succesvol jazzdrummer, om uiteindelijk door zijn betrokkenheid bij een moordzaak terecht te komen in een gesticht.

zoeken in:
2,5
Ik snap eigenlijk niet wat hier zo goed aan is. Ik vond het allemaal maar saai en sloom. Bovendien vond ik het idee van een hoofdpersoon die niet groter groeit erg gauw oud worden.

avatar van eRCee
4,5
Dit boek stond al een tijdje op mijn leeslijst maar ik zat er nogal tegenaan te hikken. Ik verwachtte een zwaar oorlogsverhaal, vol historische gebeurtenissen en morele schuldgevoelens.

Dat bleek op z'n zachtst gezegd niet helemaal te kloppen. Die Blechtrommel is een prachtig stuk literatuur vol lichtzinnige ironie en fijne humor. WO II is slechts een klein stukje van het decor, voortdurend verplaatsen de gebeurtenissen zich naar andere situaties, met andere personages. 'Grote' constante is eigenlijk slechts Oscar. De verhalen zijn vaak heel goed bedacht (dat begin met die rokken is bijvoorbeeld letterlijk fantastisch) en fenomenaal beschreven.

De stijl van Grass, daar druipt dus de klasse van af. Meteen proef je het verschil tussen deze gekende grootheid en hedendaagse auteurs als McEwan of Banville. De laatsten zijn schoolstilisten, die goedlopende zinnen produceren en treffende woorden weten te vinden. Grass is daarentegen een schrijver van nature. Dat voel je. De opzet van bepaalde passages en de compositie van de roman als geheel zijn bijvoorbeeld buitengewoon knap. Soms wordt gewerkt met bevreemdende structuren van herhaling, veel wordt gebruik gemaakt van beeldspraak en suggestie, met allerlei verbanden binnen het boek zelf, maar bovenal is er een grote rijkdom aan (visuele) details. Dit maakt van Die Blechtrommel geen stroperige kost, het boek leest heerlijk.

Eén grote lofzang dus. Helaas bleef het iets teveel op afstand voor een echt hoge score. Wel ben ik razend benieuwd naar de overige delen van de Danzig-trilogie. 4*

avatar van -JB-
3,5
'Ik geef toe: ik ben een patiënt in een psychiatrische inrichting;'


Zo begint Günter Grass' Blikkentrommel en daarmee begint Grass met een waarschuwing aan de lezer. Let op! U hebt te maken met een onbetrouwbare verteller, het verhaal van een hoofdpersoon die misschien wel niet helemaal de waarheid vertelt.
En dat zal de lezer weten. Het vervolg bestaat uit ruim 500 pagina's verhalen over het leven van Oskar Matzerath, een jongen die op zijn derde besloot te stoppen met groeien en sindsdien op zijn blikken trommel speelt. Het geheel speelt zich af in Danzig met als historische achtergrond de tweede wereldoorlog.
Het boek laat zich lezen als een verhalenbundel, al zijn alle verhalen dan met dezelfde hoofdpersoon, grotendeels zijn ze toch los van elkaar te zien. Ieder verhaal heeft zijn eigen ironie, bijzonderheid en invloed op de kleine Oskar. Voor mij betekende dit dat ik het ene verhaal meer waardeerde dan het ander.
Grass' schrijfstijl is zeer uitgebreid en gedetaileerd en doordat een spanningsboog vaak afwezig is (het boek is meer een opeenstapeling van gebeurtenissen), leest het boek vrij sloom. Het was dan ook vaak de ironie van het beschrevene die me op de been hield.

Voor mij geen grote lofzang dus, maar een leeservaring die bij vlagen geweldig was en soms dodelijk vermoeiend.

avatar van Raskolnikov
2,5
Het schrijven van een review over een boek dat me in de smaak viel vind ik heel wat eenvoudiger dan over een die niet beviel. Van een goed boek is het duidelijk waar het geslaagd in is. Die persoonlijke klik, die zal toch zeker universeel geldend zijn, objectief verdedigbaar? Het tegengestelde is aan de hand met een tegenvallend boek, wat ik al snel betrek op mijn eigen (afwijkende) voorkeuren of, nog erger, onvermogen de bedoelingen van de schrijver voldoende te begrijpen. Ligt een matig boek dus niet vooral aan mezelf?

Absurdisme in literatuur bijvoorbeeld, het werkt voor mij maar zelden. Een episodische structuur, ik ben er niet dol op. Allerhande symbolen die de stand van het land verbeelden, het hoeft voor mij niet zo. En dus was De Blikken Trom weer zo’n boek waarvan ik de klassiekerstatus best kan begrijpen, maar dat mij geen enkele invalshoek bood om er van te kunnen genieten. Ligt dat aan het boek? Mijzelf? Vooruit, ik ontzie Grass en geef mijn eigen leesprestatie tweeëneenhalve ster!

Gast
geplaatst: vandaag om 05:15 uur

geplaatst: vandaag om 05:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.