The Birthday Boys - Beryl Bainbridge (1991)
Alternatieve titel: De Laatste Verjaardag
mijn stem
3 stemmen
Engels
Avontuur
189 pagina's
Eerste druk: Duckworth,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
De vijf deelnemers aan de noodlottige expeditie van kapitein Scott in 1912 naar de Zuidpool vertellen hun levensverhaal. In vijf monologen - op iedere verjaardag één - wordt geleidelijk de vernislaag van deze heldenreis weggeschraapt en komen ieders motieven om aan de expeditie deel te nemen naar boven. Tevens wordt duidelijk dat de zwakheden in Scotts karakter en de gebrekkige organisatie van de reis tot de dood van de vijf expeditieleden leidden.
0
geplaatst: 27 juli 2009, 22:22 uur
Zo'n groot schrijfster en dan nog geen berichten op BoekMeter. Dat kan natuurlijk niet he.
The Birthday Boys was mijn eerste kennismaking met de oerbritse Beryl Bainbridge. Bainbridge zit een beetje in de hoek van Barnes en McEwan: psychologische drama's met een beetje humor, plenty research en plenty intelligentie. Boeken met een alledaagse diepgang, waar geen complete filosofieen uit de grond worden gestampt maar de alledaagse wereld en de alledaagse mens worden beschouwd en becommentarieerd. En dat allemaal onder de oppervlakte van een stevig verhaal.
The Birthday Boys gaat over de laatste reis van Scott. Vijf portretten van mannen die hun dood tegemoet gaan in de kou van de Zuidpool. Hun verhalen vertellen niet alleen iets over hun persoonlijke geschiedenis maar volgen de chronologie van de expeditie. Waar nummer drie sterft neemt nummer vier het over.
Het boek moet het deels hebben van zeer beeldende passages (zo beeldend dat je er af en toe de rillingen van krijgt), deels van de precieze portrettering van de mannen en deels van de geslaagde poging om deze helden en hun daden terug te brengen tot menselijke proporties. Kameraadschap, mwah, heldendaden, mwah, grootse persoonlijkheden, mwah.
Dit boek heeft trouwens iets gemeen met Marquez' Kroniek van een aangekondigde dood. Ook in The Birthday Boys weet je precies hoe het gaat eindigen, maar ook hier doet dat niets af aan de spanning. Het geeft het boek bovendien een tragiek die het niet zou hebben als je de uitkomst niet zou weten. Nu wordt iedere stap in het poolijs een zinloze stap, een stap dichter naar het einde, dichter naar de dood. Een dood die ze zo makkelijk hadden kunnen voorkomen, die tragische Birthday Boys.
The Birthday Boys was mijn eerste kennismaking met de oerbritse Beryl Bainbridge. Bainbridge zit een beetje in de hoek van Barnes en McEwan: psychologische drama's met een beetje humor, plenty research en plenty intelligentie. Boeken met een alledaagse diepgang, waar geen complete filosofieen uit de grond worden gestampt maar de alledaagse wereld en de alledaagse mens worden beschouwd en becommentarieerd. En dat allemaal onder de oppervlakte van een stevig verhaal.
The Birthday Boys gaat over de laatste reis van Scott. Vijf portretten van mannen die hun dood tegemoet gaan in de kou van de Zuidpool. Hun verhalen vertellen niet alleen iets over hun persoonlijke geschiedenis maar volgen de chronologie van de expeditie. Waar nummer drie sterft neemt nummer vier het over.
Het boek moet het deels hebben van zeer beeldende passages (zo beeldend dat je er af en toe de rillingen van krijgt), deels van de precieze portrettering van de mannen en deels van de geslaagde poging om deze helden en hun daden terug te brengen tot menselijke proporties. Kameraadschap, mwah, heldendaden, mwah, grootse persoonlijkheden, mwah.
Dit boek heeft trouwens iets gemeen met Marquez' Kroniek van een aangekondigde dood. Ook in The Birthday Boys weet je precies hoe het gaat eindigen, maar ook hier doet dat niets af aan de spanning. Het geeft het boek bovendien een tragiek die het niet zou hebben als je de uitkomst niet zou weten. Nu wordt iedere stap in het poolijs een zinloze stap, een stap dichter naar het einde, dichter naar de dood. Een dood die ze zo makkelijk hadden kunnen voorkomen, die tragische Birthday Boys.
* denotes required fields.
* denotes required fields.