True Grit - Charles Portis (1968)

Mooie kijk op het Wilde Westen en zijn bijna mythische status als de tijd van nobele helden en verschrikkelijke schurken. Charles Portis weet de boel echter kundig door elkaar te husselen en zodoende de wereld een stuk realistischer te maken. Zowel de helden als de schurken zijn maar mensen in hun doen en laten. De hoofdpersoon Mattie Ross is heerlijk als de jonge doorzetter die menige volwassene het nakijken geeft. Het is wel jammer hoe de roman afloopt voordat hij eenmaal begonnen lijkt te zijn. Met zijn schamele 215 pagina's wilde het voor mij niet meeslepend worden.

Leuk boek om zo tussendoor eens te lezen. De schrijver slaagt er goed in een mooie sfeer neer te zetten, waardoor je, hoewel het in feite niet eens heel spannend is, in het verhaal wordt meegezogen. Een heel aangenaam tussendoortje tijdens de winderige avonden van deze februari maand

Objectief een boek lezen waarvan je de verfilming(en) hebt gezien is een onmogelijke opgave. Hoe dichter de verfilming bij het verhaal van het boek blijft, des te moeilijker het is voor de volle honderd procent van dat boek te genieten. Met name karakterbeschrijvingen met betrekking tot het uiterlijk zijn waardeloos na het zien van een verfilming, of in de film nu aan de aangehaalde kenmerken wordt voldaan of niet. Bij alles was Matties reispartners ondernamen zag ik voortdurend de gedaantes van onder anderen een Duke, een Dude en een Rhinestone Cowboy voor me (en een dubbelganger van Bruce Dern trouwens, als vervanger van Tom Chaney, al zegt dat vooral veel over mijn slechte geheugen (hoewel ook zeker over de welverdiende roemruchte status van de betreffende acteur), maar dat terzijde).

Dat het een lezenswaardig boek is, staat voor mij echter, ondanks de genoemde bemoeilijkingen, buiten kijf. Vooral de schrijfwijze is bewonderenswaardig: de geschreven zinnen zijn 'to the point' en bijzonder betekenisvol voor hun lengte. Er staat geen woord te veel en vanzelfsprekendheden worden zelden benoemd, waardoor je als lezer bijvoorbeeld weinig leest dat al een tijdje op een bepaalde manier in de lijn der verwachting lag of overbodig is. Mooi ook hoe de vertellende hoofdpersoon met gepaste trots en met een gerechtvaardigde zelfverzekerdheid terugkijkt op de gebeurtenissen die ze beschrijft, zonder overdreven zelfvoldaan over te komen en met het besef dat haar jeugdigheid geen onbelangrijke rol heeft gespeeld. Het gekozen oogpunt en de schrijfstijl vormen de belangrijke basis van het boek, dat zeldzaam toegankelijk is en behoorlijk lekker wegleest.