Lucca - Jens Christian Grøndahl (1998)

Misschien is Lucca wel het meest complete boek van Grondahl. Het is in ieder geval zijn dikste. Door twee hoofdpersonen te introduceren, een man en een vrouw, wordt nog dieper ingegaan op de bekende thematiek: relaties. De Deen legt vooral nadruk op de toevalligheid van gevoelens en op de rol van fysieke aantrekkingskracht hierin. Ondertussen voert hij zijn personages langs de vreemdste liefdestaferelen. Retrospectief bemerk je eigenlijk pas hoe bijzonder de meeste ontmoetingen in Lucca zijn, terwijl het geheel toch levensecht overkomt.
Ook in dit boek wordt dit alles weer bijzonder stijlvol beschreven. Het motief van de dansende zigeuner-vrouw op een sigarettenpakje bijvoorbeeld. Of de prachtige beeldspraak waarin zowel een radio als de muziek die het ding voortbrengt in een onstelpbare vloed van woorden wordt vergeleken met een schip op volle zee.
Na Stilte in Oktober vind ik dit het beste werk van Jens Christian Grondahl. Hele ruime 4*.

Sluit ik me bij aan. Het was weer een mooi compleet verhaal wat Grøndahl vertelde, alleen ervoer ik net iets minder spanning dan in Stilte in Oktober. Het verhaal had soms wat kabbelende neiginkjes. De epiloog was daarentegen wel weer heel erg mooi. Net als eRCee een dikke 4.