1953 - Rik Launspach (2009)

Het boek geeft in romanvorm een goed beeld van
deze zeer dramatische gebeurtenis in onze vaderlandse geschiedenis. Ben nu benieuwd naar de film "De Storm".

Het is een vlot lezend en spannend boek.
Het verhaal is heerlijk verteld en leest lekker weg en je kan je helemaal inleven in de hoofdpersoon.
Zeker een aanrader.

Het is een goed boek.
Zeer uitgebreid, waardoor inleven automatisch gebeurd.
Voor een eerste roman is het echt goed!
Als je dit echt een goed boek vind zou ik je afraden de film te kijken, die is echt teleurstellend, en het tegenovergestelde van dit boek

Fragmenten van de film spraken me niet aan. Vanmiddag in de boekenwinkel las ik deze openingszinnen:

Toen God de wereld schiep, vergat Hij Zeeland. Hij maakte de continenten, de oceanen, de oerwouden en de poolkappen, maar aan Zeeland kwam hij niet toe. Toen ze vijf was had ze het voor het eerst gehoord. Van verbazing had ze een halve minuut haar adem ingehouden, want ze was geboren in Zeeland.

Alleen daarom al reden om 1953 te kopen.

Vind je? Ik vind het niet echt lekker lopende zinnen. De film was overigens niet best. En moet daar niet een linkje van richting MoMe? Dat doet Neo toch?

En toch pakken ze me meer dan die filmfragmenten ....
Geen idee of er een linkje moet naar MoMe.

Had totaal geen verwachtingen bij het boek (film ook niet gezien). Stond een tijdlang al in de kast en had niet echt de behoefte om hem te lezen. Toch gedaan, en ben zeer positief verrast. Je wordt meegetrokken in een spannend meeslepend drama dat je tot het einde in zijn greep houdt. Echter had ik van het einde meer verwacht. Deze was een beetje kort door de bocht, maar toch onverwacht.

1953 is het goed geschreven debuut van Rik Launspach met wat kleine onjuistheden waar deze kniesoor even bij bleef hangen. In het begin van het boek beschrijft RL hoe hoofdpersoon Julia op haar achttiende verjaardag officieel haar eigen keuzes kon bepalen. Ik neem aan dat RL hiermee meerderjarige leeftijd bedoelt, maar tot 1986 lag de grens op 21 jaar. Daarbij wordt in het boek het Sint Franscicus ziekenhuis in Rotterdam genoemd, waarbij Julia met de tweede hoofdpersoon
(B)rutus door draaideuren het ziekenhuis verlaat en op de Kleiweg staat. In 1953 echter stond het SF ziekenhuis nog aan de Schiekade, een oud monumentaal door nonnen bestierd gebouw. Het ziekenhuis aan de Kleiweg werd pas in 1975 geopend.
Dan wat smaakgevoelige opmerkingen: RL maakt naar mijn mening regelmatig onnodige vergelijkingen met bv een houtgravure, schildering van Ruysdael of zelfs Marianne uit de Franse Revolutie (en: het enige wat ontbrak was een wapperende vlag boven haar hoofd); vermoedelijk om beelden kracht bij te zetten. Dat dit m.i. overbodig is omdat de beelden treffend voor zichzelf spreken mag gezien worden als compliment.
Door het Dankwoord wordt duidelijk dat RL met deze roman de historische gebeurtenissen rond de watersnoodramp toegankelijk wilde maken voor een nieuwe generatie. Daar is hij zonder meer in geslaagd. Ik ga moeiteloos mee met de gebeurtenissen in 1953, zie de eerder genoemde treffende beelden, realiseer me dat niet alleen verdrinking realiteit was maar ook sterven door onderkoeling. De opgevoerde personages zijn allen geloofwaardig, van de op Johan van Veen waterstaatkundig ingenieur geïnspireerde Joost van Ven tot een psychotische en godsdienstwaanzinnige pas bevallen Regina. Dat juist de laatste een belangrijke rol speelt in het verhaal maakt het verhaal ook spannend. Aan de ene kant is het slot onbevredigend, aan de andere kant ook aannemelijk. Iets dergelijks had kunnen gebeuren.
Waarbij RL mooi beschrijft hoe Julia daarmee uiteindelijk omgaat en berust.

4*