Galatea 2.2 - Richard Powers (1995)
Engels
Sciencefiction / Ideeënliteratuur
336 pagina's
Eerste druk: Farrar Straus & Giroux,
New York (Verenigde Staten)
Na enige jaren in het buitenland verbleven te hebben, keert Richard Powers terug naar Amerika, en accepteert daar de positie van interne humanist in het enorme en prestigieuze Center for the Study of Advanced Sciences. Daar ontmoet hij Philip Lentz, een uitgesproken neuroloog die de bedoeling heeft een model van het menselijk brein te maken met behulp van door computers gemaakte neurale netwerken. Beiden storten zich op het ambitieuze project, en onderwijzen het Engelse literatuur, zodat het een moeilijk examen kan doorstaan. Naar mate hun experiment vordert, absorbeert hun geesteskind meer en meer informatie, en wordt geleidelijk aan steeds wereldser. Al gauw wil het zijn naam weten, geslacht, ras en reden van bestaan. Ondertussen ontspringt er, gedurende de literaire cursus, in Powers een parallel ontwaken, en hij begint zijn gekozen professie te overwegen, evenals zijn lange en falende relatie met een voormalige pupil, en zijn obsessie met de meester-kandidaat die het op moet nemen tegen zijn cybernetische pupil.
Powers werpt zich dit keer op het connectionisme en artificiële intelligentie. Soms wordt dit iets te technisch, maar het blijft gelukkig binnen de perken. Dit gegeven is interessant en boeit voldoende (mede dankzij het kleurrijke personage Lentz), maar de mooiste delen van het boek zijn toch die over C. en A. Enkele mooie, rake en ontroerende passages en beschrijvingen heffen dit boek boven de middelmaat uit.
De titel is trouwens een verwijzing naar de mythe van Pygmalion: een beeldhouwer die verliefd wordt op zijn beeld (Galatea), en die zo hevig bidt tot Aphrodite dat zij uiteindelijk zijn beeld tot leven wekt.