Het Diner - Herman Koch (2009)

Leest heel prettig maar echt lang is het me niet bijgebleven.

Een zeer prettig leesbaar boek.
Het verhaal zit goed in elkaar. Spannend en vol onverwachte wendingen.
Over de absurde naar ziekelijkheid neigende liefde voor het eigen kind.

Het verhaal is simpel: de hoofdpersonen blijken aan het eind anders in elkaar te zitten dan in het begin gesuggereerd.. Dit alles gelardeerd met geweld. Onderhoudend, maar ook vergetelijk.

Die vergelijking die je maakt over het doodstrafwerkstuk en de abortus vind ik mooi gevonden. Ik had me het nog niet zo gerealiseerd maar je slaat natuurlijk de spijker op z'n kop. Want misschien zijn Michel en Paul volgens hun eigen stelling wel misdadigers waar al eerder iets aan had moeten worden gedaan.

Niet mijn smaak. Met enige tegenzin uitgelezen.

Dit boek heeft een thrillerachtige opzet en een goede spanningsboog. De morele dilemma's zetten zeker aan tot nadenken maar zijn mi wat mager uitgewerkt. De opbouw van 'het diner' vond ik zeer origineel en de beschreven hypocriete 'schone schijn' in toprestaurants geweldig grappig weergegeven. Toch wel genoten van dit boek.

Het boek geeft een serie van aparte gevoelens. Van herkenbaar naar wqalgelijk naar begripvol en je wordt er toch a.h.w. ingezogen.
Het wekt op amusante wijze de nieuwsgierigheid op.
Het verwarrende einde geeft me wel een "raar end-gevoel".
Toch graag gelezen.

Wat ik erg leuk vond aan dit boek is dat je erin stapt met vrij veel sympathie voor de hoofdpersoon. Het zijn Serge en de anderen (waaronder bv. die rector) die de vreemden zijn. Die raar doen. Afwijken.
Als het verhaal zich ontwikkelt kom je echter tot de conclusie dat die hoofdpersoon helemaal niet de jofele droge kerel is, waarmee je gerust zo nu en dan een biertje zou willen pakken. Het is een panische, licht psychopatische misantroop. Daar zit wat mij betreft het meesterschap van deze roman. Daarnaast leest het boek natuurlijk als een trein, is het enorm grappig (altijd fijn als je door een boek hardop moet lachen) en ook nog spannend.
Het verwijt dat door sommigen hier wordt gemaakt, dat niet naar de ethische kant wordt gekeken, onderschrijf ik daarom ook niet. De slimme ontwikkeling in de personages, de knappe dialogen: zij vormen de spil van dit o zo leuke boek.

Het ethische dillema vind ik veel te minimaal aan de orde komen en ik blijf met teveel vragen zitten. Het leest idd lekker weg maar dat maakt het boek natuurlijk nog niet top!

Weet iemand wat de betekenis is van het motto van dit boek?

Nice Guy Eddy : “C’mon throw in a buck”
Mr.Pink :”Uh-huh. I don’t tip”
Nice guy Eddy: “Whatdaya mean, you don’t tip?
Mr. Pink: I don’t believe in it.

Dit is een dialoog uit de beginscéne van 'Reservoir Dogs', een film van Quentin Tarantino.

Reservoir Dogs

.

Ja dit wist ik, maar ik wil graag weten wat de achterliggende gedachte is van dit motto in verband met het boek...

wellicht dat de belangrijkste personen in het boek niet geloven in het helpen van onbekende mensen op basis van een vastgelegde moraal, als het hunzelf niet ten bate komt, dit natuurlijk met het overduidelijke feit dat we met de setting van een diner te maken hebben (waarbij de tip als vanzelfsprekend wordt beschouwd).

Nou ja, wat moet ik nu hiermee?

Begrijp me niet verkeerd. Het is best een leuk boek. Koch schrijft aardig met hier en daar eens een leuke kwinkslag. De eerste honderd pagina's heb ik zelfs in een razendsnel tempo verslonden om te weten waarom dat diner nu plaatsvindt. Wanneer dat eenmaal bekend is, valt het boek gestaag verder neer om te eindigen met een vrij ridicule afloop. De grootste vraag na het lezen van dit boek blijft echter waarom Nederland (& Vlaanderen) hier zo massaal voor vallen? Wat maakt dit boek nou zo populair?

Koch was voorheen geen bestsellerauteur en had dus nog niet de literaire achterban waarvan hij nu kan profiteren met de verkoop van "Zomerhuis met Zwembad". Is het dan dat thema dat bij de bevolking aanslaat: Wat zou een ouder doen om zijn kind te beschermen? Misschien moet ik dan zelf al kinderen hebben om ten volle te genieten van het boek. Toch ga ik wat dit punt betreft akkoord met Arnold Heumakers' kritiek in DWDD: Dat de verteller een lichte psychotische afwijking heeft, maakt hem afstandelijker. Je kan je er moeilijker als ouder mee identificeren. Zo wordt het hele thema eigenlijk een ver-van-je-bed-show.

Ik eindig met 3*.

Hier ben ik het dus helemaal mee eens. Wat een irritant, zelfgenoegzaam figuur. Om de zoveel pagina's weer van die zogenaamde gevatte vergelijkingen. Het dieptepunt was toch wel zijn gezeur over zelfgenoegzame urinestralen. Als er iemand is die het verdient om in de fik te worden gestoken dan is het Paul Lohman wel.

God, wat is dit een matig boek zeg. Pagina's lang ouwehoeren over het eten, quasi lollige teksten er doorheen. Het hoofdpersonage is ook nog eens een zeurkous. zeer matig geschreven bovendien, en boordevol cliché's.

Ongelofelijk dat dit soort boeken bestsellers kunnen worden.

Dit boek heeft mijns inziens zijn momenten, met name de beschrijving van de interactie tussen de vier dinergangers vond ik goed beschreven. Het plot vond ik daarentegen volkomen ruk, te ongeloofwaardig voor woorden...

Een boek dat je snel uit hebt. Goede dialogen, knappe en heldere beschrijvingen en ook de enscenering vind ik origineel. Bijzonder vind ik dat de ik-persoon, waarmee je je als lezer snel identificeert - zelfs zo snel dat je bepaalde argessieve gedachten (niet de daden!) kan billijken - zich heel geleidelijk aan ontwikkelt tot een monsterachtig karakter.
Vind het plot juist wel goed; alles overhebben voor je kind, wat hij ook op zijn kerfstok heeft. En dat de appel bepaald niet ver van de boom valt.
Zwakker vind ik de gedachte dat de ik-persoon aan een ziekte zou leiden, die zijn gedragingen zou verklaren. Ik vind de 'ziekte' een stuk minder 'beangstigend' dan een ongecontroleerde en desastreuze geest, waartegen geen kruid gewassen is.De medicijnen overigens worden hem voorgeschreven door een psycholoog. Dat deugt natuurlijk niet - daar heb je toch echt een heuse psychiater voor nodig.
Toch een boek dat weer eens laat zien dat beschaving een heel dun laagje is - onder de juiste omstandigheden blijft er niets van over. Bij niemand.

Lijkt me eerder een thema of een motief dan een plot.

Zeker, maar daarnaast is het de clou van het boek.

In zijn soort uitstekend: een vlot verteld, meeslepend verhaal, waarin op het einde blijkt dat niets is wat het lijkt. De satire in de eerste hoofdstukken over de gastronomische restaurants en over de Hollanders in Frankrijk is moorddadig grappig. Het verhaal zelf is niet zo heel waarschijnlijk, maar als trein- of vliegtuiglectuur zeer aan te raden!

Het heeft niet gewerkt voor mij en dat heeft vooral te maken met het gebrek aan geloofwaardigheid. Op zich begint het wel leuk, maar na pakweg 200 bladzijden had ik zoiets van "yeah right" en dan denk je van komaaaaaan, verpest het nu niet. Wel dus.

Leest inderdaad wel lekker weg.

Daarentegen niet geweldig goed geschreven, met vaak ongeloofwaardige dialogen.

Ergerlijk vond ik het weglaten van bepaalde namen (ziekte van Claire,
scholengemeenschap); waarom???

3*

Het onderwerp van 'Het diner' kan alvast niet stuk en is een erg interessant thema om een discussie over te houden nl. in hoe verre een ouder kan gaan om zijn kind te beschermen en waar de grens ligt bij deze bescherming. Niets in onze moderne tijden is zo heilig als het kind, dat een soort godenstatus heeft verworven. De auteur heeft hier alleszins een fantastisch uitgangspunt om een goed verhaal uit zijn mouw te schudden. Toch slaagt hij daar niet helemaal in.

Het verhaal lijkt op het eerste zicht niet bijster speciaal (twee koppels die uit eten gaan), maar naarmate de auteur meer en meer onthullingen naar voren brengt omtrent de reden waarom de twee koppels dineren en wat datgene is waar ze zo dringend over moeten spreken, raak je als lezer snel verstrikt in deze intrige en na een relatief 'saai' begin, ontpopt de roman zich tot dat wat men wel eens een 'pageturner' noemt.

Toch deed het hele verhaal af en toe wat geforceerd aan. Plotseling spit de auteur in het verleden van het hoofdpersonage en komt er een hele 'blabla' rond de een of andere erfelijkheidsstoornis... Ook de ontknoping was wat teleurstellend in die zin dat die heel erg overdreven was en toch nogal ongeloofwaardig.

Het verhaal is in een gemakkelijke stijl geschreven, waardoor het dan ook niet verwonderlijk is dat je dit boek in twee uren met gemak kunt uitlezen.

Alle postieve en negatieve kritieken tegen elkaar afgewogen: 3,0*

Wat een vervelend boek, ik vind de schrijfstijl niet om aan te lezen.

Eindelijk begonnen in Het Diner. Mijn verwachtingen waren niet zo heel hoog, al leek het me wel een aardig boekje zo voor in de vakantie.
Voorlopig valt het niet mee. De dialogen zijn vaak tenenkrommend en het geheel staat vol met overbodige informatie waarin elke vorm van subtiliteit ontbreekt dat het nogal vermoeiend lezen is.
Gelukkig is het niet zo dik dus het definitieve oordeel zal snel volgen.

Nou, het tweede gedeelte is aanmerkelijk beter dan het begin. Grappig boekje maar matig geschreven.

Ik lijk wel de enige te zijn die het begin van het boek het beste deel vond. Ik vond dat het geweldig begon, in het restaurant, maar zodra het een beetje in een "thriller" verandert en het thema wordt geïllustreerd met flashbacks en zo, vond ik het al een stuk minder. Het leest in ieder geval vlot weg, en er zitten best wel leuke stukken tussen. Ik ben dan ook wel fan van boeken en passages waarin relatief weinig gebeurt, dus het kan volledig aan mij liggen. Redelijk goed boek, all in all.

Het Diner voldoet volledig aan de drie eenheden die een tragedie volgens Aristoteles moet bevatten: eenheid van tijd, plaats en handeling. Was een bijzondere factor om op te letten tijdens het lezen van dit aardige boek.

’It’s the morality of the review that’s really sickening.’.......
Inderdaad: Hoe enggeestig toch !


NY Times maakt gehakt van Het Diner van Herman Koch :: nrc.nl