menu

La Solitudine dei Numeri Primi - Paolo Giordano (2008)

Alternatieve titel: De Eenzaamheid van de Priemgetallen

mijn stem
3,53 (228)
228 stemmen

Italiaans
Psychologisch / Romantiek

318 pagina's
Eerste druk: Arnoldo Mondadori, Milaan (Italië)

De zevenjarige Alice moet van haar vader elke dag naar skiles. Op een mistige ochtend zondert zij zich af van haar skiklasje, komt ten val en ondervindt daar de rest van haar leven de gevolgen van. Mattia is hyperintelligent en schaamt zich voor zijn zwakbegaafde tweelingzusje Michela. Als de tweeling op weg is naar een verjaardagspartijtje laat Mattia Michela achter op een bank in het park met de opdracht dat ze daar op hem moet wachten. Als hij terugkomt is zijn zusje verdwenen. Op de middelbare school kruisen de levens van Alice en Mattia elkaar en er ontstaat een uitzonderlijke vriendschap. Ze voelen zich vanaf de dag van hun ontmoeting verbonden, maar merken al snel hoe moeilijk het is om wezenlijk contact met elkaar te krijgen.

zoeken in:
avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
@ Laarmans en Laundromat:
Watb heb je nu gestemd?

avatar van kjellee
2,5
Ik had hoge verwachtingen door de vele positieve reacties maar die werden niet waargemaakt. Het is een nogal deprimerend verhaal. Er zitten wel mooie elementen in maar het einde vond ik ook nogal teleurstellend. Op de kaft staat zoiets als: Wanneer je slechts 1 boek per jaar leest, lees dan dit boek. Maar volgens mij zijn er veel mooiere boeken zoals duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini ..

avatar van kjellee
2,5
Serpico schreef:
Redelijk boek.

Het is gewoon mijn stijl niet. Het is geschreven alsof het een film is, was een van mijn eerste gedachten. Maak er dan ook gewoon een film van. Ik ben pas 16, en misschien is dat de reden voor mijn gebrekkige enthousiasme voor dit boek. Ik werd nogal gek van de onophoudelijke depressiviteit van beide hoofdpersonages. Ze zijn werkelijk waar HUN HELE FAKKING LEVEN LANG depressief. Ik kreeg soms zoiets van, jezus, zing een liedje, doe vrolijk, zoek een leven.

Het bijzondere was dus wel dat ik door bleef lezen. Want het boek blijft interessant. Vanaf de eerste pagina. Je wilt graag weten hoe het verder gaat. Maar dat is ook wel het enige. Ik werd niet echt warm of koud van het boek. Het was alsof ik gedachten en levensontwikkelingen las die ik helemaal niet wilde kennen. Of misschien was het gewoon mijn eigen humeur dat ik er geen zin in had. Al met al eindigt het boek weinig speciaal, eigenlijk op een vrij tenenkrommend niet-voorspelbare en daarom toch weer wel-voorspelbare literair hoogstaande open half-onbevredigende wereldmanier die het boek vast al die prijzen die op de omslag worden aangekondigd heeft opgeleverd. Ochja. Ik ben meer van de boeken waarin rustig wordt beschreven waar we ons bevinden, wat de situatie is en vervolgens de handelingen die er plaatsvinden. Dat is hier niet het geval. Nee, in dit 'soort' boeken lees je slechts de handelingen, en moet je je daardoor gaandeweg een beeld van alle omstandigheden vormen. Hierdoor leest het vlotter weg, wat ik niet altijd een voordeel vond, maar krijg je minder binding met de hoofdpersonages.

Maar veel volwassenen geilen erop, geloof ik. En ik wil echt niet respectloos klinken. Ik vind het gewoon een boek dat je snel vergeten bent en wat weinig toevoegt aan je leven. Zomaar een situatieschets van 2 begrijpbare, maar enigszins vermoeiende mensen die het vermogen om blij te zijn wel héél duidelijk in hun kinderjaren verloren zijn.

2*


Ik ben volledig van dezelfde mening, misschien is het inderdaad een boek dat meer voor volwassenen is want mij heeft het ook niet echt geboeid.

avatar van Mahto
0,5
Ik vind het boek compleet overrated. Het onderwerp sprak me heel erg aan omdat ik bekend ben met de problemen van de hoofdpersonages, maar ik vond het boek verschrikkelijk onrealistisch. En het einde vond ik al helemaal niets.

ik geef het nog een half puntje omdat de auteur met originele ideeën uit de hoek komt, maar de uitwerking van het boek valt dik tegen.

avatar van Donna Tartt
3,0
Het begin van het boek vind ik erg pakkend. Mooie opbouw maar later kon het mij weinig boeien. Langdradig verhaal. Begrijp echt niet wat aan dit boek zo bijzonder is. Zo geweldig indrukwekkend vond ik het niet. Raar, want de recensies van allemaal lovend. "Not my cup of tea".

-3-

avatar van thomzi50
3,0
Tja, wat moet je hier nou van zeggen? Zoals al opgemerkt lijkt het haast alsof Giordano al dacht aan de verfilming toen hij dit schreef: de scènes zijn heel filmisch opgezet en lijken voornamelijk puur geconstrueerd om sentiment te bewerkstellingen; gooi er een paar jeugdtrauma's bij en je hebt bovendien meteen 'emotioneel geblokkeerde' hoofdpersonages waar verder niet aan gesleuteld hoeft te worden. Dat was mijn voornaamste probleem bij dit boek: hij leek nergens aan de personages te hebben gesleuteld; er zit niets echt slims, origineels achter, het kabbelt allemaal nogal voorspelbaar voort, en enige sympathie krijg ik ook niet voor ze. Vooral Alice vond ik in het midden van het boek tamelijk irritant.
Aan de andere kant: wel constant geboeid gelezen, soepel geschreven en af en toe een rake vergelijking (alhoewel er wel echt te veel vergelijkingen) in stonden. Slecht werd het dus ook niet, maar waarom dit nu zo'n groot succes is, is me onduidelijk. 3*

avatar van prometida
3,0
Ja, ik ben wel van dezelfde mening als Serpico.
Wel vind ik het knap hoe hij het begrip eenzaamheid bij twee personages heeft uitgebeeld, heeft beschreven. Maar ik vond het verhaal lusteloos, droog. Ik weet het niet, ik kan het niet goed uitleggen, maar er zat geen spanning in, geen blijheid niets. Het is niet dat ik er zelf depressief van werd, maar het boek deed het hem niet voor mij. Het einde vind ik niet bevredigend.

2,0
Ik kan maar niet begrijpen wat iedereen hier zo geweldig aan vindt. Ik kon helemaal niet meeleven met de personages. Vond ze nogal aanstellerig en 'plat'. Het boek mist humor en relativering.

Het leest wel als een trein, gelukkig maar, kan je snel aan iets beters beginnen.

avatar van Grovonion2
Ik heb dit boek nog altijd niet kunnen lezen, geen tijd om naar de bieb te gaan en in de winkel nog steeds tegen volle prijs (en ik geef zelden 20 euro uit aan een boek).
De laatste tijd lees ik hier wat kritische stemmen maar wil toch nog graag mijn eigen mening vormen over dit populaire boek.

Vlas
Er ligt al een tijdje een mid-price editie (€12.50) in de winkel hoor

avatar van Zelva
3,0
Wel aardig, maar mist een pointe en daardoor blijf je uiteindelijk onbevredigd achter.

3,0
timbo_ schreef:


Dit kan trouwens ook een bijzonder mooie film opleveren

Of hij bijzonder mooi wordt valt nog te bezien, maar La solitudine dei numeri primi is inmiddels verfilmd. Volgens IMDB zit hij nu in de postproductiefase en beleeft hij op 17 september zijn Italiaanse premiere. De film is dan ook een Italiaanse aangelegenheid. Twee puntjes die tot optimisme stemmen: regisseur Saverio Constanzo maakte in 2004 het behoorlijk sterke Private en actrice Alba Rohrwacher is een pittige dame die eerder sterk acteerde in Giorne e nuvole en (iets minder) Il papa di Giovanna.

Ben benieuwd.

avatar van Remco
4,0
Las dit boek al een tijd geleden maar had blijkbaar nog geen commentaar gepost..

La solitudine dei numeri primi, alleen de titel is al prachtig, is een schitterende debuutroman van Giordano. Ik heb genoten van de wijze waarop de karakters door de schrijver worden neergezet. De eenzaamheid van deze twee jonge mensen vond ik erg knap en uiterst subtiel neergezet. Inmiddels al aan meerdere personen uitgeleend en tot nu toe tot volle tevredenheid van de ontvangende partij.

Hoewel het boek niet in mijn top 10 voorkomt denk ik toch dat dit een tijdloos werk is.... over 50 jaar is dit nog steeds een mooi en ontroerend verhaal. Chapeau voor Giordano, ik ben nieuwsgierig naar meer van zijn hand

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Remco schreef:
ik ben nieuwsgierig naar meer van zijn hand


waar blijft dat ...

3,5
Als ik nadenk over dit boek, moet ik toch vooral blijven denken aan:

Serpico schreef:
Ik kreeg soms zoiets van, jezus, zing een liedje, doe vrolijk, zoek een leven.


Gechargeerd, maar waar. Zeker hoe het verhaal zich ontwikkelde sprak me niet aan. Dat je leven getekend wordt door een slechte jeugd, betekent toch niet dat er niets meer aan te beginnen is? Een melodramatisch happy end had zeker ook in de lijn van het verhaal gepast. Vreemd dat vooral deze gedachte is blijven hangen bij mij, aangezien ik meestal wel van depressieve boeken houd.

avatar van lebowski
3,5
Witt schreef:
Dat je leven getekend wordt door een slechte jeugd, betekent toch niet dat er niets meer aan te beginnen is?


Dat wordt toch helemaal niet gezegd?
Alleen geldt het voor Alice en Mattia wel en daar gaat dit verhaal over.

avatar van Grovonion2
Volgens mij recentelijk voor het eerst te koop aan een redelijke prijs (12.95), wel met een andere cover dan bovenstaande.

avatar van Remco
4,0
Witt schreef:
Dat je leven getekend wordt door een slechte jeugd, betekent toch niet dat er niets meer aan te beginnen is?



Het is juist zo mooi beschreven.... de druk waarmee Alice tot skien wordt gedwongen. Diezelfde dwang naar Mattia om zich te allen tijden op te offeren voor zijn zusje..... en dan het beslissende moment waarop zij zich beiden heel even vrijkopen Alice besluit alleen naar beneden te skien en mattia laat zijn zusje alleen in het parkdie uiteindelijk bepalend zal zijn welk trauma ze beiden oplopen.

Het raakt mij! Ik vind het invoelbaar hoe getekend je daardoor wordt..... en ik vind het juist zo interessant hoe dit bij deze persoonlijkheden zorgt voor de sluier die die over hen werpt.... Had het verhaal een stuk minder interessant gevonden als Alice alsnog de knapste en meest begeerlijke van de klas was geworden en bv cheerleader!

Juist door deze karakters is dit een verhaal om nog even over na te denken.... het verschil tussen de snack tussendoor en de maaltijd met ster!

avatar van Muuske
2,0
Had hoge verwachtingen maar werd echt teleurgesteld.

2,0
Eens met Muuske. Tenenkrommend vergezochte vergelijkingen en een spanningsboog die op driekwart wel uit is. Sporadisch een interessante, goed geschreven scene. Het gros komt echter nogal pretentieus over. Fikse tegenvaller.

avatar van John Frusciante
3,0
Ik had vrij hoge verwachtingen van dit boek, mede door de lovende kritieken in de media en hier op Boekmeter. Ik ben helaas wat teleurgesteld. Tijdens de eerste honderd pagina’s dacht ik; ‘Het zal toch geen standaard tienerverhaaltje worden?’. Maar dat werd het gelukkig niet. De hoofdpersonages komen vrij mat over en ik kreeg eigenlijk geen enkele sympathiek voor hen, hoewel dat volgens mij wel de bedoeling moet zijn. Ik vond vooral Alice een erg egoïstisch en zeikerig personage. Mattia vond ik wat sympathieker, maar wel erg in zichzelf gekeerd, dit is natuurlijk ook logisch door een trauma uit zijn verleden.

Ik vond de eerste twee hoofdstukken veruit het interessantst. Deze hoofdstukken beschrijven de trauma's die Mattia en Alice in hun jeugd hebben opgelopen. Dit is het enige stuk, én het deel op school, waar ik echt sympathie voor Alice krijg. Het was wel erg vervelend dat er steeds wordt gezeurd over hoe eenzaam de hoofdpersonages wel niet zijn. Maar die eenzaamheid lijkt mij vrij logisch als je niemand binnen je omgeving vertrouwt en geen relatie met hen wilt aangaan. Ik stoorde mij ook aan het gevoel alsof er echt helemaal niets moois is aan het leven is. Maar door de fijne schrijfstijl en de soms rake vergelijkingen toch een voldoende.

3,0
Inmiddels de film gezien. Die beviel me toch een stukje beter dan het boek. Nog altijd blijven er veel vragen open (kan iemand een volstrekte autist worden na een trauma? zijn er in Italie geen psychologen die kinderen begeleiden na een trauma?) maar ik vond de psychologische ontwikkeling net iets overtuigender. Maar wat belangrijker is: Mattia en Alice zijn in de film geen tragische helden maar mensen van vlees en bloed. Om dit te bereiken heeft de scenarist de zwakke stukken uit het boek veranderd (zo neemt Alice geen wraak op Viola en is de actie van Mattia om zijn zusje achter te laten een veel bewustere) en besteedt hij meer aandacht aan de jonge Mattia en Alice. Ook filmisch en qua acteerwerk erg sterk!

avatar van JeffreyvdK
2,5
Het boek is mooi geschreven, maar het is inderdaad alleen maar droef en somberheid. In mijn hoofd speelde dit boek zich constant af in de regen, waarmee ik wil zeggen dat er geen enkel stukje hoop naar boven komt, door heel het boek heen.

Toch blijf je inderdaad lezen, op reis naar het eind van het boek. Je wilt graag weten hoe het afloopt. Het boek lag een tijd lang op 'stand-by' met een boekenlegger erin. Toen was ik het 'zat' en heb ik in één middag de laatste honderdvijftig pagina's ervan uitgelezen. Mijn punt is: het boek trok me niet echt aan. Het was een opgave om het boek open te slaan, en dat moet de bedoeling niet zijn. Ik houd juist meestal van trieste verhalen. Na dit boek ben ik daarom ook op zoek gegaan naar meer dan alleen droevige boeken. Ik ben al dat sentiment nu wel eventjes zat. Na dit boek heb je ook wel zoiets van: 'tijd voor wat luchtigers'.

3.5 sterren.

1,5
La Solitudine dei Numeri Primi... Ja, de titel is mooi... Maar er zijn helaas van die boeken die het moeten hebben van hun titel... Voor de rest druilerige, tranerige maar eigenljk nogal platte kost...

avatar van Roelovich
2,0
Nogal langdradig en deprimerend boek dat ondanks deze negatieve punten wel erg mooi geschreven en redelijk onderhoudend is. Toch niet helemaal mijn ding: ik lees een boek om even te ontsnappen aan de wereld rondom mij. De wereld waar Paolo Giordano mij heen bracht is niet de plaats waar ik wou zijn.

4,0
Los van het nogal basale einde, is dit boek schitterend. ik lees veel slechte reacties, die ik misschien wel begrijp, aangezien het verhaal nauwelijks losraakt van dat deprimerende.
Toch kan ik ook niet anders verwachten wanneer je de titel leest: "De eenzaamheid van de priemgetallen". Eenzaamheid. Nou, dolle pret zal het dan wel niet gaan worden. En met die titel telkens in je achterhoofd, krijg je medelijden met elk personage, zelfs met de ouders. Hun problemen maakt de personages ook vaak onbegrijpbaar. Ik heb me mateloos geërgerd aan hen en dat is mooi, dat maakt ze levend. Dan denk ik smalend: dat zo'n Italiaan dat toch even flikt.

Ik hoop, in tegenstelling tot velen hier, dat er snel een nieuw boek van hem uitkomt

avatar van Feutje
Ik kies er bewust voor om dit boek geen sterren te geven, omdat ik eerst even aan wil zien hoe het hier gaat met beoordelen. En omdat ik het boek erg dubieus vond.
De irritaties begonnen voor mij al met de titel; De Eenzaamheid van de Priemgetallen. Begrijp me niet verkeerd, de Italiaanse titel: "La Solitudine dei Numeri Primi" weet mij prima te pakken. Wat mij dwarszit is de aanduiding van bezit in de titel: de Eenzaamheid VAN DE Priemgetallen, terwijl - naar mijn mening - De Eenzaamheid der Priemgetallen een stuk beter zou staan. Voor zover mijn gezeur over de titel.
De tienerjaren spraken mij het meest aan, al vond ik het stuk waarin Alice vraagt of Mattia haar tattoeage weg wil snijden erg pijnlijk, evenals het stuk waarin ze nog volop gepest en getreiterd wordt door Viola.
Wat mij erg aangreep was het stuk waarin Mattia zijn arm laat zien aan Denis, mede omdat ik me toen pas in kon beelden hoeveel pijn hij wel niet gehad moet hebben, zich realiserend dat zijn zusje weg was. Hij was pas zeven, je kan hem moeilijk de schuld ervan geven.
Je krijgt op deze manier medelijden met álle personages. Zowel de hoofdpersonen als hun ouders als hun klasgenoten e.a. . Duurde bij mij wel even voordat ik doorhad dat dit een zielig verhaal moest zijn. Normaliter heb ik echt de schurft aan zielige jeugdverhalen, omdat ik zoiets heb van: "Ach kind, hou je mond toch. Je hebt nog geen pijn gehad in je leven", maar hierbij had ik dat totaal niet omdat de automutilatie van Mattia en het pesten bij Alice gevaarlijk dichtbij mijn eigen wereldje komen. Op een gegeven moment, als een boek je niet trekt, ga je het linken naar je eigen wereldje en kom je erachter dat het er toch best veel van wegheeft. Natuurlijk niet tot in de details, en ik wil hiermee ook niet de indruk wekken dat ik automutilant ben of iets dergelijks. Want dat is absoluut niet het geval.

Behoorlijk basaal einde, zoals Pied al zegt. Ik hou niet van open eindes waaruit je zelf al wel kan opmaken hoe het verderloopt. Ik vond anorexia dan ook niets voor Alice, eerder een cocaïneverslaving. Ik raad dit boek aan alle priemgetallen aan, maar de rest kan het beter niet lezen. Een boek voor de liefhebber van zieligerds.

avatar van Feutje
Nog een toevoeging over iets dat ik nooit gesnapt heb; als Alice zó duidelijk wordt omschreven als een halve jongen - met behoorlijke anorexia -, waarom, wáárom voelt Mattia zich dan toch nog tot haar aangetrokken? Ze wordt in het boek omschreven als broodmager zonder enige rondingen... dus ja...
Niet om vrouw-onvriendelijk over te komen, maar ik denk toch dat je er - als vrouw zijnde - bar slecht uit zou zien zonder enige rondingen. Geen kont, geen voorgevel, niks.

3,0
Het leest wel vlot, opbouw is zeer levendig. Psychologisch klopt het soms wel goed. Maar voor de rest.... Het einde is een sisser.

avatar van stefan dias
3,0
Jammer dat hier bijna uitsluitend negatievere ervaringen verwoord worden, want ondanks de vele negatieve beoordelingen heeft het boek toch een relatief hoge score.

Zelf ben ik er niet zo wild van. Om reeds aangehaalde redenen.
Beide hoofdfiguren zijn redelijk sociaal gestoord en het zou interessant zijn in hun huid te kunnen kruipen en raakpunten te vinden zodat je hen een beetje kan begrijpen, maar die raakpunten zijn er natuurlijk helemaal niet! Ze blijven ongrijpbaar en hoe frustrerend het moet zijn voor hun naasten om vat op hen te krijgen zo frustrerend was het voor mij werkelijk niets van deze mensen te begrijpen.

Ook de twee voorvallen in het begin van het boek zijn ergens overbodig. Voor Alice geeft het een beetje een context voor haar verhouding tov haar vader, maar voor het overige lijkt er mij meer aan de hand dan enkel dat voorval.
Mattia lijkt me sowieso al redelijk autistisch (of in alle geval weinig empathisch vermogend) dus daar was het voorval niet zozeer tekenend als wel volkomen bevestigend wat er waarschijnlijk al in hem sluimerde.
Een passie voor getallen en zuivere wiskunde wordt eerder opgevoerd als reddingsboei dan als een echte ambitie van Mattia.
Dat Alice er nog in slaagt om als wandelend skelet een 'knappe dokte' aan de haak te slaan is ook al een raadsel.

Finaal voelde ik dan ook totaal niets. Een gevoelige snaar werd niet geraakt. Deze mensen hebben nauwelijks emoties voor zichzelf, hoe kunnen wij dan voor hen voelen?

De sobere schrijfstijl, was sober, maar nergens stijlrijk. Ik hou van een sobere stijl, zeker als schrijvers met heel gewone woorden, op een heel gebalde manier, kernachtige waarheden kunnen voorschotelen.
Dat gebeurt hier ook niet. Ik had hier eigenlijk meer van verwacht.

Wie weet wordt de film eens een keertje beter dan het boek.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:26 uur

geplaatst: vandaag om 22:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.