The Little Friend - Donna Tartt (2002)

Ik ben redelijk verbaasd over de relatief slechte score van dit boek. Donna Tartt heeft met haar vorige boek bewezen dat ze spannend kan schrijven. De spanning druipt inderdaad niet van het boek af, maar juist de langzame vertelstijl geeft de lome, warme sfeer in Mississippi goed weer. Ook vind ik mooi hoe het verhaal wordt gezien uit de ogen van de jonge, maar intelligente Harriet.

4/1/2/ *

Enorm saai boek.
Stond ook laatst in de krant dat dit het meest onuitgelezen boek is.
Dat zegt wel genoeg denk.

je moet ook niet alles geloven wat er in de krant staat.

heb jij hem uitgelezen ?

Ik was één van de zovelen die hem niet uitgelezen kreeg.
Na een blad of 150 heb ik de moed opgegeven.
Het is niet alleen de krant hoor, ook vrienden en kennissen hebben hun uiterste best gedaan om deze turf te doorworstelen maar ook zij hebben gefaald.
Het krantenartikel was alleen een bevestiging voor mij.

Dat is dus ook het grootste euvel van het boek, het uitermate trage begin (zeg maar gerust proloog van zo'n 200 pagina's). Maar daarna barst het los, en hoe. Zelfs de onopmerkelijke kleine details in de eerste 200 pagina's komen tot hun recht.

Nu moet ik ook wel bekennen dat ik het boek weg wilde leggen, maar ja, destijds gelezen op een vakantie en - ja - slechts 1 boek meegenomen.

Doorzettingsvermogen, daar draait het om. The Little Friend is stiekem een meesterwerkje, zelfs beter dan het alom bejubelde debuut van Tartt.

Als ik met pensioen ben, ga ik hem zeker herlezen.

blij dat ik niet de enige ben.

Cabanier, misschien moet je het toch nog een keer proberen

Ook ik heb hem gewoon uitgelezen, en had daar eigenlijk ook nauwelijks problemen mee. De tijd die Tartt neemt om de personages voor te stellen bewonder ik alleen maar (wat ze oveirgens ook al bij haar debuut deed, het stijlvolle tempo). Erg jammer dat zo'n onderschat werkje hier dan toch in de flop 100 komt... maar ja.

Niettemin blijf ik The Secret History vele malen beter vinden, het verhaal zit daar veel sterker in elkaar. Niet dat TLF inhoudsloos is (ook hier zit weer een interessant psychologisch en ethisch kantje aan), maar deze was toch een stuk beter en dieper uitgewerkt in History.

Trwns, Cabanier: slechts 150 blz. gelezen, en toch gestemd...?

Ik moest en zou dit boek hebben. Ik heb een gesigneerd exemplaar van Mrs. Tartt herself! Ik vond haar verschijning erg sympathiek. Het verhaal is lang-lang-langzaam en loom als een hele erge hete zomerdag. Het is heel gedetailleerd geschreven. Ik zag de boom in gedachten staan en de negerin zag ik de lakens wassen en de keuken schoonmaken. Ik zag de hele omgeving voor mij. Ik viel in een gat toen het boek uit was. Ik vond het jammer dat het voorbij was. Ik bedoel, uren zit je in een bepaalde omgeving en dan houdt het op. Donna Tartt is een verhalen vertelster. Ik vind het een mooi boek. Het verhaal komt heel langzaam op gang maar als je er eenmaal in zit dan laat het je niet los. Harriet is een stoer meisje, een echte doorzetter!

-4-

Ik heb het uitgelezen in de hoop dat er nog wat zou gebeuren... Prachtige details, maar naar pagina honderdzoveel houd ik die wel voor gezien. Aan het eind dacht, had hem beter weg kunnen leggen, wat een anti climax

De eerste druk in Amsterdam? Gek.

Dat klinkt inderdaad opmerkelijk, maar er zit een verhaal achter, en het klopt wel. Maar wat dat ook alweer was...

Een marketing verhaal. Omdat the secret history in NL onwijs goed verkocht, is besloten eerst de nl vertaling uit te geven. Een soort van dankjewel zeg maar.

Ik ga er nu in beginnen. Ik hoop alleszins dat hij niet zo onleesbaar als ik heb gehoord.

Ik snap wel dat bijna niemand hier doorgeraakt. Ik zit nu op pag. 150 en er is eigenlijk nog amper iets gebeurd. Maarja, ik ga het toch blijven verder lezen, want storend vind ik het tot nu toe nog niet. Maar wel ook niet zo heel goed.

Ben beginnen nadenken, en me beginnen afvragen voor wie ik dit boek eigenlijk uitlees. Dus ik ga het niet uitlezen. Het is echt wel te onboeiend om nog 450 pagina's vol te houden.

Had helemaal hetzelfde gevoel. Ik vind dat het boek je toch in z'n
greep kan houden, alleen mag je niet echt verwachten in de greep
van een of ander uitgekiend plot te komen. Het voelt voor mij meer
aan alsof je in een leefwereld wordt ondergedompeld; wat ook
een verdienste is.

Helaas, ik kwam er niet doorheen, heb toch doorgezet en werd niet beloond voor de moeite. En ik ben heus wel gewend om trage, dikke boeken te lezen. Ik heb erkende ongelezen boeken als De Slinger van Foucault en Anna Karenina toch ook uitgelezen en die waren een stuk beter. Ik kom niet verder dan een score van 1.

Dit boek bewijst dat je niet kan en dus mag oordelen voordat je het uit hebt. Inderdaad was het ook voor mij aan het begin even doorbijten, maar het boek wordt steeds mooier en krachtiger naarmate je verder komt. Ik denk ook veel mensen met verkeerde verwachtingen aan het boek beginnen. Als je de achterkant leest denk je dat je met een spannend boek te maken hebt, maar hoewel er spannende momenten in zitten is dat niet waar het hier om draait. Het verhaal de ontwikkeling die het meisje doormaakt, niet om de moord, maar de invloed die deze op Henriette heeft. Dit is een ontwikkelingsroman, geen thriller. Prachtig boek, maar men moet even geduld hebben. Het doorzetten was voor mij zeker wél de moeite waard!

pffff... naar mijn mening : rommel !!

Ik heb hem uitgelezen en vond hem best wel ok, totdat ik aan het einde kwam. Toen had ik het gevoel: "Heb ik hiervoor 600 pagina's gelezen?"
Wat een teleurstelling na toch wel een heel sterke debutroman.
2,5*

Ik reageer misschien wat laat maar, waarom vind je dit boek zo'n rommel?

Ik vond dit boek helemaal niet slecht, integendeel !!

De karakters en sfeer in dit boek zijn ijzersterk en het leesplezier zit in elke pagina, niet in het plot.
Donna Tartt beschikt nu eenmaal niet over middelmatigheid...
Gewoonweg niet een boek voor onderweg in de trein naar je werk...

Ik geloof dat als Dostojevski nu zijn debuut zou maken dat ook de halve wereld zijn werken halfweg dicht zou slaan.

Mensen zijn tegenwoordig te gewend aan films, snelheid en zo... Donna Tartt is oudverwetst literair... één van mijn Helden!

Sorry, ik moet dit even kwijt...

Aan die mensen die zo'n 150 pagina's gelezen hebben en het boek met een 1 wegstemmen... als t niet jouw ding is: gewoon niet lezen en niet stemmen!

Als je pageturners wilt moet je Dan Brown gaan lezen in plaats van meesterwerkjes wegstemmen omdat je er door je eigen ongeduld niet doorheen komt.

Hoeveel mensen zijn er wel niet die nooit door "De gebroeders Karamazov" zijn heengekomen?...
Stem je dat werk, alom beschouwd als één van de grootste meesterwerken in de literatuur, dan óók maar met een 1 weg?!

Waanzin...

Ook ik hoor bij de mensen die absoluut niet door dit boek heenkomen.
Sterker nog: Het is het eerste boek in pak 'm beet 10 jaar wat ik niet uit ga lezen. Totaal interessante karakters worden op een langdradige, bloemrijke manier omschreven. Veel lange zinnen en bijvoeglijke naamwoorden is al niet mijn ding, maar als het dan ook nog eens niet boeiend is, dan haak ik af.

Troost je loesje, ik hoor bij de mensen die niet stemmen als ze niet uitlezen (of kijken bij films).

Ik ben al weken met dit boek bezig. Normaal gesproken ben ik een erg snelle lezer, maar ik kom hier maar moeilijk doorheen. Ik ben wel heel benieuwd hoe het afloopt maar het verhaal is zo tráág! Het is ook geen boek waar je zomaar even 10 minuten in gaat zitten lezen, ik moet er echt voor in de stemming zijn en minstens een uur niks te doen hebben. Maar dan word ik uiteindelijk ook wel helemaal meegenomen in de wereld en sfeer van het boek.
Anyway: Ik ga het uitlezen!

Ik heb het boek net uit en het vergde wat doorzettingsvermogen op sommige momenten, Maar ben toch blij dat ik het heb uitgelezen; het einde maakt veel goed en denk de laatste tijd nog regelmatig terug aan het boek. Er hadden echter wel wat passages uitgehaald mogen worden wat mij betreft...

Ik voeg me ook bij degenen dien het opgeven, na 235 blzn heb ik er genoeg van.
Nochtans is de aanzet goed en ben ik zeker 100 blzn geboeid geweest maar het verhaal zakt als een pudding in elkaar.

Als ik dan zie dat een groot deel van de stemmers hier zelfs bij volledig uitlezen maar tot een magere score komen, denk ik: op naar de volgende...

Prachtboek. Ik ben de laatste jaren niet zo'n lezer meer, maar ik vloog hier doorheen. Ik was misschien al aardig gehard doordat ik daarvoor de drie delen 1q84 had gelezen. Ik vond dit verhaal mooier dan haar debuut. Niet zo afstandelijk, maar met een heldin van vlees en bloed. Haar omgeving is rijk aan tegenstellingen: kinderen tegenover ouderen, rijk tegenover arm, zwart tegenover wit. Erg sterke plot die zich ontvouwt vol mooie details in dialogen en beschrijvingen.

Een meesterwerk. Neem de tijd ervoor, heb geen haast.

Saai boek, er kwam geen einde aan.

Nou, dat was een teleurstelling.
Misschien had ik eerst naar de reviews hier moeten kijken voordat ik dit logge gevaarte van 650 pagina’s ter hand nam. Op basis van The Secret History, de aangenaam creepy cover en het interessante uitgangspunt dacht ik echter dat ik met The Little Friend niet de mist in kon gaan.

Laten we met de pluspunten beginnen. Of anders gezegd: het begin is het grootste pluspunt. De proloog is werkelijk fantastisch geschreven. Ondanks het feit dat in de eerste zin al vermeld wordt dat Robin sterft is de spanningsboog in de proloog tot het uiterste gespannen. Ik denk oprecht dat Tartt daarna had moeten stoppen met schrijven en dit als een kort verhaal had moeten uitbrengen.

Het niveau van de proloog wordt nooit meer gehaald. Het is alsof je in een waterval terechtkomt en met razend geweld naar beneden stort, om vervolgens urenlang rustig een beetje rond te blijven dobberen. Af en toe lijkt er nog iets van een onderstroom te zijn, maar er zit nauwelijks beweging meer in. Op zeldzame uitzonderingen na (het stelen van de slang, Harriet en Danny in de watertoren) gebeurt er eigenlijk niks meer. Ik bleef alleen maar doorlezen omdat ik hoopte dat ‘Harriet de moordenaar van Robin [zou] vinden’, zoals de tekst op de kaft me had voorgespiegeld. Na een paar honderd pagina’s waarin Robin zelden tot niet ter sprake kwam, begon ik half te vermoeden dat we überhaupt niet achter de waarheid rondom de moord zouden komen. Ik heb zacht uitgedrukt weinig plezier beleefd aan mijn eigen gelijk hierin.

Ik snap oprecht het punt van de schrijfster niet. Waarom 650 pagina’s gebruiken voor een plot dat een enorme deceptie blijkt? Wist ze zelf niet hoe ze het verhaal moest eindigen? Had ze halverwege haar eigen uitgangspunt vergeten? Op het verkeerde been gezet worden is nog tot daaraan toe, maar hier lijkt de schrijfster de benen gewoon kwijtgeraakt. Niet alleen gaat het verhaal nergens heen, het doet dat ook nog eens erg langzaam. In een poging om ergens een diepere laag te vinden die ik had gemist zocht ik wat op het internet over wat de schrijfster zelf over het boek heeft gezegd, en dit is wat ik vond.
Blijkbaar wilde ze het zichzelf moeilijk maken (dat mag, maar moet je het de lezer dan ook moeilijk maken?). Om je eigen werk vervolgens te vergelijken met het (naar mijn bescheiden mening) beste boek ooit geschreven getuigt van een pijnlijk gebrek aan bescheidenheid. Daarnaast is het een erg vergezochte vergelijking, waarbij de belangrijkste overeenkomsten tussen de boeken zijn dat ze veel pagina’s tellen en er meerdere vertellers zijn. Tartt weet noch de diepte noch de reikwijdte van Tolstoj ook maar te benaderen. Eerlijk gezegd wordt mijn ergernis over dit boek alleen maar gevoed door die vergelijking met Tolstoj. Ik had met liefde (en in minder tijd) Oorlog en Vrede een vierde keer gelezen in plaats van The Little Friend.

Maar goed, genoeg tijd verspild aan dit boek. Verder dan 2 sterren kom ik niet.