menu

Cien Años de Soledad - Gabriel García Márquez (1967)

Alternatieve titels: Honderd Jaar Eenzaamheid | One Hundred Years of Solitude

mijn stem
4,21 (303)
303 stemmen

Spaans
Streek/Familie / Psychologisch

464 pagina's
Eerste druk: Sudamericana, Buenos Aires (Argentinië)

Aan de hand van prachtige anekdotes boordevol magie, tragiek en humor, wordt de geschiedenis van de familie Buendia en van de paradijselijke stad Macondo verteld. De komst van zigeuners met de wonderlijkste uitvindingen, zinloze oorlogen en opstanden tegen de koloniale bananentelers vormen de achtergrond waartegen het kleurrijke leven van het geslacht Buendia zich afspeelt.

zoeken in:
avatar van Freud
5,0
Ik heb lang gewacht met het lezen van dit boek, goed wetende dat ik het schitterend zou vinden, en dus het moment dat ik het achter de rug zou hebben stiekem wat uitstellend. Uiteindelijk is het er vorig jaar toch van gekomen (en sindsdien heb ik het zelfs al twee keer gelezen) en natuurlijk vond ik het adembenemend goed, ik bedoel, ik was al verzot op magisch realistische verhalen voor ik überhaupt van de term gehoord had. Dit boek is zo verfrissend, zo origineel, zo boordevol fantasie, levenswijsheid, humor, tragiek, melodrama, absurditeit en melancholie, ook hier kan ik niet anders dan besluiten dat het compleet uniek is, en een van de grootste meesterwerken ooit geschreven. Het is het soort boek waar je maar even aan moet terugdenken om al direct een haast onbedwingbare zin te krijgen om het meteen, stante pede opnieuw te lezen, en nog eens, en nog eens. Echt waar, als er één boek zou moeten bestaan dan is het dit, niet dat het de rest overbodig maakt, maar moeilijk krijgen ze het toch . Ik ga niet beginnen de prachtige vondsten en legendarische stukken uit het boek op te sommen, daarvoor moet je het maar lezen, maar sinds het begin van dit bericht heb ik gewoon door mijn herinnering aan het boek al drie keer luidop gelachen, twintig keer geglimlacht en zevendertig keer gedacht "gho, wát een geweldig boek is dit toch".

4,5
Eindelijk een boek dat volledig voldoet aan het beeld dat ik had bij de term Magisch Realisme. Prachtig zoals Marquez de meest bizarre dingen tussen neus en lippen door beschrijft. een van de hoogtepunten vond ik wel het stroompje bloed van Jose Arcadio naar Segundia.

Helaas zakte het boek naar het einde toe toch wat in. De laatste Aureliano kon me gewoon niet meer zo boeien. Het einde zelf is overigens wel volledig passend bij het boek eindelijk een varkensstaart

4,5* en zeker voor herlezing vatbaar.

avatar van donnie darko
5,0
Geweldig boek, man. Echt het mooiste boek dat ik ooit heb gelezen met de ene prachtige passage na de andere.

5*

avatar van -JB-
3,5
Alle lofuitingen over dit boek die ik hier had gelezen, zetten mij aan tot het lezen van dit boek. En helaas heeft dit boek op mij niet de indruk gemaakt die het op menig lezer hier wel heeft gedaan.

Sommige dingen uit het boek vond ik erg mooi zoals de tijd die rondjes lijkt te draaien en de beschrijvingen van de vele manieren waarop de personen eenzaam waren.
Maar doordat alles zo afstandelijk wordt beschreven, raakte nooit echt in het verhaal. Ik moest me er toe zetten om het boek iedere keer weer op te pakken. Het verhaal duurt naar mijn mening dan ook net 1 of 2 generaties te lang. De herhaling van zetten wordt dan net iets te groot. Al vond ik het einde zeer passend.

Ook met de 'Magische' gebeurtenissen had ik af en toe moeite. Zoals dat het hele dorp niet meer kan slapen. Op zich wil ik dat best aannemen. Maar dat wordt dan simpel opgelost doordat een man langskomt met een drankje. Een beetje goedkoop...

Misschien is het boek gewoon niet mijn smaak, het wist mij in ieder geval niet te overtuigen.

avatar van Donkerwoud
3,5
Het boek ging bij mij nooit echt leven. Mijn grootste punt van kritiek is toch de manier waarop de vorm het in de weg ging staan om binding met de karakters te kunnen krijgen. Vanuit literair en filosofisch oogpunt is het schitterend gevonden om een familiegeschiedenis te vertellen vanuit karakters die dezelfde naam delen, maar in de praktijk creëerde het bij mij een continue verwarring over wie nou wie ook alweer was. De enige oplossing is dan terugbladeren naar de lijst aan het begin van het verhaal. Dit is echter niet bevorderlijk voor de flow van het lezen. Daarnaast stond het me tegen dat de roman bijna in zijn geheel bestaat uit beschrijvende passages en nooit dieper in lijkt te gaan op de innerlijke wereld van een specifiek karakter. Tegen de tijd dat ik binding begon te krijgen met de karakters gingen ze dood of verdwenen ze uit Macondo en moest ik weer helemaal opnieuw in de roman zien te komen. En dan niet 1 of 2 keer maar steeds opnieuw.

Wat mij wel wist te raken is de manier waarop Márquez de absolute viezigheid van militaire coupes en onderdrukkende regimes weet in te bedden in een verhaal vol poëtische schoonheid. Ik heb dit vaak teruggezien in het werk van latere schrijvers en het kan haast niet anders dan dat zij daarin schatplichtig zijn geweest aan deze schrijver. Het is bij deze roman dan ook zeker niet het geval dat ik het talent van de schrijver betwist, maar het is geen leeservaring gebleken die bij mij dezelfde diepe indruk heeft achtergelaten als bij andere mensen het geval was.

avatar van RoyDeSmet
5,0
Toen ik bij bladzijde 110 zat heb ik het al bij een aantal vrienden aangeraden en na een bladzijde of 250 begon ik het opeens minder interessant te vinden: alsof ik te bewust bezig was met de vraag "zullen mijn vrienden dit wel kunnen waarderen?". Een van mijn vrienden zei dat ze het nieuwste album van The National niet in één beurt kon beluisteren omdat het dan even te droefgeestig zou worden. Kon ze van dit boek dan wel genieten?

Gisteravond heb ik het boek uitgelezen en ik kan zeggen dat het uiteindelijk weer goed is gekomen. Op een gegeven moment (na de dood van Ursulá) raakte ik voor het eerst écht goed in de knoop met de personages. Hoe verhield de laatste Aureliano zich nu tot Amaranta Ursulá, en José Arcadio? Wie waren zíjn ouders? Waren Amaranta Ursulá en hij neef en nicht? Broer en zus? Was hij misschien zelfs de opa van Amaranta Ursulá? Ik kwam er niet echt meer uit. Maar uiteindelijk, met de hulp van Sparknotes' "character overview" ben ik weer op het goede pad gekomen.

De laatste bladzijdes lazen als een trein. Ofschoon ik me niet helemaal thuis kon vinden in de manier waarop het verhaal uiteindelijk eindigde kan ik me geen enkele andere manier bedenken waarop deze geschiedenis anders afgesloten had kunnen worden. Uiteindelijk vind ik de eerste helft van het boek mooier dan de tweede helft. Denk aan de periode van de Slapeloosheid en de burgeroorlogen. Fantastisch vond ik dat je vanaf de allereerste zin weet dat Kolonel Aureliano Buendía voor een vuurpeloton komt te staan, en dat wordt dan nog een keer of drie herhaald, en pas bij bladzijde 110 krijg je een idee van waaróm hij daar uiteindelijk terecht gekomen is!

Kolonel Aureliano Buendía is mijn favoriete karakter uit het boek. Ik kijk er naar uit het boek van de zomer weer eens opnieuw te lezen!

avatar van Bassievrucht
2,5
Gabriel Garcia Marquez overleden, en ik dacht nog maar eens terug aan Honderd jaar eenzaamheid. Het eerste boek dat ik van hem las, en waar ik maar niet doorheen kwam. Ik heb wederom een poging ondernomen, en kom tot dezelfde conclusie. Er staan prachtige zinnen, mooie passages en fantastische scenes in, maar een echt meeslepend verhaal wil het niet worden. De meeste personages komen niet tot leven en zijn inwisselbaar, terwijl ik mij tegelijkertijd irriteerde aan de constant terugkerende vraag: wie is wie? Zeer irritant. Kortom, Honderd jaar eenzaamheid is voor mij meer literair geweld met mooie passages dan een mooi verhaal. Het klinkt alsof ik geen plezier aan dit boek heb beleefd, maar dat is niet zo. Toen ik het boek, vijf jaar geleden, voor het eerst las raakte ik dusdanig geïntrigeerd dat ik inmiddels vijf of zes andere romans van Marquez heb gelezen, en waarvan Kroniek van een aangekondigde dood en Liefde in tijden van cholera wat mij betreft de beste zijn.

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Honderd Jaar Eenzaamheid stond al jaren ongelezen in de kast en bij iedere poging hieraan te beginnen haakte ik bij de openingszin 'staande voor het vuurpeleton' al min of meer af, ik kwam niet verder dan pagina één.
Maar ja, ik wist natuurlijk wel dat dit boek hoog gewaardeerd en bekend is, ik nam maar twee boeken mee tijdens mijn vakantie waaronder deze roman en moest dus wel ...
Zonder meer een echte Garcia Marquéz. Wat kan ik toch genieten van zijn absurditeiten en magie alsof het de gewoonste zaken van de wereld zijn.
De op elkaar lijkende familienamen vragen wel wat oplettendheid, echter de stamboom voorin het boek helpt voor mij voldoende.
Voor mij niet zo goed en mooi als Liefde in Tijden van Cholera maar zeker het lezen waard!
Ook ik zie ooit herlezen als een goed idee.
4*

avatar van mjk87
5,0
Van deze had ik altijd het idee dat het ergens in Spanje afspeelde, met grote klassieke gebouwen vol pilaren. Geen idee waar dat idee vandaan kwam, maar dat was een beeld dat ik had. Was dat even anders, toen ik begon te lezen.

Maar goed, Márquez is een rasverteller, die eigenlijk één lang vloeiend verhaal heeft geschreven en net zo makkelijk de tijd en periode beschrijft als de personages en hun leefwereld. Iedereen krijgt genoeg aandacht om te gaan leven, het dorpje Macondo leeft ook ende talloze anekdotes zijn lichtjes fantastisch waarin je je tijdens het lezen helemaal in kan verliezen. En nu, muchos años después, denk ik er nog steeds met liefde aan terug. 5,0*.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:39 uur

geplaatst: vandaag om 19:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.